Баавгай болохсон

CinemaSerf (منتقد)

توی شهری پر از نور و دکل‌های مخابراتی روی تپه‌ها، با «اولزی» جوان (با بازی باتسوج اورتسایخ / Battsooj Uurtsaikh) آشنا می‌شیم که زندگی‌ش تضاد عجیبی با این فضا داره. اون همراه مادر و سه تا خواهر و برادرش توی یه چادر سنتی (یورت) زندگی می‌کنه که کل وسایل گرمایشی و پخت‌وپزش یه اجاق برقی تک‌شعله و یه بخاری زغالیه. اون دانش‌آموز بااستعداد فیزیکه و معلمش (با بازی باتزوریگ سوکباتار / Batzorig Sukhbaatar) سعی داره تشویقش کنه تا توی مسابقات شرکت کنه و بیشتر روی درسش تمرکز کنه، اما هر چی جلوتر می‌ریم واضح‌تر می‌شه که این پسر نوجوون عملاً نون‌آور خونه‌ست. مادرش که تازه بیوه شده، وقتی اوضاع سخت می‌شه به الکل پناه می‌بره و آرزو داره به زندگی روستایی و گله‌داری قبل از ازدواجش برگرده. رابطه اون‌ها پر از تنش و دعواست و وقتی کار بالا می‌گیره، مادر بچه کوچیک‌تر رو با خودش می‌بره، در حالی که اولزی و بچه‌های بزرگ‌تر می‌مونن تا درسشون رو ادامه بدن.

از اینجا به بعد، اولزی جوان مجبور می‌شه تصمیم‌های سختی بگیره؛ اون باید بین نیازهای مبرم خانواده‌ش و وقت و انرژی‌ای که باید برای درسش بذاره، تعادل ایجاد کنه. نبود زغال و هیزم و عفونت برادرش که پول دوا و درمونش رو نداره، مجبورش می‌کنه راهی رو انتخاب کنه که نیازهای فوری‌شون رو برطرف کنه، اما تکلیف آینده‌ش چی می‌شه؟ به نظرم اورتسایخ بازی خیلی خوبی ارائه داده و تونسته تضاد بین آرزوهای یه پسر نوجوون و مسئولیت‌های سنگینش به عنوان پدر خانواده رو به خوبی نشون بده. بازیگرهای نقش خواهر و برادرها هم عالی کار کردن و حس یه خانواده واقعی رو منتقل می‌کنن؛ اون‌ها همگی توی یه تخت کوچیک می‌خوابن، هوای همدیگه رو دارن و می‌خوان کمک کنن. شرایط خیلی سخت و ناامیدکننده‌ست. سرمای شدید هوا توی دل یه محیط شهری همیشه بی‌رحمانه‌تر به نظر می‌رسه، مخصوصاً وقتی فیلم تضاد آشکاری بین ساده‌ترین خانه‌های شهری و زندگی نیمه‌روستایی این خانواده در حاشیه شهر نشون میده. فیلم جاهایی خیلی تاثیرگذار و جدی می‌شه، اما رگه‌های کمدی هم داره. کی فکرشو می‌کرد درمان آفت دهان با دهنه اسب و انگشت شست پا باشه؟ ایده خواب زمستانی رو برادر کوچیک‌ترش میده و اگه منم اونجا بودم، فکر کنم باهاش موافقت می‌کردم.