Werner Herzog - Radikaler Träumer

CinemaSerf (منتقد)

یه جورایی مثل انیو موریکونه فقید، منم خیلی دوست دارم فقط توی یه اتاق با ورنر هرتسوک بنشینم و گپ بزنم. اون شخصیت مرموز و عجیبی داره که توی این مستند، هم به عنوان یه آدم صاحب‌بینش و خلاق نشون داده میشه و هم مردی که براش مهمه مخاطبش هیچ‌وقت از کارهاش خسته نشه. تنوع پروژه‌هاش توی این مستند خیلی خوب به تصویر کشیده شده؛ از کارهای اولیه و نه‌چندان جالبش در اواخر دهه ۱۹۶۰ گرفته تا شاهکارهایی مثل «آگیره» (۱۹۷۲)، «نوسفراتو» (۱۹۷۹) و «فیتزکارالدو» (۱۹۸۲). در عین حال، از رابطه پرفرازونشیبش با کلاوس کینسکی کله‌شق باخبر می‌شیم و می‌بینیم چطور با سختی‌های دوران بچگی‌اش در آلمان پس از جنگ کنار اومده و چطور برای تامین بودجه فیلم‌هایی جنگیده که توشون قایق‌های بخار کهنه رو از روی تپه‌های آمریکای جنوبی رد می‌کردن.

البته طبق معمول، یه سری تعریف و تمجیدهای کلیشه‌ای هم از طرف بقیه وجود داره که بعضی‌هاشون جالب‌تر از بقیه‌ان، اما در نهایت چیزی که این مستند رو جذاب می‌کنه، همون زمان‌هاییه که با خودش توی خونه‌اش می‌گذرونیم. حرف‌هاش پر از حس خیرخواهی نسبت به مخاطبینه که آدم رو واقعاً تحت تاثیر قرار میده. اراده‌اش برای اینکه هیچ‌وقت به کار متوسط راضی نشه یا کارهای تکراری تحویل نده کاملاً ملموسه؛ همچنین توانایی‌اش در پذیرش ایده‌های ژانرهای مختلف برای گروه‌های سنی متفاوت و مشارکتش در تکامل سینما واقعاً الهام‌بخش و تماشاییه.

متاسفانه، این صمیمیت توی فیلم اون‌قدری که باید زیاد نیست و مستند خیلی وقت‌ها توی تله‌ی نقل‌قول‌های بقیه میفته. چه این حرف‌ها از زبان ویم وندرس باشه چه نیکول کیدمن، فکر نمی‌کنم چیز خاصی به اون چیزی که من می‌خواستم ببینم اضافه کرده باشن؛ من فقط می‌خواستم خودش رو توی یه اتاق با یه نوشیدنی خوب و گپ‌وگفت‌های بی‌هوا ببینم. هرتسوک مردی کاریزماتیک با توانایی بی‌پایان برای رویاپردازیه؛ و اگه براتون جالبه که بدونید سینما چطور به جایگاه امروزی‌اش رسیده (با همه ضعف‌ها و قوت‌هاش)، این مستند واقعاً ارزش دیدن داره.