正義迴廊

CinemaSerf (منتقد)

بر اساس یک داستان واقعی نسبتاً تکان‌دهنده از هنگ‌کنگ، این فیلم روایتی جذاب از دستگیری و محاکمه هنری چانگ (با بازی یونگ وای-لون) به اتهام قتل فجیع و قطه‌قطه‌ کردن پدر و مادرش است. او خیلی صریح به گناه خود اعتراف می‌کند و دادگاه کمی شبیه یک کار از پیش انجام‌شده به نظر می‌رسد. با این حال، هسته اصلی فیلم بر مشارکت همدست او، انگوس تونگ (با بازی مان پوئی-تونگ) تمرکز دارد. حالا با شخصیتی طرف هستیم که ضریب هوشی‌اش در حد چای کیسه‌ای است، اضافه وزن دارد و عموماً کودک‌صفت به نظر می‌رسد و قادر نیست مسئولیت کارهای خودش را بپذیرد. آیا او اصلاً در این ماجرا دست داشته و اگر بله، در چه سطحی؟ این مسئله «سطح مشارکت» است که این درام دادگاهی را برجسته می‌کند. بازی مان پوئی-تونگ فوق‌العاده است. به تصویر کشیدن بازجویی به‌شدت خشونت‌آمیز روانی او (که از طریق فلاش‌بک نشان داده می‌شود)؛ زمزمه‌ها و من‌من کردن‌های نامفهوم دائمی‌اش؛ گزارش‌های متناقض پزشکی و روان‌پزشکی درباره میزان شایستگی‌اش - و همه این‌ها زیر نگاه هیئت منصفه‌ای متشکل از ۹ شهروند عادی با تعصبات و اولویت‌های ۹ انسان معمولی، به خوبی توسط چئوک تین هو (Cheuk Tin Ho) از کار درآمده تا حس واقعی همراهی ما با سرنوشت این جوان شکل بگیرد. آیا او گناهکار بود یا نه? من بر اساس مدارک چه تصمیمی می‌گدم؟ آیا اصلاً مدرک واقعی علیه او وجود دارد یا او فقط طعمه‌ای آسان برای پلیسِ پیگیر است؟ فیلم بیش از حد طولانی است و مدتی طول می‌کشد تا موتوراش گرم شود، اما وقتی به راه می‌افتد، به یک مطالعه شخصیتی جذاب تبدیل می‌شود؛ نه فقط درباره دو متهم، بلکه درباره هیئت منصفه، پلیس و سیستم قضایی که بستر این گرداب از مشاوره‌ها، تخصص‌ها، رویه‌ها و شرارتِ واقعیِ برخاسته از بازی تأثیرگذار یونگ وای-لون را فراهم می‌کند. فضاسازی فیلم، به‌ویژه در میان سناریوی کلاه‌گیس‌پوشِ دادگاهِ تازه به ارکان چین برگشته که در آن قاضی همچنان با عنوان «لرد من» خطاب می‌شود، به‌شکلی مناسب ناکرونیک (ناهمزمان با زمانه) است و ما را دعوت می‌کند تا ارزیابی‌های خودمان را از افراد و روند دادگاه به شکلی نسبتاً پیچیده انجام دهیم. دیالوگ‌های بسیار زیادی وجود دارد که حق مطلب را برای زیرنویس‌نویسان دشوار می‌کند، اما فیلم‌برداری آن صمیمی و پرتردد است و تماشای آن ذهن را درگیر می‌کند.