Samsara

CinemaSerf (منتقد)

ظاهراً کلمه «سامسارا» در زبان سانسکریت می‌تونه هم به معنی سرگردانی باشه هم جهان، و کلاً در حالت تناسخ روح از یک بدن به بدن دیگه به کار می‌ره. این درام جذاب هم درست دست گذاشته روی همین موضوع و توی حدود دو ساعت سعی می‌کنه تقابل دیدگاه‌های دو فرهنگ با فاصله هزاران کیلومتر رو نشون بده. از زندگی صومعه‌نشینی در لائوس گرفته تا زنگبار دوردست، می‌بینیم که جوامع مختلف چطور به مرگ و سوگواری نگاه می‌کنن؛ نه اون‌طوری که ما تو فرهنگ غربی می‌شناسیم، بلکه صرفاً به چشم یک پل برای رفتن به یک جای دیگه.

شاید وضعیت بعدی بهتر باشه شاید هم بدتر، اما قطعاً جدید و متفاوته. این یک فلسفه ساده‌ست که مردم این مناطق رو طی سال‌ها جنگ، سرکوب و قحطی سرپا نگه داشته و باعث شده همچنان خوش‌بینی و انسانیت خودشون رو حفظ کنن. فیلم از نظر بصری هم گاهی خیلی عجیب و متفاوت می‌شه (اگه به نورهای شدید حساسیت دارید، حواستون به دقیقه ۶۰ به بعد باشه!) و گفتگوهای خیلی چشم‌گشایی بین مردم عادی داره. گاهی اوقات فیلم حسابی خواب‌آور و آروم می‌شه و گاهی پرشور و زنده؛ اما چیزی که بیشتر از همه دوست داشتم این بود که مخاطب رو به فکر فرومی‌بره. من اصلاً آدم مذهبی‌ای نیستم، اما فیلم واقعاً در مورد مذهب یا حتی ایمان به معنای خاصش نیست؛ در مورد روح و پیوند ما با محیط اطرافمونه. با اینکه به نظرم یکم طولانی بود، ولی از اون فیلم‌هاییه که تا مدت‌ها ذهنتون رو درگیر می‌کنه.