Scream Park

Wuchak (منتقد)

_**یه اسلشر کم‌خرج تو یه شهربازی درب‌وداغون با حضور خواننده اسکینی پاپی**_ یه شهربازی قدیمی توی غرب پنسیلوانیا قراره به زودی تعطیل بشه، برای همین چند تا از کارمنداش تصمیم می‌گیرن بعد از ساعت کاری یه دورهمی بگیرن. ولی متأسفانه یکی‌یکی شروع می‌کنن به سلاخی شدن؛ حالا کی داره این کارو می‌کنه و چرا؟ آیا کسی زنده می‌مونه که روشنایی فردا رو ببینه؟ «پارک جیغ» یه اسلشر فوق‌العاده کم‌خرجه (میکروبودجه) که برای اولین بار توی یه اکران ویژه در هالووین ۲۰۱۲ توی میدویل پنسیلوانیا نمایش داده شد و بعد در ۶ ژانویه ۲۰۱۳ اکران رسمی‌تری تو پیتسبورگ داشت. نیوک اوگر (که اسم واقعی‌ش کوین گراهام اوگیلوی هست)، خواننده گروه اسکینی پاپی (Skinny Puppy)، نقشی نسبتاً پررنگ داره و داگ بردلی، بازیگر شخصیت پین‌هد در نه فیلم «برپاخیزان جهنم» (Hellraiser)، یه نقش کوتاه بازی می‌کنه. این فیلم اولین اثر کری هیل در مقام نویسنده و کارگردانه که دوره آموزشی‌ش رو تو دانشگاه پنسیلوانیا گذرونده؛ جایی که اتفاقاً حضور کوتاه داگ بردلی هم همون‌جا فیلمبرداری شده. بقیه فیلم توی پارک قدیمی کانات لیک در شمال غربی پنسیلوانیا فیلمبرداری شده. با وجود حس و حال کم‌هزینه‌اش و صدابرداری که این‌ور و اون‌ورش لنگ می‌زنه، فیلم به سنت‌های سینمای اسلشر که اوایل دهه ۸۰ با تب و تابی شدید و با فیلم «جمعه سیزدهم» (۱۹۸۰) باب شد، احترام می‌ذاره. بازیگرهای گمنام فیلم کارشون خوبه و داستانش تونست منو با خودش همراه کنه. موسیقی متن و آهنگ‌ها هم قابل قبولن. وندی وایگنت در نقش قهرمان اصلی فیلم دوست‌داشتنیه و استیو رودزینسکی هم در نقش مدیر جوون و تا حدی نِرد این شهربازی بخت‌برگشته خوب ظاهر شده. آلیشیا ماری مارکوچی، دختر ریزنقش و جذاب بلوند، در نقش آلیسون در بین کاراکترهای زن می‌درخشه و کارگردان هم قشنگ و با سلیقه زیبایی‌ش رو به رخ می‌کشه. نیکول بیتی هم در نقش میسی، اون دختر گوتِ افسرده، توجه‌ها رو به خودش جلب می‌کنه. یکی دیگه از بازیگرهای زن یه صحنه برهنگی از کمر به بالا داره، ولی به نظرم بیشتر ترسناک بود تا جذاب، گرچه مطمئنم آدم خیلی محترمیه و دمش گرم بابت جسارتش (فقط خواستم در جریان باشید). زمان فیلم ۱ ساعت و ۲۴ دقیقه‌ست. نمره من: -B یا +C