کمی دعا

Brent Marchant (منتقد)

روابط خانوادگی برای بسیاری از ما مثل یک شمشیر دو لبه است که اغلب پر از تناقض‌های عجیب عشق و نفرت است. این موضوع به‌ویژه درباره پدر و مادرها صدق می‌کند؛ کسانی که مدام در حال و هوای عشق ورزیدن به بچه‌هایشان هستند و هم‌زمان از دست آن‌ها کلافه می‌شوند، حتی زمانی که آن بچه‌های دیروز حالا برای خودشان آدم بزرگی شده‌اند. چنین شرایطی واقعاً طاقت‌فرساست؛ ما دلسوزشان هستیم و با تمام وجود می‌خواهیم کمکشان کنیم، اما در عین حال باید به آن‌ها آزادی بدهیم تا خودشان راه نجات از مشکلاتشان را پیدا کنند، هرچقدر هم که تماشای این دردناک باشد.

این‌ها همان شرایطی است که بیل و وِنیدا براس (دیوید استراتایرن، سلیا وستون)، زوجی مسن و والدین دو فرزند بزرگ به نام‌های دیوید (ویل پولن) و پاتی (آنا کمپ) با آن روبرو هستند؛ بچه‌هایی که هر کدام به سهم خود درگیر مشکلات خاص خودشان‌اند. پدر و مادر تلاش می‌کنند حمایت و راهنمایی‌شان کنند، اما حرف‌هایشان معمولاً به گوش کسی نمی‌رود و همین باعث رنجش و کلافگی شدید آن‌ها می‌شود. خوشبختانه آن‌ها برای تحمل این سختی‌ها تکیه‌گاه خودشان را دارند؛ عروس مهربان، دلسوز و خوش‌برخوردشان تامی (جین لوی) که بی‌سرصدا با مشکلات زندگی مشترکش با دیوید دست‌وپنجه نرم می‌کند. تامی بیشتر شبیه همان فرزندی است که بیل و ونیدا همیشه آرزو داشتند داشته باشند، و همین باعث می‌شود محبت و حمایتی را که او بی‌دریغ نثارشان می‌کند، با جان و دل به او برگردانند؛ آن هم با وجود زندگی پر از سکوت و ناامیدی‌ای که خودش دارد تحمل می‌کند.

همان‌طور که این درام خانوادگی جلو می‌رود، کاملاً روشن می‌شود که شرایط چقدر برایشان سخت است، به‌خصوص برای بیل و تامی که بیشتر این بار سنگین را به دوش می‌کشند. با توجه به این توصیفات، شاید این داستان یک روایت خانوادگی تکان‌دهنده و احساسی به نظر برسد، اما مایه تاسف است که فیلم هرگز به پتانسیل واقعی‌اش نمی‌رسد. این واقعاً حیف است، آن هم با وجود این همه نقاط قوتی که اثر دارد؛ مثل موسیقی متن احساسی، فیلمبرداری زیبا و بازی‌های عالیِ گروه بازیگران، به‌ویژه استراتایرن، وستون، کمپ و جین لوی که نامزد جایزه ایندیپندنت اسپیریت شده است.

بزرگ‌ترین ضعف فیلم، به طعنه باید گفت، فیلمنامه نامزد جایزه‌اش است که هیچ‌وقت به آن عمق احساسی که هدفش بوده دست پیدا نمی‌کند. منظور این نیست که مشکلات شخصیت‌ها را بی‌اهمیت جلوه دهیم، اما آن‌ها هم درگیر بحران‌های هولناک، لاعلاج و مرگبارِ آن‌چنانی نیستند، و همین موضوع تأثیر احساسی داستان را کم‌رنگ‌تر کرده است.

بیننده‌هایی که قصد تماشای فیلم را دارند باید بدانند که تریلر تا حدودی گمجیه‌کننده این اثر، آن را یک فیلم کمدی-درام جلوه می‌دهد، اما طنز در کل فیلم بسیار کمرنگ‌تر از چیزی است که در پیش‌نمایش دیده می‌شود.

این اثر تازه از نویسنده و کارگردان انگوس مک‌لاکلن، متأسفانه بیشتر شبیه نسخه تصویریِ پیش‌نویس اولیه‌ای از یک فیلمنامه است که به چند دور بازنویسی دیگر نیاز داشته است. اگر فیلم این مسیر را طی کرده بود، شاید نتیجه کار خیلی بهتر از آب درمی‌آمد. اما با شرایط فعلی، حتی یک دعای کوچک هم نمی‌تواند نجاتش دهد!