Big Star: Nothing Can Hurt Me
فیلم «بیگ استار: هیچ‌چیز نمی‌تواند به من آسیب بزند» مستندی بلند درباره گروه اسطوره‌ای موسیقی ممفیس یعنی بیگ استار (Big Star) است. اگرچه این گروه از موفقیت تجاری محروم ماند، اما سه آلبوم آن‌ها به سنگ محک‌هایی ستایش‌شده در تاریخ موسیقی راک تبدیل شدند. گروه بیگ استار به عنوان یکی از گروه‌های پیشگام در تاریخ موسیقی آلترناتیو، توسط هنرمندان بی‌شماری از جمله R.E.M، The Replacements، Belle & Sebastian، الیوت اسمیت و The Flaming Lips به عنوان الگوی الهام‌بخش یاد شده است. این مستند با استفاده از تصاویر و عکس‌های دیده‌نشده، مصاحبه‌های عمیق و ادای احترام موسیقایی پرشور توسط گروه‌هایی که از آن‌ها الهام گرفته‌اند، روایتی است از نجات هنری و موسیقایی.
سال انتشار: 2012 کارگردان: Drew DeNicola, Olivia Mori ژانر: Documentary، Music نویسندگان: Drew DeNicola امتیاز: 7.1نقدها و نظرات
CRCulver (منتقد)
این یه مستند محصول سال ۲۰۱۲ درباره یه گروه پاپ-راک تکرارنشدنی دهه ۷۰ میلادی اهل ممفیسه که با وجود تعریف و تمجید فوق‌العاده منتقدا، فروش خیلی کمی داشت، اما بعداً تبدیل به یه پدیده کالت شد و تو دهه‌های بعد الهام‌بخش چندتا گروه بزرگ دیگه شد. این مستند بدون حضور الکس چیلتون (Alex Chilton)، خواننده بداخلاق بیگ استار ساخته شده (و کار ساختش بعد از مرگ ناگهانی چیلتون تموم شد)، اما مصاحبه‌هایی با اندی هامل (Andy Hummel) نوازنده بیس، جودی استفنز (Jody Stephens) درامر و نوازنده‌هایی داره که وقتی چیلتون تو دهه ۹۰ دوباره بیگ استار رو راه انداخت، به گروه اضافه شدن. علاوه بر این، جان فرای (John Fry) تهیه‌کننده هم تو طول مستند حضور داره و به نظر می‌رسه نقشش تو داستان بیگ استار خیلی پررنگ‌تر از اون چیزی بوده که خیلی از شنونده‌ها فکرش رو می‌کردن.
فیلم با فضای ممفیس تو اواخر دهه ۶۰ و اوایل دهه ۷۰ شروع میشه. چیلتون که قبلاً با گروه The Box Tops اهنگ هیت و پرفروشی تو جدول‌ها داشته و کل کشور رو تور رفته بود، برمی‌گرده خونه و با کریس بل (Chris Bell) یه گروه جدید راه می‌اندازه. روند ضبط اولین آلبوم بیگ استار یعنی «#1 Record» با جزئیات کامل توضیح داده میشه؛ از اینکه چطور از امکانات استودیو استفاده کردن تا داستان طرح روی جلد معروف آلبوم. می‌فهمیم که چطور بل بعد از آلبوم اول از گروه جدا میشه، دچار فروپاشی روحی میشه، سمت مسیحیت تبشیری می‌ره، سعی می‌کنه تو انگلیس به عنوان موزیسین موفق بشه و تک‌آهنگ شاهکار «You and Your Sister/I am the Cosmos» رو ضبط می‌کنه، و در نهایت سال ۱۹۷۸ تو ۲۷ سالگی بر اثر تصادف رانندگی فوت می‌کنه. مصاحبه‌های تاثرگذاری با برادر بزرگتر و زن‌برادر بل انجام شده، اما بخشی از اضطراب و دغدغه‌های بل مربوط به همجنس‌گراییش بوده و همه تو فیلم حتی از نزدیک شدن به این موضوع هم احساس ناراحتی می‌کنن.
مستند با ضبط آلبوم دوم («Radio City») و سوم («Third/Sister Lovers») بیگ استار ادامه پیدا می‌کنه و بعدش می‌رسه به بهم خوردن روابط جودی استفنز و الکس چیلتون و پایان کار بیگ استار. یه نگاه کوتاهی هم به فعالیت‌های سولوی چیلتون تو دهه ۸۰ و احیای مجدد بیگ استار تو دهه ۹۰ و اوایل هزاره جدید شده. نظرات کوتاهی هم از موزیسین‌های بعدی و شاید معروف‌تری وجود داره که دین همیشگی خودشون رو به بیگ استار ابراز می‌کنن، مثل Teenage Fanclub و مایک میلز از گروه R.E.M.
این از اون مستندهاییه که تا حدی انتظار داره بیننده از قبل اطلاعات زیادی درباره این گروه داشته باشه، واسه همین برای کسایی که اسم و میراث بیگ استار رو شنیدن ولی خیلی از دوران کاری و مسیر حرفه‌ایشون خبر ندارن، ممکنه یکم کلافه‌کننده باشه. اشاره میشه که آلبوم #1 Record به خاطر مشکلات لیبل و ناشر فروش بدی داشته، اما جوری مطرح میشه که انگار بیننده خودش از قبل باید می‌دونسته توزیعش بد بوده. خیلی کوتاه اشاره میشه که کریس بل تو تصادف مرده ولی جزئیات کمی داده میشه. بعضی از جنبه‌های ساخت مستند هم مبهم به نظر می‌رسن؛ مثلاً چرا جودی استفنز تو طول مصاحبه‌هاش این‌قدر فاز منفی و گارد داره؟
با این حال، در کل از مستند Big Star: Nothing Can Hurt Me لذت بردم. خیلیا از مستندهای راک با آدمایی مصاحبه می‌کنن که یهو ستاره شدن، کوچ کردن به جاهایی مثل کالیفرنیا و انگار تو یه سیاره دیگه نسبت به مردم عادی زندگی می‌کنن. اما اینجا برعکس، شگفت‌انگیزه که این آدما چقدر آمریکایی‌های جنوبیِ معمولی‌ای هستن؛ آدمایی که مشخصه خاطرات خوبی از جوونیشون دارن ولی هیچ‌وقت واقعاً دنبال فرهنگ شهرت و چهره‌شدن نرفتن. می‌تونن همسایه‌تون باشن یا آدمایی که تو سوپرمارکت از کنارشون رد می‌شید. البته معنیش این نیست که جالب نیستن، چون شخصیت‌های عجیب‌وغریبی هم بینشونه، مثل جان کینگِ خوش‌مشرب و بامزه یا بیوه پیر اما دل‌جوانِ جیم دیکنسون تهیه‌کننده.