Unicorns

CinemaSerf (منتقد)

"لوک" (بن هاردی) به‌طور اتفاقی وارد باری می‌شود که در آن مشتریان غالباً جوان و زیبای آسیایی در حال تماشای اجرای خیره‌کننده روی صحنه از سوی "عایشه" (جیسون پاتل) هستند. با وجود اینکه او تازه در یک مزرعه رابطه داشته، کاملاً مجذوب او می‌شود و وقتی عایشه پس از اجرای برنامه‌اش برای احوالپرسی می‌آید، لوک کاملاً شیفته‌اش می‌شود. نکته اینجاست که... خب، برجستگی گلوی او (سیب آدم) همه‌چیز را لو می‌دهد و "لوک" با ترسی محترمانه اما عمیق فرار می‌کند. این موضوع "عایشه" را در دردسر می‌اندازد، چون دوست انحصارطلبش "فایز" (ساگر رادیا) قهر کرده و او را بدون ماشین برای یک اجرای پردرآمد در بیرمنگام تنها گذاشته است. او هم تا حدی شیفته "لوک" شده و رد او را تا تعمیرگاهی که با پدرش در آن کار می‌کند می‌گیرد و به او پیشنهاد ۲۰۰ پوند می‌دهد تا راننده‌اش شود. لوک که مردد است، به یاد می‌آورد که به پسرش "جیمی" (تایلر سالیوان) قول سفر به دیزنی‌لند را داده و آن سفر هم با پول جیبی جور نمی‌شود. مسیر آن‌قدرها هم دور نیست، اما وقتی چند درگ کوئین دیگر هم سوار ماشین می‌شوند... خب، بگذارید بگوییم لوک نگاهی به دنیایی می‌اندازد که تا به حال تجربه‌اش نکرده است.

داستان فیلم تا حد زیادی قابل پیش‌بینی است و بی‌شباهت به فیلم «فم» (Femme) سال گذشته نیست، اما شیمی جذابی بین هاردی و پاتل وجود دارد که شاید کمی ساده‌انارانه، اما همچنان سرگرم‌کننده، کلیشه‌ها را هم به چالش می‌کشد و هم تقویت می‌کند. چیزی که کاملاً واضح است، این است که "عایشک" مردی ناراضی و سرخورده است که وقتی شخصیت دومش کنترل را به دست می‌گیرد زنده می‌شود، اما آیا دوستی‌ای که تا این حد با ذات هم در تضاد است، آینده‌ای دارد؟

بازیگران فیلم کاملاً اندازه نقش‌هایشان هستند و کار زمانی بهترین نتیجه را می‌دهد که دو بازیگر اصلی در حال سربه‌سر گذاشتن همدیگر، شناختن و اعتماد کردن به یکدیگر هستند و... خب، چه کسی می‌داند؟ منصفانه بگوییم، فیلم نیازی به اکران بزرگ سینمایی ندارد، اما اثر دلپذیر و گاهی کنایه‌آمیزی است و من شخصاً از آن لذت بردم.