The Timber

John Chard (منتقد)

یک کنده درخت افتاده؟ فیلم «چوب‌بُرها» (The Timber) به کارگردانی آنتونی اوبراین ساخته شده و او فیلمنامه را به همراه استیو آلریچ و کالین اوسیندر نوشته است. جیمز رانسون، جاش پک و ویلیام گانت در آن به ایفای نقش پرداخته‌اند. موسیقی کار تیم بورکز و فیلمبرداری بر عهده فیل پارمت است. دو برادر راهی مأموریتی در دل طبیعت برفی می‌شوند... «چوب‌بُرها» از آن دست فیلم‌هایی است که در عین گیج‌کننده بودن، جذاب هم هست. فقط کافی است نگاهی به سایت‌های نقد آماتوری بیندازید تا ببینید که به همان اندازه که منفور است، ستایش هم شده است. بسته به اینکه طرفدار کدام سمت ماجرا باشید، این فیلم یا یک اثر وسترن هنری سوءتفاهم‌شده (و کم‌قدردانی‌شده) است، یا یک افتضاح تدوین‌نشده و نامفهوم. دو برادر با بازی رانسون و پک در مأموریتی هستند تا پدر طردشده‌شان (گانت) را که پس از خشک شدن چاه طلای یوکانش دیوانه شده، دستگیر کنند. این مرجع ارجاعی بلافاصله مشخص نیست و راستش را بخواهید مبهم است و تقریباً در این ترکیب سوررئال گم می‌شود. آن‌ها در طول سفر با مشکلات و شخصیت‌های عجیبی روبه‌رو می‌شوند، در حالی که با ارواح گذشته‌شان نیز دست‌وپنجه نرم می‌کنند (از کجا معلوم، شاید واقعاً هم ارواح باشند!). روایت داستان تکه‌تکه است و با دوره‌های طولانی و آزاردهنده‌ای از سکوت‌های بی‌هدف قطع می‌شود و به نظر می‌رسد جاهایی خالی مانده که باید چیز دیگری در آن شکل می‌گرفته؛ این حس به آدم دست می‌دهد که فیلم روی هوا و با کلی improvis (بدل‌کاری/improv) فیلمبرداری شده است. البته این احتمال هم وجود دارد که هدف سازندگان این بوده که عمداً یک وسترن کابوس‌وار/رؤیایی به سبک «اینک آخرالزمان» بسازند و خیلی‌ها از ما آن را درک نمی‌کنیم؟ یا واقعاً قضیه این است که ایده‌هایشان فراتر از حد وسعشان بوده؟ چیزی که جای تردید ندارد این است که فیلمبرداری آن فوق‌العاده است؛ یک وسترن برفی که در لوکیشن‌های کوه‌های کارپات فیلمبرداری شده چیزی است که باید قدرش را دانست. بی‌شک این یک اثر جذاب است، اما در مقابل، تقریباً غیرممکن است که بتوان آن را با اطمینان به کسی پیشنهاد کرد. تاس بیندازید و شانس خود را امتحان کنید... ۴/۱۰