Mates

CinemaSerf (منتقد)

«کانر» (با بازی جیمز وایلز) دوست دارد صبح‌ها با رفیقش «نیتن» (سم لاو) برود بدود، و درست وسط دور زدن در پارک است که رفیقش پیشنهاد می‌دهد با هم بروند هایکینگ و کوهنوردی. او قبلاً اصلاً چنین کاری نکرده ولی با کمی دستپاچگی قبول می‌کند، غافل از اینکه قرار است دوست دیگرش یعنی «مارک» (ریف بَرد) هم به جمعشان ملحق شود. این جمع سه نفره راهی سفر پیاده‌رویشان می‌شوند، اما کاملاً مشخص است که کانر زیاد با رفتارهای لاتی و پسرانه آن‌ها جور درنمی‌آید. راستش وقتی می‌روند تا در بار با چندتا دختر گپ بزنند، کانر تک و تنها رها می‌شود؛ تا این‌که سر و کله‌ی «آدام» (جاناتان کاب) پیدا می‌شود. حالا دیگر لازم نیست ششمین حس‌تان خیلی قوی باشد تا بفهمید این آدم جدید بدجوری چشمش «کانرِ» مضطرب را گرفته؛ و کانر حالا مثل خیلی از اتفاقات دیگر این پیاده‌روی، ناچار است با مسائلی فراتر از دایره‌ی امن خودش دست‌وپنجه نرم کند.

اتفاقاتی که بعد از این می‌افتد بستری برای ماجرا می‌سازد، اما واقعاً زور می‌زند تا ذره‌ای جان و روح به روند داستان تزریق کند. دیالوگ‌های فوق‌العاده پیش‌پاافتاده—به‌خصوص از طرف نیتن با آن جملات تکراری مثل «خوبی؟» یا «مطمئنی داداش؟»، و از طرف مارک که مدام لحنش تهاجمی‌تر می‌شود—اصلاً کمکی به جذابیت فیلم نکرده‌اند. جدا از یک صحنه با حضور آن دو نفر دیگر که شاید می‌توانست داستان را اندکی به جلو هل بدهد، بقیه فیلم صرفاً یک بازنمایی به‌شدت بی‌روح و تصنعی از چیزی است که می‌شود اسمش را «ادا و اطوارهای لاتیِ مردانه» گذاشت.

شاید اگر فیلم کوتاه‌تر، جمع‌وجورتر و روی مسئله‌ی بحران مردانگی و هویتی که سعی در بیانش دارد متمرکزتر بود، نتیجه‌ی خیلی بهتری می‌داد؛ اما در حالت فعلی، روایتش مثل همان رودخانه‌ای که تویش ترکه چوب شناور می‌کنند مدام هرز می‌رود و پیچ‌وتاب می‌خورد، و هیچ نقش درست‌وحسابی و دندان‌گیری هم به هیچ‌کدام از بازیگران نرسیده است.