Pendant ce temps sur Terre

Brent Marchant (منتقد)

خیلی جای تأسف دارد وقتی خواسته‌ی یک فیلمساز از توانایی‌اش فراتر می‌رود. متأسفانه، این دقیقاً همان اتفاقی است که در دومین اثر بلند نویسنده و کارگردان، ژرمی کلایپین (Jérémy Clapin)، رخ داده است؛ تلاشی پرطمطراق اما ناموفق برای ارائه پیامی عمیق درباره‌ی درد فقدان و تلاش برای غلبه بر آن هنگامی که فرصتی فراهم می‌شود. داستان فیلم درباره‌ی ناپدید شدن مرموز فضانوردی به نام فرانک مارتنس (با بازی سباستین پودرو) در جریان یک مأموریت فضایی ظاهراً عادی است که خانواده داغدارش، به‌ویژه خواهر کوچکترش السا (با بازی مگان نورتهام) را تنها می‌گذارد. او به شدت دلتنگ برادرش است، اما یک شب با دیدن این موضوع که به‌طوری غیرقابل توضیح ظاهراً می‌تواند از راه تله‌پاتی با او ارتباط برقرار کند، شگفت‌زده می‌شود.

اما به محض اینکه ارتباطش با او دوباره شکل می‌گیرد، فرانک دوباره ناپدید می‌شود؛ البته این بار صدایش با صدای یک موجود مرموز فضایی (با بازی دمیتری دور) جایگزین می‌شود که می‌گوید فرانک می‌تواند به خانه بازگردد، اما به یک شرط و بها: تأمین پنج میزبان انسانی برای این موجود و چهار همکارش تا بتوانند به زمین بیایند. بدین ترتیب السا درگیر یک دوراهی اخلاقی می‌شود: چطور می‌تواند بازگشت برادرش را رقم بزند در حالی که آگاهانه پنج انسان بی‌گناه را تسلیم این نوع ربایش غیرارادی می‌کند؟ او باید چه کسی را برای چنین سرنوشتی انتخاب کند؟ و آیا این مدل باج‌خواهی بهایی بیش از حد سنگین برای پرداخت کردن نیست؟

این‌ها پرسش‌های جذابی هستند و پایه‌ای محکم برای یک نمایشنامه‌ی اخلاقی تأمل‌برانگیز محسوب می‌شوند. اما متأسفانه، اجرای این داستان بسیار ناشیانه از آب درآمده است. فیلمساز داستانی را ارائه می‌دهد که به‌شکلی دست‌وپا شکسته می‌خواهد ژانرهای علمی-تخیلی، ترسناک، درام روان‌شناختی و متافیزیک را در قالب یک اثر واحد با هم ترکیب کند؛ اثری که روایت آن بیشتر شبیه مجموعه‌ای از یادداشت‌های مفهومی است تا حتی پیش‌نویس اولیه‌ی یک فیلمنامه کاربردی.

نتیجه‌ی کار، ترکیبی آشفته از تم‌ها و تصاویر تحت‌الفظی، استعاری و نمادین، شامل هر دو بخش انیمیشن و لایو-اکشن است که به جای شفافیت معنادار، بیشتر به ابهام غیرقابل درک ختم می‌شود. شاید اگر فیلم زمان پخشش طولانی‌تر بود تا توسعه‌ی جامع‌تر و منسجم‌تری پیدا کند، این نقص برطرف می‌شد، اما مدت زمان کوتاه ۱ ساعت و ۲۳ دقیقه‌ای آن باعث می‌شود فیلم عجله‌دار و تا حدودی سرهم‌بندی‌شده به نظر برسد؛ انگار سازندگان تلاش کرده‌اند تا پیش از تمام شدن بودجه‌ی تولید، هر عنصری را که می‌توانند در فیلم بگنجانند.

واقعاً مایه تأسف است که این پروژه با وجود نیات ظاهراً ارجمندش، این‌گونه از آب درآمده است. با این حال، در وضعیت فعلی، فیلم بیشتر شبیه یک آشفته‌بازار است تا منبع بینش و بصیرت؛ اثری که فرسنگ‌ها با پتانسیل والا و بلندپروازانه‌اش فاصله دارد.