Interior. Leather Bar.

CinemaSerf (منتقد)

شاید جیمز فرانکو در این فیلم کمی جلوتر از زمان خودش بوده است؟ او به نکته‌ای در اواخر فیلم اشاره می‌کند که امتناع عمدی سینمای جریان اصلی آمریکا را در به تصویر کشیدن صحنه‌های فعال رابطه جنسی همجنس‌گرایانه نشان می‌دهد. مردم می‌توانند با خیال راحت همدیگر را منفجر کنند، دگرجنس‌گراها و لزبین‌ها می‌توانند تا دلشان می‌خواهد عشق و حال کنند - اما رابطه جنسی نفوذی مرد با مرد بدون پناه بردن به سایه‌های بی‌پایان یا پتوهای به‌طور نامحسوس‌کارگذاشته‌شده، به اندازه دندان مرغ کمیاب است! این ممکن است نکته نهایی و قابل تحسین او در اینجا باشد، اما مابقی این مستند نسبتاً خسته‌کننده، مشتی از بازیگران عمدتاً استارتاپی یا درجه‌دو را دور هم جمع می‌کند که لباس‌های چرمی تنگی به تن دارند (یا ندارند) و برای مجموعه‌ای از برخوردهای جنسی به ظاهر تصادفی به سبک اتاق‌های جنسی در تاریکی غوطه‌ور شده‌اند - که یکی دو تای آن‌ها به طور خلاصه صریح هستند و یکی دیگر کاملاً دردناک است! هر کسی که انتظار داشته باشد چهل دقیقه گمشده فیلم «گشت‌زنی» (۱۹۸۰) به نمایش درآید، به شدت ناامید خواهد شد. عمده این اثر شامل صحبت‌های سرپایی با «استعدادهای» سطح پایینی است که تقلا می‌کنند این حقیقت را که فقط از آن‌ها خواسته شده لخت شوند و با یک مرد دیگر ور بروند، در قالب تفکر روشنفکرانه توجیه کنند. بچه‌ها اسم این کار بازیگری است - شکسپیر که بازی نمی‌کنید! دست جیمز درد نکند که چند تا سوال مطرح کرد، اما بیشتر این فیلم مثل پورنوگرافی معمولی است - تماشا کردنش خیلی کمتر از شرکت کردن در آن حال می‌دهد.