Disco Boy

CinemaSerf (منتقد)

اگر اینجا انتظار شنیدن آهنگ‌های بی جیز (Bee Gees) یا دانا سامر (Donna Summer) را دارید، کاملاً ناامید خواهید شد. در واقع، در این داستان مربوط به «الکس» (با بازی فرانتس روگوفسکی) اصلاً خبری از موسیقی دیسکوی چندانی نیست. او و دوستش «میخائیل» (با بازی میخال بالیکی) نقشه زیرکانه‌ای کشیده‌اند تا از خانه‌شان در بلاروس به لهستان و سپس به فرانسه بروند تا شاید در نهایت با پیوستن به لژیون خارجی بتوانند تابعیت بگیرند. کارها آن‌طور که برنامه‌ریزی کرده بودند پیش نمی‌رود، اما او در نهایت سر از اردوگاه آموزشی درمی‌آورد و راهی مأموریتی در نیجر می‌شود. درست در همان‌جاست که شبه‌نظامیان محلی «مند» (MEND) خواستار پایان دادن به بهره‌کشی بی‌محابای شرکت‌های نفتی از دلتا هستند؛ بهره‌کشی‌ای که ردپایی از مرگ، ویرانی و آلودگی از خود به جا گذاشته است. رویارویی خشونت‌آمیز با رهبر محلی «جومو» (با بازی مور ندای) در یک رودخانه، تأثیر بسیار عمیقی روی سرباز ما می‌گذارد؛ چیزی که او باید پس از بازگشت به پاریس و دیدار با رقاص مرموز، «اودوكا» (با بازی لتیسیا کی) -که به نظر می‌رسد هم با گذشته نزدیک او و هم با حالش ارتباط دارد- با آن کنار بیاید.

خود داستان تنها بخش ناقصی از زندگی اوست، این فیلم‌برداری است که اثر را جذاب‌تر می‌کند. استفاده از تصاویر دید در شب، به‌ویژه در جنگل، بسیار خوب از آب درآمده؛ درست مانند به تصویر کشیدن فاجعه زیست‌محیطی به جا مانده؛ نشت نفت در همه جا، خطوط لوله رهاشده یا بمباران‌شده. این حسِ ماهیت مهاجمِ توسعه صنعتی به شکلی هوشمندانه ادامه پیدا می‌کند، چرا که «الکس» و همکارانش نیز به چیزی جز بقا اهمیت نمی‌دهند. دیالوگ چندانی وجود ندارد؛ نه کسی آن را می‌خواسته و نه نیازی به آن بوده، و این دقیقا همان نقشی است که روگوفسکی از پسِ آن برمی‌آید؛ او بیشتر اوقات نه اینجاست و نه آنجا. فیلم ظاهر کمی سوررئالیستی دارد، و اگرچه شاید کمی پرپیچ‌وخم باشد -و مطمئناً هر از گاهی خودش را تکرار می‌کند- اما همچنان ترکیبی بسیار جذاب از مسائل سیاسی و احساسی است و ارزش دیدن را دارد.