My Name Is Alfred Hitchcock

CinemaSerf (منتقد)

خب، فیلم با یک ادعای غیرممکن شروع میشه و اتفاقاً جواب هم میده! طی دو ساعت آینده، ما با ارزیابی کاملاً قابل‌باوری از زبان خودِ مرد بزرگ روبرو میشیم که نشون میده چی باعث می‌شده او این‌قدر دقیق کار کنه. او در شش مرحله (که البته راستش رو بخواید کمی ساختگی به نظر می‌رسند) توضیح میده که چه چیزی به فرآیندهای خلاقانه او سوخت می‌رسانده تا مجموعه‌ای از آثار را خلق کند که نظیرش را دیگر هرگز نخواهیم دید. ما از اواخر دهه ۱۹۲۰ در تورِ سبک‌ها، الهام‌بخش‌ها و تکنیک‌های او همراه می‌شویم و این برای کسانی که عاشق نام بردن از افراد مشهور هستند یک رویای تمام‌عیار است. اشاره‌های همیشگی او به کری (Carey البته)، گریس، تیپی، کیم، جیمی و حتی «هنک» (فوندا) صمیمیت خاصی به کل ماجرا میده، چرا که او برخی از اسرار کارگردانی‌اش - و البته بازیگری آن‌ها - را هم فاش می‌کنه (و هم لو میده). فیلم حالا طولانی است و بعد از مدتی داشتم فکر می‌کردم چطور ممکنه این رو برای دو ساعت کش داد، اما لحن روایت همچنان صمیمی و جذاب باقی می‌مونه. او یک شوخ‌طبعی خاصی داره و سبکِ «این‌طور فکر نمی‌کنی؟» یا «تو بودی این‌کار رو نمی‌کردی؟» و دیالوگ‌هایی که آدم رو وادار به واکنش می‌کنه، باعث شد احساس کنم بیشتر درگیر ماجرا شدم. هیچ مصاحبه‌کننده‌ای در کار نیست - اما از آرشیو به وفور استفاده شده و به خوبی گستره داستان‌ها، استعداد و طول دوران حرفه‌ای این کارگردان را پیش از مرگش در سال ۱۹۸۰ (در سن مناسب) به تصویر می‌کشه. اگه طرفدار سینما هستید، یا «هیچ» (Hitch) یا هر دو، دیدن این اثر کاملاً ارزشش رو داره. البته مطمئن نیستم حتماً باید تو سینما دیده بشه، و شاید به عنوان یک مستند دو قسمتی تلویزیونی حتی بهتر جواب بده. در هر صورت، اثر به شدت شما رو مبهوت خودتونه می‌کنه.