དགའ་བའི་འབྱུང་གནས།

CinemaSerf (منتقد)

مطمئن نیستم که اسم این فیلم را باید «مامور رضایت‌مندی» می‌گذاشتند یا نه؟ نه به این معنی که صرفاً چیز کمی برای خورد و خوراک داشته باشی، بلکه به این معنا که واقعاً از سهمی که از زندگی برده‌ای راضی هستی. این همان چیزی است که امبر در سفرهایش به سرتاسر این پادشاهی کوچک در هیمالیا به دنبالش است؛ او سالی دو بار سفر می‌کند تا بفهمد شهروندان چطور درباره مسائل مختلف فکر می‌کنند. او با استفاده از ابزارهای مختلف، با ساکنان پیر و جوان، شهری و روستایی، سنتی و مدرن گپ می‌زند - همه این‌ها با این هدف که احساسات مردم را بسنجد و آن را به دولتی منتقل کند که مشتاق شنیدن و یادگیری درباره این نگرش‌هاست تا بتواند مردمش را از نظر روحی و جسمی در شرایط خوبی نگه دارد. این مستند ما را با افرادی آشنا می‌کند که آرزوهایشان بسیار متفاوت است - گاهی به سن، توانایی، محل زندگی، تحصیلات یا مهارت‌های شغلی بستگی دارد - اما در نهایت چیزی که از فیلم در ذهنتان می‌ماند، قدردانی آن‌ها از محیط اطرافشان است. با اینکه از دید دنیای غرب، معیشت آن‌ها ممکن است ابتدایی، کشاورزی و توسعه‌نیافته به نظر برسد، اما درک خودشان از زندگی در دل کوه‌های مرتفع با مناظر زیبا، هوای تازه و برکت خدایانشان، همان حس دست‌نیافتنیِ «کمتر بیشتر است» و احساس خوشبختی را به آن‌ها می‌دهد. طبیعتاً همگی از فرط شادی در پوست خود نمی‌گنجند، اما اصلاً خبری از «سر و صدا و تقلا» برای ایجاد تغییر نیست، چرا که احترام به پادشاه و وضعیت موجود ظاهراً در تمام اقشار جامعه ریشه دوانده و فریاد می‌زند که «چرا چیزی که خراب نیست را تعمیر کنیم؟». شخصیت‌های زیادی اینجا حضور دارند، بعضی‌هایشان سرگرم‌کننده‌ترند و چندتایی هم حسابی غرغرو هستند، و امبر گاهی برای گرفتن پاسخ‌های معنادار به سوالاتش حسابی به دردسر می‌افتد تا بتواند داده‌ها را به شکلی مفید استخراج کند. در جامعه‌ای که از نظر تکنولوژی خیلی پیشرفت نکرده، به نظر می‌رسد همه هنوز به اینترنت دسترسی دارند و سنت باارزشی در زمینه آموزش همگانی وجود دارد تا افراد در تصمیم‌گیری‌هایشان توانمند شوند - و با این حال، آن‌ها در ابعاد وسیع، همچنان همان کلمه جادویی را حس می‌کنند: خوشبختی. داشتن گاو هم ظاهراً کمک می‌کند!