المعلم
یک معلم مدرسه فلسطینی تلاش می‌کند تا تعهد پرخطر خود به مقاومت سیاسی را با شانس شروع یک رابطه جدید با یک مددکار داوطلب به نام لیزا و همچنین حمایت عاطفی از یکی از دانش‌آموزانش به نام آدم، آشتی دهد.
سال انتشار: 2023 کارگردان: Farah Nabulsi ژانر: Drama نویسندگان: Farah Nabulsi امتیاز: 0.0نقدها و نظرات
CinemaSerf (منتقد)
«آدم» (با بازی محمد عبد الرحمن) و برادرش «یعقوب» (با بازی محمود بکری) که تازه از زندان آزاد شده، با حکم تخریب اجباری خانه‌شان روبه‌رو هستند تا جا برای شهرک‌نشین‌های جدید اسرائیلی باز بشه. در جریان یک درگیری، یعقوب کشته میشه و آدم هم قسم می‌خوره که انتقام بگیره. معلمش «باسم» (با بازی صالح بکری) و یک داوطلب خارجی به نام «لیزا» (با بازی ایموجن پوتس) سعی می‌کنن جلوش رو بگیرن تا دست به کار احمقانه‌ای نزنه و اصرار دارن که از راه‌های قانونی اقدام کنن. خب، کاملاً مشخصه که این راه‌ها به جایی نمی‌رسه. اما همون‌طور که معلم و این داوطلب بیشتر با هم آشنا میشن، ما هم می‌فهمیم که «باسم» خیلی بیشتر از اون چیزی که در ظاهر نشون میده، به طور عملی درگیر جریان مقاومته. در واقع، وقتی او به طور فعال وارد ماجرای جستجو برای یک سرباز اسرائیلی ربوده‌شده (با اصالت آمریکایی) میشه، رابطه‌اش هم با مخاطب و هم با این نوجوانِ عصبانی و ناامید، شکل دیگه‌ای به خودش می‌گیره.
این فیلم واقعاً داستان تاثیرگذاری داره؛ نه از اون مدل‌های بیش از حد احساسی و لوس، بلکه به شکلی واضح نشون میده مردم وقتی بهشون ظلم میشه و بعد سیستم قضایی که از پایه علیه‌شونه ناامیدشون می‌کنه، چه حالی پیدا می‌کنن. بی‌تفاوتی و بی‌رحمیِ تحت حمایت حکومت، همراه با یک بی‌قانونی عمومی (از هر دو طرف)، بنزینی میشه روی آتیش نسل‌ها نفرت و بی‌اعتمادی، و اینجا می‌بینیم چطور این خشم و کینه قدیمی مدام بازتولید میشه. فضاسازی فیلم به شدت واقعی و تلخه؛ بازی پوتس و بکری خیلی خوبه، اما این بازیِ عبدالرحمنِ جوان هست که واقعاً می‌درخشه. او که در ابتدا تاثیر مثبت و آروم‌کننده‌ای روی برادر تندمزاجش داشت، به خاطر شرایط مجبور میشه به کسی تبدیل بشه که شاید در حالت عادی هرگز نمی‌شد. حالا که وارد این مسیر شده، آیا راه برگشتی برام وجود داره یا قراره تا ته این جاده تاریک بره؟ حضور والدین آمریکایی که دنبال بچه‌شون می‌گردن (به‌خصوص استنلی تاونزند در نقش پدر) بهمون یادآوری می‌کنه که داستان همیشه دو طرف داره و بی‌رحمی فقط مخصوص یک طرف نیست. فیلم همون‌طور که شروع شده بود تموم میشه؛ در فضایی پر از بلاتکلیفی و ترس، اون هم در حالی که آوارها روی سر کسانی خراب میشن که تنها خواسته‌شون زندگی در آرامش میان باغ‌های زیتونیه که خانواده‌هاشون قرن‌هاست ازشون مراقبت می‌کنن. این یک درام قدرتمنده که ثابت می‌کنه خراب کردن چقدر راحت‌تر از ساختنه.
Brent Marchant (منتقد)
چالش‌های بی‌شمار زندگی روزمره در اراضی اشغالی فلسطین در غزه و کرانه باختری، در سال‌های اخیر به موضوع محبوبی برای مستندها و فیلم‌های داستانی تبدیل شده که سختی‌های مردم محلی برای گذران زندگی رو به تصویر می‌کشن. این فیلم‌ها به موضوعات مختلفی مثل گسترش شهرک‌سازی‌های اسرائیل، دستورات ناگهانی تخریب خانه‌ها، نظارت شدید و همیشگی حکومت و عدالتِ پایمال‌شده برای فلسطینی‌ها می‌پردازن. حالا همه این مسائل در اولین اثر بلند فرح نابلسی (نویسنده و کارگردان) به تصویر کشیده شده. این فیلم که با الهام از رویدادهای واقعی ساخته شده، داستان زندگی پیچیده «باسم الصالح» (با بازی صالح بکری) رو روایت می‌کنه؛ معلم زبان انگلیسی دبیرستانی در کرانه باختری که گذشته‌ای تلخ داره (که در فلاش‌بک‌ها می‌بینیم) و صمیمانه می‌خواد به دانش‌آموزانش (به‌خصوص دو برادر به نام‌های آدم و یعقوب) کمک کنه تا زندگی بهتری داشته باشن، در حالی که خودش هم به طور مخفیانه به جنبش مقاومت سیاسی مردمش متعهده. از طرف دیگه، باسم با احساسات عاشقانه نوظهورش نسبت به «لیزا» (با بازی ایموجن پوتس) دست‌وپنجه نرم می‌کنه؛ یک مددکار دلسوز انگلیسی که در مدرسه او کار می‌کنه. در ظاهر، ترکیب این عناصر داستانی می‌تونه یک روایت جذاب بسازه، اما پرداختن به زندگی پر از تضاد باسم گاهی اوقات ناشیانه، پراکنده و سردرگم به نظر می‌رسه؛ انگار فیلم دقیقاً نمی‌دونه می‌خواد به کدوم سمت بره. به همین خاطر، حس می‌کنی فیلم داره صرفاً یک چک‌لیست از مشکلات رایج فلسطینی‌ها تحت اشغال اسرائیل رو یکی‌یکی تیک می‌زنه. علاوه بر این، خط داستانی عاشقانه فیلم بیش از حد پررنگ شده و تمرکز مخاطب رو از بخش‌های مهم‌تر داستان منحرف می‌کنه. خلاصه بگم، اجرای کار جای کار زیادی داره. البته منظورم این نیست که مسائل مطرح‌شده بی‌اهمیت هستن؛ اتفاقاً خیلی هم مهم و حیاتی‌ان. اما نحوه پرداخت به اون‌ها در فیلم کمی نپخته است و مخاطب رو بلاتکلیف می‌ذاره که چطور قراره همه این‌ها در نهایت به هم وصل بشن. در نتیجه، فیلم «معلم» اثریه که می‌تونست با بازنویسی دقیق‌تر فیلم‌نامه و تدوین منسجم‌تر، به کار بسیار قوی‌تری تبدیل بشه. رنج مردم فلسطین چیزی نیست که بشه نادیده‌اش گرفت، اما اگه قرار باشه فیلم‌ها آگاهی جامعه رو نسبت به این شرایط بالا ببرن، باید اثری باکیفیت‌تر و منسجم‌تر از این فیلم ارائه بدن تا حق مطلب ادا بشه.
2025-06-19