La misteriosa mirada del flamenco

CinemaSerf (منتقد)

تعداد زنان در این جامعه معدنی واقع در صحرای شیلی بسیار کم است، در حالی که مردان همجنس‌گرا خیلی بیشتر به نظر می‌رسند! خوشبختانه به نظر می‌رسد تعادلی میان «دون کلمنته» (Luis Dubó) و کارگرانش با «مامان بوا» (Paula Dinamarca) که بر افراد «تراجنسیتی» سخت‌گیر حکمرانی می‌کند، برقرار است. اوایل دهه ۱۹۸۰ با شیوع یک طاعون مرموز که جمعیت را درگیر می‌کند، این تعادل به هم می‌خورد. محلی‌ها که بسیار خرافاتی هستند، کم‌کم باور می‌کنند که این بیماری فقط با خیره شدن به چشمان یک همجنس‌گرا منتقل می‌شود. «لیدیا»ی یازده ساله (Tamara Cortés) که وسط این اردوگاه‌های رو به قطبی شدن نشسته، تماشاگر این تغییرات در نگرش‌هاست و از طریق دوستی‌هایش به عنوان مجرایی برای مشاهدات ما عمل می‌کند تا ببینیم رفتار این جامعه کوچک و در واقع بسیار به هم پیوسته، چطور تغییر می‌کند. معدن‌چیان ذاتاً تعصب‌ورز یا خشن نیستند؛ آن‌ها قاتل یا آدم‌های بی‌رحم نیستند - اما ترسیده‌اند و به همین دلیل راه‌حلشان این است که افراد کوئیر باید چشم‌بند بزنند؛ راه‌حلی که شاید عملی و مسخره به نظر برسد، اما باز هم به طرز چشمگیری سنجیده است. آنچه در ادامه رخ می‌دهد ترکیبی است از رمانس، کمدی سبک و فانتزی؛ و در حالی که به کلیشه‌ها تن می‌دهد، این کار را به شکلی به طرز هوشمندانه‌ای غیرمعمول انجام می‌دهد - به‌ویژه با توجه به خصومت محیط خشک و بی‌رحمشان. داستان‌های فرعی فراوانی در جریان است که به برخوردهای قبلی، عشق‌های از دست‌رفته اشاره می‌کنند و حتی خودِ لیدیا ثابت می‌کند که او هم بی‌نصیب از انتقام‌جویی نیست، در حالی که تنش در این شهر میان شادیِ امیدوارانه و خطرِ تمام‌عیار در نوسان است. ریتم فیلم چندان عالی نیست، و به نظر می‌رسد دیگو دسپسدس (Diego Céspedes)، کارگردان، مسائل زیادی را روی میز طراحی خود داشته تا بتواند حق مطلب را درباره تمام موضوعات و شخصیت‌هایی که معرفی می‌کند ادا کند؛ اما مشارکت حساب‌شده کورتس، دینامارکا و ماتیاس کاتالان (Matías Catalán) در نقش «فلامینگو» مطالعه‌ای شخصیت‌محور را به ما ارائه می‌دهد که به نظر می‌رسد کاملاً برای منطقه‌ای از جهان مناسب است که در آن بسیاری از مشکلاتشان به همان اندازه که ناخوانده بودند، وارداتی هم بودند.