Buzkashi Boys

CinemaSerf (منتقد)

در گذشته، من سکه جمع می‌کردم و برخی از سکه‌های افغانستان متعلق به آغاز قرن بیستم، ضرب‌های فوق‌العاده‌ای داشتند که به دقت کاخ‌های باشکوه کابل را در آن زمان به تصویر کشیده بودند. یک قرن جلوتر می‌آوییم؛ حالا «احمد» (جوانمرد پاییز) و «رفیع» (فواد محمدی) در ویرانه‌های یکی از همین سازه‌ها که روی تپه‌ای مشرف به شهر قرار دارد، پرسه می‌زنند. پسر اولی کمی ولگرد و خیابانی است، و دومی پسر یک آهنگر زحمتکش (ولی تلاش) که چندان دل خوشی از رابطه پسرش با این دوست یتیم ندارد. با این حال، این دو پسر هنور وقت پیدا می‌کنند تا شهر را بگردند؛ آن‌ها تماشا می‌کنند که مردهای بزرگتر بزکشی بازی می‌کنند - بازی‌ای که در آن مردهای سوار بر اسب تلاش می‌کنند یک لاشه بز را از خط امتیاز عبور دهند - و همچنین در جایی که تنها می‌توان آن را «قبرستان اتوبوس‌ها» توصیف کرد، بازی می‌کنند. با توجه به اینکه همه‌جا ناپایدار و ناامن است، اصلاً جای تعجب نیست که یک فاجعه برای یکی از آن‌ها رخ دهد و دیگری را با آینده‌ای نامعلوم تنها بگذارد. ارتباط جذاب و صمیمانه‌ای بین این دو وجود دارد، در واقع کاملاً منطقی است که آن‌ها در زندگی واقعی هم بهترین دوستان بوده باشند (شاید هم بودند؟) و در حالی که برف دور و برشان می‌بارد، رویاپردازی می‌کنند که وقتی بزرگ‌تر شدند خودشان بز را بکشند. داستان خیلی شگفت‌انگیز نیست و موسیقی متن فیلم گاهی اوقات آدم را به خواب می‌اندازد، اما فیلم یک صمیمیت و شدتِ انسانی در خودش دارد. پدر، «احمد» را به دلیل دیگری سرزنش نمی‌کند جز اینکه مجبور است به هر طریقی که شده زندگی را برای هر دوی آن‌ها بچرخاند - و وقتی شب‌هنگام با یک چراغ نفتی در یک اتاق دور هم جمع می‌شوند، می‌فهمید که حتی یک مرد ماهر و باتجربه با شغلی باارزش هم باز دارد دست‌دهان‌خورده زندگی می‌کند. فیلم خیلی فیلم‌نامه مدونی ندارد، بلکه بیشتر شامل گفتگویی میان این سه نفر است که برای من بسیار دوست‌داشتنی بود و آن را یک فیلم کوتاه بسیار تاثیرگذار یافتم.