Reawakening
داستان زن و شوهری که دختر ۱۴ ساله‌شان مفقود می‌شود و پس از یک دهه دوباره پیدا می‌شود.
سال انتشار: 2024 کارگردان: Virginia Gilbert ژانر: Thriller نویسندگان: Virginia Gilbert امتیاز: 7.4نقدها و نظرات
CinemaSerf (منتقد)
این فیلم همه پتانسیل‌های لازم برای تبدیل شدن به یک درام واقعاً جذاب درباره فقدان، غم و اندوه و حسرت رو داشت؛ اما به نظرم روند پیشبرد جزئیات داستان توی اجرا خیلی خوب درنیومده بود. «جان» (جرد هریس) و همسرش «مری» (جولیت استیونسون) زندگی زناشویی نسبتاً خوبی دارن، ولی خیلی زود معلوم میشه که دخترشون «کلر» سال‌ها پیش با یک دوست‌پسر ناباب درگیر شده و از خونه فرار کرده. پلیس پیشنهاد میده که به مناسبت سالگرد گم‌شدنش یک پویش جدید راه بندازن و درست بعد از اون، سر و کله دختری (ارین دوهرتی) توی آشپزخونه‌شون پیدا میشه؛ دختری که کلی اطلاعات ریز و صمیمی از این زوج داره و ادعا می‌کنه همون «کلر» گمشده‌ست. از رفتار «مری» نوعی استیصال مادری برای باور کردن این ماجرا می‌باره و تقریباً بدون هیچ قید و شرطی دختره رو می‌پذیره. از طرف دیگه، «جان» خیلی بدبینانه‌تر برخورد می‌کنه و با جلو رفتن داستان، همین موضوع فشار زیادی به رابطه‌شون وارد می‌کنه. درسته که پدر اصرار به آزمایش DNA داره، اما به نظرم اصرارش اصلاً اون‌قدری که باید قاطعانه و واقعی نیست. با اینکه شک و تردیدهای شدیدی داره، فیلمنامه اجازه میده این دختر از مادرِ آسیب‌پذیر سوءاستفاده کنه، بدون اینکه پدر برای اثبات دروغ یا راست بودن ماجرا دخالت سفت و سختی بکنه. می‌دونم همچین موقعیت‌هایی هیچ‌وقت صفر و صدی نیستن، اما با توجه به اینکه پلیس هم پیگیر ماجراست و سرنخ‌هایی برای رد یا اثبات هویت این فرزند پیدا می‌کنه، حس کردم داستان یه مقدار زیادی ساختگی پیش رفت و حتی گاهی بی‌رحمانه به نظر می‌رسید. ویرجینیا گیلبرت، کارگردان فیلم، لحن هیستریک و اغراق‌آمیز کار رو به خوبی مهار کرده و برای موضوعی تا این حد احساسی، بدون گریه و زاری‌های الکی این دو شخصیت رو جلو می‌بره؛ ولی من حس کردم خط روایی نیمه دوم داستان از طرف مردی که قاعدتاً هم به همسرش و هم به دختری که ده سال ندیده عشق و تعهد داره، یکم بیش از حد غیرقابل‌باوره. استیونسون توی این نقش‌های ملموس و خاکی عالیه، بازی مشترکش با هریس خیلی خوب جواب داده و فیلم ارزش یک بار دیدن رو داره، ولی خب یه مقدار دور از واقعیت به نظر میاد.
2024-09-20tender_buttkiss (منتقد)
یه فیلم فوق‌العاده که واقعاً عواطفم رو شدیداً به بازی گرفت و تحت تأثیرم قرار داد. این فیلم اشکم رو درآورد، ولی از اون حس‌های خوب و سبک‌کننده بعد از گریه بود. تنها انتقادی که دارم اینه که جرد هریس حتی یک بار هم «دخترش» کلر رو بغل نمی‌کنه! هرچند شاید شخصیتش عمداً همین‌طوری طراحی شده باشه، یا شایدم ذات مردهای بریتانیایی به طور پیش‌فرض این شکلیه. اما جدا از این، یک درام فوق‌العاده پراحساس بود.
2026-01-01