Late Bloomers

Brent Marchant (منتقد)

تو دور و زمانه‌ای که مسئولیت‌پذیری و پاسخگویی کلا نایاب شده، واقعا دلگرم‌کننده‌ست که ببینی هیچ‌وقت برای بزرگ شدن دیر نیست؛ چیزی که تو اولین اثر بلند لیزا استین کارگردان خیلی قشنگ نشون داده شده. این کمدی-درام لمس‌کننده و عمیق، داستان لوئیز (با بازی کارن گیلان) رو روایت می‌کنه؛ دختر ۲۸ ساله‌ای اهل برکلین که شدیداً نیازمند اینه که به زندگیش سامان بده. وقتی این موسیقی‌دانِ ناکام تو حالت مستی لگنش می‌شکنه، جراحی می‌کنه تا مفصل آسیب‌دیده‌ش ترمیم بشه، اما موقع ریکاوری تو بیمارستان، تو یه اتاق نیمه‌خصوصی کنار یه پیرزن بدعنق قرار می‌گیره که فقط لهستانی بلده، یعنی آنتونینا (با بازی مارگارت سوفی اشتاین). جدا از بحث زبان، رابطه این دوتا از جبهه‌های مختلف خیلی بد شروع میشه. اما طولی نمی‌کشه که لوئیز عصبانیت و ناراحتی زیرپوستی آنتونینا رو از اینکه عملاً باهاش مثل یه آدم نادیده گرفته‌شده رفتار میشه درک می‌کنه و در کمال تعجب، بعد از مرخص شدن از بیمارستان پرستارش میشه. از طریق همین رابطه غیرمنتظره، لوئیز کم‌کم زندگیش رو جدی‌تر می‌گیره، بی‌مسئولیتی رو کنار می‌ذاره و بالاخره تعهداتش رو انجام میده، به‌خصوص برقراری ارتباط دوباره با مادرش دوروتی (تالیا بالسام) که تو مراحل پیشرفته آلزایمر زودرسه. با توجه به این فیلم، خیلی امیدوارکننده‌ست که می‌بینیم اونایی که باید به زندگیشون سروسامون بدن، حتی با وجود لغزش‌های وسط راه بازم می‌تونن این کار رو بکنن. «Late Bloomers» ترکیب جذابی از خنده (که خیلیاشون غیرمنتظره‌ن) و لحظات احساسی و حساس ارائه میده که همه‌شون با بازی فوق‌العاده دو بازیگر اصلی و بقیه بازیگرای مکمل جذاب، زنده شدن. چند جا داستان کمی کش میاد و از مسیرش منحرف میشه، اما نقاط قوت کارگردان و بازیگرا کاملاً این نقص رو جبران می‌کنه. با چیزایی که اینجا دیدم، خیلی مشتاقم ببینم کار بعدی این کارگردان چیه، چون این فیلم شروع خیلی موفقی برای کارنامه فیلمسازی امیدوارکننده‌شه.