پیکسل ها
سم یکی از بهترین گیمرهای بازیهای آرکید زمان خودش بوده است. زمانی در یک تورنمنت بینالمللی، ناسا ویدیوی ضبطشده تمام بازیها را به فضا فرستاد تا موجودات هوشمند با پیدا کردن آن، درباره انسانها بیشتر بدانند. با این حال، بیگانگان این بازیها را به عنوان یک اعلان جنگ تفسیر کرده و با استفاده از دادههای بازیهای ویدیویی، حمله به زمین را آغاز کردند. حالا وظیفه سم و دیگر قهرمانان قدیمی بازیهای آرکید است که زمین را از تهاجم بیگانگان بازیهای ویدیویی نجات دهند.
سال انتشار: 2015 کارگردان: Chris Columbus ژانر: Action، Adventure، Comedy نویسندگان: Tim Herlihy، Timothy Dowling، Patrick Jean امتیاز: 5.6نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
تجدید خاطره و نوستالژی میتونه راه خوبی برای فرار از دغدغههای روزمره باشه. واقعاً حس خوبیه که زمان رو به عقب برگردونیم و تمام خاطرات شیرین دوران جوونی رو مرور کنیم؛ از موسیقی و مد گرفته تا سرگرمیهای اون دوران. در کمدی نه چندان داغ «پیکسلها» به کارگردانی کریس کلمبوس، تمرکز اصلی روی بازیهای ویدیویی قدیمی یا همون «اولد اسکول» هست.
فیلم سعی میکنه شکوه دوران جنون بازیهای دهه ۸۰ رو زنده کنه و اون رو در قالب یه کمدی فاجعهمحور عجیب و غریب بریزه که به طرز ناشیانهای از فیلم نمادین «شکارچیان روح» (Ghostbusters) الهام گرفته. اما در واقع، «پیکسلها» چیزی نیست جز یه نسخه ضعیف و آپدیتشده از همون فیلم، بدون ذرهای خلاقیت یا جرقه خاص. این اثر تکراری با بازی آدام سندلر باید با همون پیامی تموم میشد که آخر همه بازیهای ویدیویی میاد: Game Over!
ساختار فیلم خیلی سسته چون به جز جلوههای ویژه پرزرق و برق، دنبال چیز دیگهای نیست. شاید بشه از چندتا لحظه خندهدارش لذت برد، اما در کل شخصیتپردازیها فدای هرج و مرجهای داستان شده. خبر خوب اینه که این یکی از معدود فیلمهای سندلره که میشه بدون حرص خوردن تماشاش کرد، هرچند این اصلاً به معنی تایید کامل فیلم نیست.
نویسندهها تا تونستن المانهای دهه هشتادی رو توی فیلم چپوندن که احتمالاً برای نسلهای قدیمی (و عجیبه که حتی برای جوونترها) جذاب باشه. ترکیب نوستالژی بازیها با ژانر فاجعه ایده جالبیه، اما «پیکسلها» عرضه اجرای درست این ایده رو نداره. داستان درباره گروهی از گیمرهای نابغه قدیمی یا همون «نردها» هست که سال ۱۹۸۲ توی مسابقات جهانی شرکت کرده بودن. سم برنر (آدام سندلر) که اون زمان دوم شده بود، حالا یه آدم بیخیاله که تو زندگی بزرگسالیش به جایی نرسیده. رقیب قدیمی اون ادی (پیتر دینکلیج) و دوست دیگهشون لادلو (جاش گد) هم هستن. راستی... رفیق صمیمیشون ویل کوپر (کوین جیمز) هم که الان رئیسجمهور آمریکاست! چقدر اتفاقی، نه؟
خلاصه وقتی فضاییها پیام ویدیویی مسابقات رو اشتباه میفهمن و به زمین حمله میکنن، این سه نفر باید با مهارتهای گیمریشون دنیا رو نجات بدن. بعضیها ممکنه بگن فیلم سرگرمکنندهایه، اما در کل خیلی تیکهتیکه به نظر میرسه و ایده نجات دنیا توسط گیمرها خیلی مصنوعی و لوس از آب دراومده. سندلر انگار توی نقش خودش خوابش برده، هرچند میشل موناهن در نقش دوستدخترش حضور داره تا یادآوری کنه حتی «بازندهها» هم میتونن خوششانس باشن. دینکلیج هم با اون اعتماد به نفس بالاش توی اون قد و قامت، عملاً صحنه رو از بقیه میدزده. در نهایت، اگه میخواید وقتتون رو تلف نکنید، شاید شستن لباسهای کثیف جذابتر از بازی کردن «دانکی کانگ» با این گروه باشه! نمره من: ۱.۵ ستاره از ۴.
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
> من از فیلم خوشم اومد چون منو یاد بچگیام انداخت. فیلمهای زیادی درباره بازیهای ویدیویی ساخته شده، از «ترون» قدیمی گرفته تا «رالف خرابکار» و «فیلم لگو». با اینکه لگو و «داستان اسباببازی» مستقیماً بازی نیستن، اما تم نزدیکی دارن و خوشحالم هالیوود برای امثال من که با این بازیها بزرگ شدیم، این فیلم رو ساخت.
فیلم داستان سادهای داشت با جلوههای بصری عالی. گاهی اوقات سادگی خیلی بهتر از تکنولوژیهای پیچیده جواب میده. مخصوصاً کسانی که دهه ۸۰ این بازیها رو انجام میدادن، شاید الان با اصطلاحات بازیهای مدرن و باکیفیت امروزی ارتباط برقرار نکنن، اما این فیلم دقیقاً همون حس قدیمی رو منتقل میکنه. البته شاید جوونترها که ستون موفقیت هر فیلمی هستن، باهاش ارتباط نگرفتن و برای همین فیلم با نقدهای منفی روبرو شد.
دوران نوجوونی من اواخر دهه ۹۰ بود و بازیهای ۸ بیتی هنوز خیلی طرفدار داشتن. بازیهای محبوب من مسابقهای و آجری بودن، مخصوصاً «Duck Hunt» چون به جای جویاستیک، تفنگ داشت! این فیلم واقعاً خاطرات شیرینی رو برام زنده کرد. میدونم آدام سندلر این اواخر افت کرده، اما بعد از فیلمهای «پینهدوز» و «مردان، زنان و کودکان»، این فیلم هم یه حرکت رو به جلو بود. شاهکار نیست، اما یه فیلم متوسط رو به بالاست. حضور افتخاری بازیگرها هم جالب بود، مخصوصاً اشلی بنسون که توی همون ۲-۳ دقیقه عالی بود. این فیلم برای همه نیست؛ اگه متولد دهه ۷۰ یا ۸۰ میلادی باشید، احتمالاً از زنده شدن خاطراتتون لذت میبرید. ۷/۱۰
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
**«پیکسلها» یه فیلم کمدی احمقانه و سرگرمکننده دیگه از آدام سندلره که واقعاً حقش این همه انتقاد و تنفر نیست. اگه از فیلمهای سندلر خوشتون میاد، این یکی هم گزینه خوبیه.**
من این فیلم رو توی لیست «بدترین فیلمهای تاریخ» زیاد دیدم، اما واقعاً جاش اونجا نیست. این یه فیلم آدام سندلریه، پس باید بدونید انتظار چی رو داشته باشید: یه کمدی لوس با شخصیتهای عجیب که کارهای احمقانه میکنن. و من دقیقاً دنبال همین بودم! شخصیتها بامزه بودن، داستان سرگرمکننده بود و جلوههای ویژه هم با تم بازیهای دهه ۸۰ خوب جور دراومده بود. ترکیب سندلر و کوین جیمز همیشه جواب میده و اضافه شدن جاش گد و پیتر دینکلیج هم خنده فیلم رو بیشتر کرده بود. میشل موناهن هم خیلی خوب توی جمع این پسرها جا افتاده بود. نمیگم این فیلم باید اسکار ببره، اما برای تماشا و خندیدن کنار خانواده، مخصوصاً اگه طرفدار سندلر باشید، خیلی میچسبه.