Olympus Has Fallen
وقتی کاخ سفید (با کد رمز سرویس مخفی: «المپیوس») توسط یک مغز متفکر تروریست تسخیر و رئیسجمهور ربوده میشود، مایک بنینگ (Mike Banning)، مامور سابق سرویس مخفی ریاستجمهوری، خود را درون ساختمان گرفتار میبیند. در حالی که تیم امنیت ملی برای واکنش سریع در تکاپو هستند، مجبور میشوند به اطلاعات داخلی بنینگ تکیه کنند تا کاخ سفید را پس بگیرند، رئیسجمهور را نجات دهند و از یک فاجعه بزرگتر جلوگیری کنند.
سال انتشار: 2013 کارگردان: Antoine Fuqua ژانر: Action، Thriller نویسندگان: Creighton Rothenberger، Katrin Benedikt امتیاز: 6.5نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
فیلم «سقوط المپیوس» (Olympus Has Fallen) عملاً یه بازسازی مدرن از «جانسخت» (Die Hard) هست که فقط جرارد باتلر (Gerard Butler) رو جایگزین بروس ویلیس (Bruce Willis) کرده و کاخ سفید رو جایگزین برج ناکاتومی. باتلر در نقش مایک بنینگ بازی قابلقبولی ارائه داده. آنتوان فوکوآ (Antoine Fuqua) کارگردان فیلم هم تا جایی که داستان اجازه میداده کارش رو خوب انجام داده و چندتا صحنه اکشن جذاب هم داره که فیلم رو تا حدی تماشایی میکنه. اما نقطه ضعف اصلی فیلم، فیلمنامه تنبلش هست. تقریباً هیچ بخشی از «سقوط المپیوس» حتی ذرهای باورپذیر نیست. یه هواپیمای تکسرنشین وارد حریم هوایی حفاظتشده واشینگتن دی.سی میشه و کاخ سفید رو به رگبار میبنده. ۱۵ دقیقه طول میکشه تا نیروهای کمکی مسلح برسن. رئیسجمهور آمریکا امنیت یه کشور متحد و صلحطلب رو به خطر میاندازه تا فقط جلوی کتک خوردن یکی از آشناهاش رو بگیره. میتونم همینطور ادامه بدم و لیست کنم. به همین خاطر، تماشای فیلم تا حدی آزاردهنده است. قطعاً خودتون رو در حال داد زدن سر صفحه نمایش پیدا میکنید. با این حال، اکشن فیلم میخکوبکننده است. این فیلم رو ببینید و بعد سعی کنید فراموشش کنید. ۵.۵ از ۱۰.
2013-06-30
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
بین کلی فیلم که با فرمول «جانسخت در یک (فلان مکان)» ساخته شدن، این یکی که «جانسخت در کاخ سفید» هست... بد نیست، معمولیه. داستانش کهنه و تکراریه و جلوههای ویژه کامپیوتریش هم افتضاحه، اما سکانس حمله اولیه به کاخ سفید فقط خوب نیست، بلکه عالیه.
نمره نهایی: ۲.۵ از ۵ - کلی چیز داشت که برام جذاب بود، اما در کل خیلی خوب از آب درنیومده بود.
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
فیلم «سقوط المپیوس» به شکل کنایهآمیزی با دیوانهبازی و وطنپرستی افراطی، به امنیت ملی آمریکا توهین میکنه. مجله بریتانیایی «زو» (Zoo) با هدف قرار دادن ذهنهای پر از تستوسترونِ خوانندههای جوونش، به این فیلم لقب «جانسخت در کاخ سفید» داده. اگه بخوایم باهاشون منصف باشیم، نگاه وطنپرستانه «فوکوآ» به یک حمله تروریستی ملی دقیقاً همینه؛ یه کپیبرداری از «جانسخت» که قدمبهقدم به همون ریتم داستانی تکیه میکنه. یک مرد، و فقط یک مرد، میتونه با کم کردن تدریجی تعداد اعضای باند دشمن که انگیزههای مالی یا دیپلماتیک دارن، دنیا رو نجات بده.
اما جایی که فیلم مذکور (جانسخت) درخشید، این اکشن پرزرقوبرق شکست خورد. ظاهراً در عرض سیزده دقیقه، کل نیروهای سرویس مخفی به دست افراطگراهای کرهای، اون هم در کاخ سفید و وسط روز، قتلعام میشن. یکی از تصمیمگیرندههای بیعرضه که سعی داشت به سرپرست ریاستجمهوری کمک کنه، فریاد زد: «امنترین ساختمان جهان!». آره جون خودت! این خودش یه کوه تناقضه. «سقوط المپیوس» اونقدر در طرح داستانی غیرواقعیه که در بیشتر زمان فیلم، آدم مات و مبهوت میمونه که اصلاً چطوری همچین چیزی به فکر کسی رسیده. محافظهای آموزشدیده با خوشحالی به سمت رگبار گلولهها میدوند. پروتکلها از چپ و راست شکسته میشن. رئیس ستاد ارتش با اینکه میدونه دشمن یه تیربار فوقالعاده قدرتمند داره، یه ناوگان هلیکوپتر مسلح رو میفرسته به منطقه خطر. بوم! همهشون مردن. کمهوشی شخصیتها واقعاً توهینآمیزه، مخصوصاً وقتی قرار بوده این بلاکباستر اکشن در هالهای از وطنپرستی پیچیده بشه.
بدترین بخش فیلم اما حجم زیاد جلوههای بصری افتضاحه. از پردههای سبز کاملاً تابلویی گرفته تا هلیکوپترهای چندضلعی زمخت که بیهدف اینور و اونور میرن. انگار تیم سازنده بازی «جیتیای: سن آندریاس» رو بازی کردن و مدلها رو مستقیماً از اونجا کش رفتن. واقعاً افتضاحه. خوشبختانه باتلر خشونتِ «مردِ سختگیر» خودش رو در نقش اصلی به خوبی نشون داد، چون مدام داشت کرهایها رو از ناحیه جمجمه، گلو و پا با چاقو میزد. یه نقش فیزیکی متقاعدکننده که کاملاً با سبک بازیگریش جور بود و بهش اجازه میداد در حالی که دشمنهاش رو نابود میکنه، کمی هم انرژی به فیلم تزریق کنه.
متأسفانه فیلمنامه در بخش «سرگرمی» ضعیفه و روایت رو بیش از حد جدی میگیره، که همین موضوع مانع از اون حس نوستالژیک و کلیشهای فیلمهای اکشن دهه ۸۰ شد که فوکوآ ازشون الهام گرفته بود. صحبت از کارگردانی شد، سبک او طبق انتظار منسجم بود و تمرکز زیادی روی اتفاقات داخل پناهگاه ریاستجمهوری داشت، اما تدوین پر هرجومرج مانع از شفافیت کارش میشد. اکهارت در نقش رئیسجمهور مقتدر بود، اما مثل همیشه، فیلمهای ضعیفی رو انتخاب میکنه که استعدادش رو سرکوب میکنن. فریمن هم یه جا داد زد و من لرزیدم! باست، میچل و یون هم هدر رفته بودن و لئو هم بیش از حد بازی میکرد. راستی، کی شمارش معکوس رو روی سه ثانیه متوقف میکنه؟ بذار برسه به یک! محض رضای خدا اون تعلیق رو ایجاد کن! خلاصه اینکه، برای بینندههای تشنه اکشن که دنبال خشونت مخلوط با شخصیتهای تکبعدی، داستانهای بیمنطق و کلی جلوههای ویژه کامپیوتری داغون هستن، «سقوط المپیوس» نیازشون رو برطرف میکنه. اما اگه بلاکباسترهای اکشن رو با ذرهای هیجان واقعی ترجیح میدید، میتونم یه فیلم کوچیک به اسم «جانسخت» رو بهتون پیشنهاد بدم؟
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
فیلم خیلی خوبیه و از اول تا آخرش پر از اکشنه. درام زیادی هم داره. کلاً داستان یه گروه دیوونه است که سعی دارن کاخ سفید رو تصرف کنن.
2023-08-28
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
فیلم «سقوط المپیوس» یه تجربه اکشن-مهیج قرص و محکم ارائه میده که از اول تا آخر شما رو درگیر نگه میداره. پرده اول فیلم به خوبی فضا رو آماده میکنه و تمرکز زیادی روی روابط شخصیتها، مخصوصاً بین مایک بنینگ و خانواده رئیسجمهور داره. شیمی بین اونها باعث میشه که به سرنوشتشون اهمیت بدید و این فضا خیلی نرم به آشوب و هیجان پرده دوم منتقل میشه. وقتی به پایان فیلم میرسید، سخنرانی رئیسجمهور همه چیز رو به شکلی رضایتبخش جمعبندی میکنه.
بازیگریها در کل خوبن. جرارد باتلر در نقش قهرمان مصمم و توانمند عالی ظاهر شده، در حالی که آرون اکهارت و مورگان فریمن هم شدت و جدیت لازم رو به شخصیتهاشون بخشیدن. با این حال، لحظه خیلی خاصی وجود نداره که بازیها رو فراتر از چیزی که از این ژانر انتظار میره ببره. با این وجود، همه نقش خودشون رو به خوبی ایفا کردن.
فیلمبرداری تحسینبرانگیزه و با قاببندیهای پویا، تنش رو در صحنههای اکشن بیشتر میکنه. اما بعضی سوتیهای تابلوی جلوههای ویژه کامپیوتری و مشکلات تدوین ممکنه گاهی شما رو از فضای فیلم بیرون بکشه. اینها باعث نمیشن فیلم از دهن بیفته، اما وقتی بقیه بخشهای بصری اینقدر صیقلخورده هستن، این موارد به چشم میان. فیلمنامه کارش رو انجام میده، اما چندتا حفره داستانی داره که میشد واقعگرایانهتر بهشون پرداخت. با این حال، با توجه به ماهیت فیلم، اینها از لذت کار کم نمیکنن. کارگردانی آنتوان فوکوآ هم لایق تحسینه؛ اون با ایجاد تنش و درام غریبه نیست و تخصصش اینجا کاملاً میدرخشه. نشانههایی که از قبل در داستان کاشته شده و لحظات شخصیتی که در طول فیلم پخش شدن، نکته مثبتی هستن. با اینکه فیلم ژانر اکشن رو دوباره اختراع نمیکنه، اما دقیقاً همون چیزی رو که قول داده تحویل میده: یه سرگرمی پرهیجان. درسته که فیلم یکم اغراقآمیز و گاهی غیرواقعیه، اما این هم بخشی از جذابیتشه. اگه دنبال یه فیلم اکشن وطنپرستانه با ریتم تند، کلی انفجار و یه قهرمان دوستداشتنی هستید، این فیلم انتخاب مطمئنیه.
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
بعد از یه تصمیم سخت که هر طرفش باخت بود، مایک بنینگ (Gerard Butler)، مامور سرویس مخفی، از تیم حفاظت رئیسجمهور کنار گذاشته شده و به یه کار پشتمیزی تبعید شده. این اتفاق احتمالاً برای رئیسجمهور اشر (Aaron Eckhart) هم خوب بوده، چون ملاقاتش با همتای کرهجنوبیش به طرز وحشتناکی به هم میریزه و در چشم به هم زدنی کاخ سفید داغون میشه و شخصیتهای مهم یا کشته میشن یا در پناهگاه زیر آوار گروگان گرفته میشن. کانگ (Rick Yuen) رهبری تروریستها رو بر عهده داره و با کمک یه نفوذی ناراضی، خواستار تغییرات اساسی در سیاستهای آمریکا در قبال کره است، وگرنه آمار کشتهها بالا میره. بنینگ که سوراخسمبههای ساختمان رو مثل کف دستش میشناسه، به سبک سنتی «جانسخت»، شروع میکنه به مخفیکاری و ایجاد مزاحمت برای مهاجمها که دارن نقشه پلیدشون رو اجرا میکنن و امیدوارن با یه هلیکوپتر از اون خرابه فرار کنن و گروگان اصلیشون رو هم با خودشون ببرن.
فکر میکنم برای اینکه از این فیلم لذت ببرید، باید کلاً منطق رو ببوسید بذارید کنار و فقط لم بدید و بذارید فیلم کار خودش رو بکنه. اینکه یه هواپیمای ناشناس اجازه پیدا کنه نزدیک یه کلانشهر مهم پرواز کنه بدون اینکه از آسمون ساقط بشه، فقط اولین صحنه تعجبآور در این حجم از سناریوهای عجیبوغریبه. این فیلم نشون میده که روح اون ماجراجوییهای زمان جنگ که در اون یه آدم شجاع میتونست دهها نازی مسلح رو شکست بده، هنوز زندهست. باتلر به نظرم به اندازه کافی خوب عمل میکنه و یه قهرمان اکشن معقول ساخته که با مهارتهای نینجاییش توی راهروها پرسه میزنه، اما اینجا کوچکترین حسی از خطر وجود نداره چون آمار کشتهها درست مثل بازیهای ویدیویی بالا میره. اگه فقط میخواید یه سر و صدایی در پسزمینه باشه، وقتتون رو میگذرونه، اما نشستن و تمرکز کردن روی اون برای دو ساعت احتمالاً باعث پوسیدگی مغز میشه.