Healing

John Chard (منتقد)

مرد پرنده‌ایِ بازداشتگاه وان ورون. درست از همان صحنه اول فهمیدم که قرار است با یک فیلم زندانی خاص طرف باشیم. طبیعت مادر با تمام عظمتش؛ یک پرنده شکاری که به زیبایی در هوا سر می‌خورد تا طعش را شکار کند، و بعد بام! گیر افتادن در یک فنس، کات به ون زندان، جایی که یک زندانی به شکلی تهدیدآمیز به یک جوان ترسیده خیره شده است؛ جوانی که خودش هم در تله افتاده، اما یک پرنده پیر و خردمند با سال‌ها تجربه زندانی بودن، خودش را به جوان نزدیک می‌کند تا او را زیر بال و پر حمایتی‌اش بگیرد. فرآیند شفایِ عنوان فیلم آغاز می‌شود؛ برای مرد، پسر و موجودات، یک روایت پر از استعاره که خوشبختانه به زیبایی نوشته و به تصویر کشیده شده است. این فیلم استرالیایی به کارگردانی کریگ مانهان که فیلمنامه آن را به همراه آلیسون نیسل نوشته، با هنرمندی بازیگرانی چون هوگو ویوینگ، دان هانی، زاویه ساموئل و مارک لئونارد وینتر ساخته شده است. موسیقی کار از دیوید هیرشفلدر و فیلمبرداری بر عهده اندرو لزنی است. داستان گروه کوچکی از زندانیان را دنبال می‌کند که در یک برنامه تاییدشده توسط سیستم زندان برای توانبخشی پرندگان شکاری آسیب‌دیده کار می‌کنند. اما در خارج از این حلقه هماهنگ، مشکلات دیگری وجود دارد؛ زندانیان زورگو و قلدری که سعی دارند با زهر خود به ماجرا نفوذ کنند، و از آن سو پیوندهای از هم گسیخته خانوادگی در آن سوی دیوارهای زندان که به نظر می‌رسد غیرقابل التیام هستند... در سراسر فیلم، موجودات شکسته‌ای وجود دارند؛ زندانیان، موجودات و نگهبانان، که همگی به رستگاری یا شروعی دوباره در زندگی نیاز دارند. اتفاقات زیادی در داستان جریان دارد، اما همه این‌ها در نهایت به یک کل رضایت‌بخش ختم می‌شود، چون سازندگان وقت گذاشته‌اند تا شخصیت‌ها را به خوبی بسازند. بخش‌های فنی عالی هستند و عملکرد بازیگران اصلی در خط مقدم قرار دارد. ویوینگ با حرفه‌ای‌گری تمام، نقش نگهبان اصلیِ از نظر احساسی درگیر و آشفته را به نمایش می‌گذارد، در حالی که ساموئل (بازیگر فیلم The Loved Ones) به نظر می‌رسد در حال ساختن یک کارنامه کاری ارزشمند برای خودش است. با این حال، فیلم از نظر انسانی متعلق به دان هانی است که نقش عالی ویکتور خادمِ ایرانی را به دست آورده؛ زندانی قدیمی که مرکز ثقل داستان است. لهجه او گاهی بیشتر از اینکه ایرانی باشد شبیه آفریقایی جنوبی به نظر می‌رسد، اما توانایی‌اش در انتقال مفاهیم عمیق با تیک‌های بصری دردناک و ادای آرام دیالوگ‌های سرنوشت‌ساز، به خوبی ارزش و هسته اصلی داستان را تثبیت می‌کند. در بخش‌های دیگر، فیلمبرداریاید‌واید (wide-angle) لزنی وقتی داستان از دیوارهای زندان به بیرون و طبیعت وحشی کشیده می‌شود حق مطلب را ادا می‌کند و البته شکوه پرندگان نیز به شکلی مناسب به نمایش درآمده است. این موضوع ما را به اندرو پین، مربی پرندگان می‌رساند که به همراه تدوین‌گر، سورش آیا، مستحق یک تشکر و قدردانی بزرگ هستند تا اطمینان حاصل شود که «شفا» از تمام جنبه‌ها قلبی تپنده دارد. این فیلمی دوست‌داشتنی است که در انتظار کشف شدن توسط بزرگسالانی است که می‌توانند با ضرب‌آهنگ‌های موضوعی داستان همراه شوند و سرعتِ تعمدی پیشروی فیلم را بپذیرند. ۸/۱۰