The Huntsman

The Fixate & Binge Podcast, w/ Joe Curdy (منتقد)

با وجود بازیگران بااستعداد و منبع اقتباس، کایل کائوویکا هریس، نویسنده و کارگردان، یک ایده جالب را با داستانی سطحی هدر می‌دهد که هیچ‌کدام از گره‌گشایی‌های قابل پیش‌بینی‌اش نمی‌تواند غافلگیرکننده باشد. این اثر سینمایی که از رمان سال ۲۰۲۲ به نام *شکارچی* نوشته جودیت سندرز اقتباس شده، داستانی را ارائه می‌دهد که دنبال کردنش از یک قسمت صبحگاهی کارتون **اسکوبی-دو** هم ساده‌تر است. شان اشمور در نقش مکسِ پرستار ظاهر می‌شود که نسبت به لینکلن رایدر (گرت دیلاهانت)، بیمار در کمایی که متهم به قتل شش زن است، دچار وسواس فکری می‌شود. با بازی الیزابت میشل در نقش همسر رنج‌دیده لینکلن، مکس پس از پذیرش پیشنهاد درمان خانگی برای دوران نقاهت رایدر پس از به هوش آمدن ناگهانی‌اش، بیشتر در این وبِ دروغین غرق می‌شود. دو کارآگاه خوش‌برخورد که شبیه آدم‌برفی‌های مقوایی اداره پلیس نیویورک به نظر می‌رسند به دنبال ماجرا هستند -- و تناقض‌وار در فضای کوچک، آرام و روستایی نیوهمپشایر نقش پلیس‌های همه‌فن‌حریف را بازی می‌کنند. با پیچ‌وخم‌هایی که تقریباً به هوش مخاطب توهین می‌کند -- **شکارچی** مسیری طولانی و فرساینده تا پایان اجتناب‌ناپذیر خود دارد که کمکی هم به فروش رمان سندرز نخواهد کرد. با وجود بازی‌های قرص و محکم اشمور، میشل و دیلاهانت، فیلم در ایجاد هیجان، شگفتی یا ثبت هر چیزی که ارزش به یاد آوردن داشته باشد شکست می‌خورد. به عنوان یک اثر تریلر معمایی، **شکارچی** بیش از حد طولانی، کلیشه‌ای و قابل پیش‌بینی است که بتواند واقعاً سرگرم‌کننده باشد.