Te estoy amando locamente

CinemaSerf (منتقد)

«میگل» (با بازی عمر بانا) خوب بلد است مثل دونا سامر برای خودش راه برود و قر بدهد، اما مادرش «رمه» (با بازی آنا واگنر) تا قبل از یک دعوا در مراسم عروسی، اصلا متوجه عواقب قر دادن‌ها و قرتی‌بازی‌های پسرش نبود تا اینکه در اسپانیای دهه ۱۹۷۰ با یک حقیقت ناراحت‌کننده روبه‌رو می‌شود. او به شدت می‌ترسد که پسرش به دردسر بیفتد و حدسش هم بیراه نیست؛ چون میگل بعد از ترک خانه، می‌رود با یک‌سری آدم‌های تئاتریِ اهل اعتراض زندگی می‌کند که مصمم هستند حالا که دوران فاشیسم رسماً تمام شده، قوانینی را که باعث سرکوب جامعه همجنس‌گرایان می‌شود، لغو کنند. میگلِ جوان استعدادهایی هم دارد و به همین خاطر به او پیشنهاد می‌دهند که در شب اجرای درگ (Drag show) روی صحنه برود، اما از استرس زیاد تصادفاً از درِ اضطراب سر درمی‌آورد و دست قانون می‌افتد. آن‌ها یک وکیل مهربان جور می‌کنند، اما از آنجا که نه وکیل و نه مادرش نمی‌توانند در بازداشتگاه با او صحبت کنند، همه به روش‌های اعتراضی دیگر متوسل می‌شوند تا هم آزادی او و هم آزادی خودشان را به دست بیاورند. واگنر رهبری بازیگران گروهی را بر عهده دارد که به زور هم که شده این داستان نسبتاً آشفته را سر پا نگه داشته‌اند، اما تمرکز اصلی فیلم در واقع روی مسخره بودن قوانینی است که همجنس‌گرایی را با ولگردی، دزدی‌های خرد و زنان خیابانی در یک دسته قرار می‌دهد. بخش زیادی از برنامه‌ریزی‌های آن‌ها درست زیر بینِ کلیسایی انجام می‌شود که چندان حامی آن‌ها نیست، و این موضوع یک کنایه باحال به داستان اضافه می‌کند. به عنوان یک فیلم بلند، واقعاً بهترین نیست و ساخت خوبی هم ندارد، اما پیامش را به شکلی سرگرم‌کننده منتقل می‌کند و اجازه می‌دهد مسخره بودن قانون و ذهنیت خرافاتی و شایعه‌پراکنِ شهرهای کوچک خودشنگاهی به بیرون داشته باشد و حرفش را بزند.