تندر

Agricola (منتقد)

این فیلم شگفت‌انگیز در حالی که با خوشحالی از فرمول‌های داستانی کلیشه‌ای این روزهای هالیوود فاصله می‌گیرد، به خوبی از ساختار «کناره‌گیری-ویرانی-بازگشت» که از حماسه‌های شفاهی مدیترانه‌ای به ارث برده بهره می‌برد. با این حال، صرفاً این ساختار محکم فیلم نبود که من و بقیه مخاطبان اولین اکران آمریکایی آن را در جمعه شب در جشنواره بین‌المللی فیلم فورت لادردیل مسحور کرد؛ بلکه چیزی که مرا شگفت‌زده کرد، عمق اخلاقی خارق‌العاده این داستان و دنیای بی‌نهایت زیبا بود که توسط نویسنده و کارگردان، کریستین دوگای (Christian Duguay)، خلق شده است. فیلم او از اولین سکانس تا آخرین صحنه از نظر احساسی بیننده را درگیر و مسحور می‌کند. داستان فیلم ریشه در مضمون اصیل و کهن فیلم‌های با محوریت اسب دارد: صداقت احساسی به عنوان پایه‌ای برای پیوندهای معنادار؛ هرچند در صحنه‌های پایانی شاهد شیطنت‌هایی غافلگیرکننده هستیم که ارزش ارزش‌های درونی یک حرفه یا رسالت را در برابر مظاهر بیرونی مثل پول و شهرت به رخ می‌کشد. فیلم کاری می‌کند که شخصیت‌هایش را باور کنیم و نگران سرنوشتشان باشیم، و در نهایت در لایه‌های زیرین متنش شاهکار دیگری خلق می‌کند: اینکه فضایل انسانی را به تصویر می‌کشد و آن‌ها را می‌ستاید. خودِ داستان تمام عدم قطعیت‌های زندگی آسیب‌پذیر ما را حفظ می‌کند، اما استدلال نهفته در آن از نظر عاطفی گیرا و تسلیم‌ناپذیر است. فیلم Ride Above تمرینی جذاب، دلخراش و زیبا از همدردی و تخیل خود بیننده است. این منتقد احساس می‌کند با دیدن این فیلم، به نوعی انسان بهتری شده است.