Psycho-Pass

Psycho-Pass

در دنیایی آینده‌نگرانه که نیت‌های مجرمانه توسط «سیستم سیبیل» (Sybil System) تحلیل می‌شود، آکانه تسونموری (Akane Tsunemori)، تازه‌واردی که در صدر کلاس خود بوده، به نیروی پلیس می‌پیوندد؛ با این حال، او همیشه حس عدالت‌خواهی خود را بالاتر از قضاوت‌های سیبیل قرار می‌دهد. پلیس‌ها توسط «مجریان» (Enforcers) که جنایتکاران بالقوه با ضریب جرم بالا هستند، یاری می‌شوند؛ یکی از این مجریان، بازرس سابقی است که از روش‌های آکانه حمایت می‌کند.

سال انتشار: 2012–2019 کارگردان: ژانر: Animation، Action، Crime نویسندگان: Gen Urobuchi امتیاز: 8.1

نقدها و نظرات


Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49

امتیاز: 7

این نقد رو بخش‌بندی می‌کنم. * اول فصل یک رو داریم که داستان یک نابغه جنایتکار رو روایت می‌کنه که تمام تلاشش رو می‌کنه تا سلسله‌مراتب قدرت متمرکز یعنی «سیبیل» رو نابود کنه. * دوم فصل دو رو داریم که داستان یک شرور دیگه رو می‌گه که تمام تلاشش رو می‌کنه تا... صبر کنید (چقدر شبیه شد!) ... بله، تا قدرت متمرکز سیبیل رو نابود کنه. قبل از هر چیز، اگه به تم‌های سایبرپانک، کارآگاهی و شخصیت‌های عالی علاقه دارید، حتماً فصل اول رو ببینید. فصل اول نگاهی فوق‌العاده به یک آینده دیستوپیایی (ویران‌شهر) داره که همه چیز در اون کنترل و اندازه‌گیری می‌شه؛ احساسات شما مدام توسط دولت رصد می‌شه و فشار این نظارت دائمی باعث ناراحتی و حتی مشکلات روانی می‌شه. شخصیت‌های اصلی باید با جنایتکارانی سر و کله بزنن که اگه مراقب نباشن، ممکنه خودشون هم به سرنوشت اون‌ها دچار بشن. شخصیت‌پردازی شرور داستان عالیه؛ اون یک آدم چندبعدیه که اگه از زاویه دیگه‌ای بهش نگاه کنید، ممکنه با قهرمان داستان اشتباه بگیریدش. همه شخصیت‌ها منطقی هستن و پیچش‌های داستانی غیرمنتظره‌ای داره که تا فینال شما رو میخکوب می‌کنه. **قطعاً باید ببینید، نمره ۱۰ از ۱۰**. اما فصل دو... اصلاً پیشنهاد نمی‌کنم فصل دو به بعد رو ببینید. متأسفانه تصمیمات بدی در مورد تیم بازیگری گرفتن و شخصیت‌های اصلی رو حذف کردن. شرور داستان هم فقط یک آدم بدِ کارتونیه که بعداً سعی می‌کنن با یک داستان تراژیک دلتون رو براش بسوزونن، ولی اون موقع دیگه براتون مهم نیست. رفتار شخصیت‌ها منطقی نیست و کارهاشون گاهی احمقانه و ضد و نقیضه. در فصل اول، چیزی که سریال رو عالی می‌کرد وزنِ زندگی‌ها بود؛ آدم‌های زیادی نمی‌مردن و همه چیز کنترل‌شده و پخته بود. اما فصل دو تبدیل شده به حمام خون؛ بدن‌ها منفجر می‌شن، مردم الکی تیر می‌خورن و انگار یک بچه ۱۲ ساله که تازه از دعوای توئیتری اومده بیرون کارگردانیش کرده. پیچش‌های داستانی هم شوخی‌ان. یک لحظه می‌خواد همه رو بکشه، دو دقیقه بعد توی همون اپیزود پشیمون می‌شه و برعکس عمل می‌کنه، بدون هیچ روند منطقی. **اصلاً نبینید، نمره ۲ از ۱۰** (اونم با ارفاق). خلاصه: فصل یک عالیه، فصل دو رو یکی دیگه ساخته تا فقط از اسم سریال پول دربیاره. فصل سه رو ندیدم ولی چون می‌دونم سازنده اصلی نبوده، حدس می‌زنم ربطی به اون چیزی که عاشقش شدم نداشته باشه.

2021-12-28