National Anthem

CinemaSerf (منتقد)

«دیلن» (با بازی چارلی پلامر) با مادر و برادر کوچکترش زندگی می‌کند و هر جا که بتواند کارگری ساختمانی می‌کند تا نانی سر سفره ببرد. یک روز، او کاری در یک سیرک رودئوی سیار پیدا می‌کند که پر از جوانانی است که می‌خواهند بوفالو بیل شوند. قضیه اینجاست که بیشتر آن‌ها گی هستند و جدا از طناب انداختن دور اسب‌ها، شوهای درگ (تغییر پوشش) اجرا می‌کنند و تمام دردسرها و چالش‌های عاطفی مرتبط با یک جامعه به هم‌پیوسته و پرتنش را دارند. دیلن از سوی همه پذیرفته می‌شود و خیلی زود به «اسکای» (با بازی ایو لیندلی) علاقه‌مند می‌شود که خودش در یک رابطه آزاد با «پپه» (رنه روسادو) است. تا انتهای فیلم، ما این وضعیت پرتنش را در کنار اختلافات خانوادگی خود دیلن و آرزوهایش برای پس‌انداز پول جهت خرید یک شاسی‌بلند و سفر به نقاط مختلف دنبال می‌کنیم. تلاش‌های پلامر در این فیلم واقعاً ملموس و تاثیرگذار است و وسعت مناظر نیز به لطف فیلمبرداری خوب به تصویر کشیده شده، اما داستان چی؟ ماجرا خیلی امن و امان پیش می‌رود. این فیلم شبیه این است که بیایید یک پویایی دگرجنس‌گرا را در فیلم «پریسیلا، ملکه بیابان» بگذارید، با این تفاوت که این یکی واقعاً چاشنی طنز کمی دارد و به خصوص در بخش‌های پایانی، به یک ملودرام جدی و کند تبدیل می‌شود که به نظرم کاملاً نفس می‌برد. این داستانی درباره عشق، شهوت و پذیرش است، اما هیچ چیزی که تا به حال در طیف‌های مختلف سینمایی ندیده باشیم را ارائه نمی‌دهد. در واقع، فیلم تقریباً به گونه‌ای قطعه‌قطعه شده تا مطمئن شود پلات اصلی عملاً هیچ ربطی به ویژگی خاص و متمایز فیلم ندارد. فیلم پتانسیل این را داشت که کمی ساختارشکنی کند، اما راستش خیلی ناامید شدم، شرمنده‌ام.