Tensión sexual, Volumen 1: Volátil

آیا تا به حال کسی را ملاقات کرده‌اید که باعث شود بدنتان داغ شود، کمی عصبی و عرق‌کرده شوید و هیجانی در وجودتان بیدار شود؟ فیلم «تنش جنسی: فرار» (Sexual Tension: Volatile) با به تصویر کشیدن شش تجربه پرشور از مردان در مراحل مختلف برهنگی و اشکال گوناگون پیوندهای عاطفی و فیزیکی مردانه، این احساسات شهوانی را دوباره زنده می‌کند. این فیلم که یک سفر هیجان‌انگیز، پر تپش و پر از کشش جنسی است، با داستان «آری» آغاز می‌شود؛ جایی که مرد جوانی هیجان ناشی از سوزن تاتوکار جذاب خود را حس می‌کند. در داستان «پسرعمو»، یک پسر باهوش و بامزه در یک بعدازظهر گرم تابستانی، تمایلی ممنوعه نسبت به پسرعموی خود که مایو به تن دارد پیدا می‌کند. در «آن یکی»، دو دوست صمیمیِ غیرهمجنس‌گرا به معنای واقعی کلمه به یکدیگر نشان می‌دهند که چگونه باید با یک زن عشق‌بازی کرد، در حالی که در داستان «دست‌های شکسته»، مردی با دست‌های آسیب‌دیده توسط یک پرستار مرد حمام اسفنجی آرامش‌بخشی می‌گیرد. در داستان «عشق»، زمانی که خرابی دوش حمام یک مرد متأهل و یک مسافرخانه‌دار پرمو را در غیرمنتظره‌ترین زمان ممکن به هم نزدیک می‌کند، مفهوم عشق به چالش کشیده می‌شود. در نهایت در «ورزش»، دو مرد عضلانی که در حال ارسال عکس‌های محرک برای چند دختر جذاب هستند، شروع به کنار گذاشتن لباس‌ها و محدودیت‌های خود می‌کنند. این فیلم اپیزودیک از فیلم‌سازان آرژانتینی، مارسلو موناکو (Marcelo Mónaco) و مارکو برگر (Marco Berger)، که در آن کشش جنسی پیونددهنده هر داستان است، لذتی تماشاچی‌پسند (چشم‌چرانانه) را ارائه می‌دهد؛ چرا که دوربین بدن مردان را لمس و کاوش می‌کند، اما در عین حال نگاهی دقیق به ماهیت مرموز، ممنوعه و هیجان‌انگیز صمیمیت مردانه دارد.

سال انتشار: 2012 کارگردان: Marco Berger, Marcelo Briem Stamm ژانر: Drama نویسندگان: Marco Berger، Marcelo Briem Stamm امتیاز: 6.3

نقدها و نظرات

walypala (منتقد)

درباره توقیف فیلم «من عشقت رو می‌خوام» (I Want Your Love) ساخته تراویس متیوز در جشنواره فیلم کوییر ملبورن امسال، کلی حرف زده شده، مطلب نوشته شده و حرص و جوش خورده شده. خیلی‌ها مخالفت خودشون رو با ادعای اداره رده‌بندی سنی اعلام کردن؛ همون ادعایی که می‌گفت اون شش دقیقه رابطه جنسی توی فیلم متیوز هیچ کمکی به پیشبرد داستان نمی‌کنه. منم موافقم—رابطه جنسی توی اون فیلم کاملاً در خدمت شخصیت‌پردازی بود. اما نکته جالب اینجاست که نمایش واقع‌گرایانه رابطه جنسی چقدر می‌تونه غیرتحریک‌کننده باشه. نه اینکه جذاب نباشه؛ فیلم متیوز اتفاقاً توی به تصویر کشیدن خلوت این آدم‌ها فوق‌العاده زیبا عمل می‌کنه، اما این صحنه‌ها اون‌قدر با خودِ شخصیت‌ها گره خورده (که توی این فیلم دو یا سه نفر هستن) که حالت‌های چهره، خنده‌ها و تردیدهاشون خیلی جذاب‌تر از مکانیک بالا و پایین رفتن یا دخول و خروج اعضای بدنشون می‌شه. در واقع همون مقدمه‌چینی قبل از شروع کار و اون لحظاتِ «بکنه یا نکنه» هست که تعلیق و تنش واقعی رو توی این صحنه‌ها ایجاد می‌کنه.

کافیه فقط یکی از اپیزودهای فیلم «تنش جنسی: فرار» (Sexual Tension: Volatile) ساخته مارکو برگر و مارسلو موناکو رو ببینید تا این قضیه بهتون ثابت بشه. این فیلم اپیزودیک که شش بخش اون به نوبت توسط برگر و موناکو کارگردانی شده، خطوط قرمز رابطه جنسی رو ترسیم می‌کنه اما هیچ‌وقت واقعاً ازش عبور نمی‌کنه. این ۸۵ دقیقه بازیگوشیِ محض و تحریک کردن مخاطبه، اما در عین حال خیلی هم سرگرم‌کننده‌ست. هر اپیزود یک رابطه احتمالی بین دو مرد رو به عنوان نقطه شروع انتخاب می‌کنه، اون رو تا مرز انفجار پیش می‌بره و بعد می‌ره سراغ داستان بعدی.

برگر که فیلم‌های قبلیش یعنی «نقشه ب» (Plan B) و «غایب» (Ausente) هم حسابی روی تنش جنسی مانور داده بودن، بهترین اپیزود این مجموعه رو کارگردانی کرده که اسمش «پسرعمو» (El Primo) هست. خاویر د پیترو، ستاره جذاب فیلم «غایب»، اینجا نقش مهمان جوانی رو بازی می‌کنه که بدجور شیفته پسرعموی دست‌وپاچلفتی دوستش شده؛ پسرعمویی که عادت داره با لباس زیر دور و بر خونه بگرده و خب طبیعیه که قهرمان جوان ما رو حسابی کلافه و داغ می‌کنه. برگر از دوربین و بازیگراش به بهترین شکل ممکن استفاده می‌کنه تا یک سناریوی آشنا رو به تصویر بکشه: مسیر لغزنده‌ای که از «چطور یواشکی دید بزنم» شروع می‌شه، به «چطور بیشتر از یه دید زدن ساده پیش برم» می‌رسه و در نهایت به «لعنت بهش، تنها فرصتم رو از دست دادم» ختم می‌شه. این اپیزود به این دلیل انقدر خوب جواب میده که دست می‌ذاره روی موقعیت‌های بی‌شماری که خودمون هم تو زندگی تجربه کردیم.

همین فرمول برای بقیه اپیزودها هم صدق می‌کنه. همیشه اون حس آشنایی وجود داره که تجربه تماشا رو لذت‌بخش‌تر می‌کنه. یکی دیگه از اپیزودهای خوب داستان پسر جوانی توی سالن تاتوئه که شیفته تاتوکاری می‌شه که اصلاً روحش هم از وجود این پسر خبر نداره؛ بقیه داستان‌ها هم درباره دوتا پسر استریت هستن که به هم یاد می‌دن چطور به دوست‌دخترهاشون حال بدن، یا ماجرای حمام اسفنجی، پرسنل هتلی که اصلاً حریم خصوصی سرشون نمیشه و مربی‌های بدنسازی.

فیلم «تنش جنسی: فرار» واقعاً سرگرم‌کننده‌ست. به لطف همون تنش جنسی که توی عنوان فیلم هم هست، هیچ لحظه کسل‌کننده‌ای وجود نداره، هرچند بعد از دو اپیزود اول، کیفیت کار افت محسوسی پیدا می‌کنه. با توجه به اسم اسپانیایی فیلم یعنی Tensión sexual, Volumen 1: Volátil، معلومه که قسمت‌های بعدی هم در راهه. من که شکایتی ندارم و قطعاً منتظرشونم. ★★★ این فیلم در چارچوب جشنواره فیلم کوییر ملبورن ۲۰۱۳ اکران شد.

2013-03-19

raistlin3 (منتقد)

درباره توقیف فیلم «من عشقت رو می‌خوام» (I Want Your Love) ساخته تراویس متیوز در جشنواره فیلم کوییر ملبورن امسال، کلی حرف زده شده، مطلب نوشته شده و حرص و جوش خورده شده. خیلی‌ها مخالفت خودشون رو با ادعای اداره رده‌بندی سنی اعلام کردن؛ همون ادعایی که می‌گفت اون شش دقیقه رابطه جنسی توی فیلم متیوز هیچ کمکی به پیشبرد داستان نمی‌کنه. منم موافقم—رابطه جنسی توی اون فیلم کاملاً در خدمت شخصیت‌پردازی بود. اما نکته جالب اینجاست که نمایش واقع‌گرایانه رابطه جنسی چقدر می‌تونه غیرتحریک‌کننده باشه. نه اینکه جذاب نباشه؛ فیلم متیوز اتفاقاً توی به تصویر کشیدن خلوت این آدم‌ها فوق‌العاده زیبا عمل می‌کنه، اما این صحنه‌ها اون‌قدر با خودِ شخصیت‌ها گره خورده (که توی این فیلم دو یا سه نفر هستن) که حالت‌های چهره، خنده‌ها و تردیدهاشون خیلی جذاب‌تر از مکانیک بالا و پایین رفتن یا دخول و خروج اعضای بدنشون می‌شه. در واقع همون مقدمه‌چینی قبل از شروع کار و اون لحظاتِ «بکنه یا نکنه» هست که تعلیق و تنش واقعی رو توی این صحنه‌ها ایجاد می‌کنه.

کافیه فقط یکی از اپیزودهای فیلم «تنش جنسی: فرار» (Sexual Tension: Volatile) ساخته مارکو برگر و مارسلو موناکو رو ببینید تا این قضیه بهتون ثابت بشه. این فیلم اپیزودیک که شش بخش اون به نوبت توسط برگر و موناکو کارگردانی شده، خطوط قرمز رابطه جنسی رو ترسیم می‌کنه اما هیچ‌وقت واقعاً ازش عبور نمی‌کنه. این ۸۵ دقیقه بازیگوشیِ محض و تحریک کردن مخاطبه، اما در عین حال خیلی هم سرگرم‌کننده‌ست. هر اپیزود یک رابطه احتمالی بین دو مرد رو به عنوان نقطه شروع انتخاب می‌کنه، اون رو تا مرز به سرانجام رسیدن پیش می‌بره و بعد می‌ره سراغ داستان بعدی.

برگر که فیلم‌های قبلیش یعنی «نقشه ب» (Plan B) و «غایب» (Ausente) هم حسابی روی تنش جنسی مانور داده بودن، بهترین اپیزود این مجموعه رو کارگردانی کرده که اسمش «پسرعمو» (El Primo) هست. خاویر د پیترو، ستاره جذاب فیلم «غایب»، اینجا نقش مهمان جوانی رو بازی می‌کنه که بدجور شیفته پسرعموی دست‌وپاچلفتی دوستش شده؛ پسرعمویی که عادت داره با لباس زیر دور و بر خونه بگرده و خب طبیعیه که قهرمان جوان ما رو حسابی کلافه و داغ می‌کنه. برگر از دوربین و بازیگراش به بهترین شکل ممکن استفاده می‌کنه تا یک سناریوی آشنا رو به تصویر بکشه: مسیر لغزنده‌ای که از «چطور یواشکی دید بزنم» شروع می‌شه، به «چطور بیشتر از یه دید زدن ساده پیش برم» می‌رسه و در نهایت به «لعنت بهش، تنها فرصتم رو از دست دادم» ختم می‌شه. این اپیزود به این دلیل انقدر خوب جواب میده که دست می‌ذاره روی موقعیت‌های بی‌شماری که خودمون هم تو زندگی تجربه کردیم.

همین فرمول برای بقیه اپیزودها هم صدق می‌کنه. همیشه اون حس آشنایی وجود داره که تجربه تماشا رو لذت‌بخش‌تر می‌کنه. یکی دیگه از اپیزودهای خوب داستان پسر جوانی توی سالن تاتوئه که شیفته تاتوکاری می‌شه که اصلاً روحش هم از وجود این پسر خبر نداره؛ بقیه داستان‌ها هم درباره دوتا پسر استریت هستن که به هم یاد می‌دن چطور به دوست‌دخترهاشون حال بدن، یا ماجرای حمام اسفنجی، پرسنل هتلی که اصلاً حریم خصوصی سرشون نمیشه و مربی‌های بدنسازی.

فیلم «تنش جنسی: فرار» واقعاً سرگرم‌کننده‌ست. به لطف همون تنش جنسی که توی عنوان فیلم هم هست، هیچ لحظه کسل‌کننده‌ای وجود نداره، هرچند بعد از دو اپیزود اول، کیفیت کار افت محسوسی پیدا می‌کنه. با توجه به اسم اسپانیایی فیلم یعنی Tensión sexual, Volumen 1: Volátil، معلومه که قسمت‌های بعدی هم در راهه. من که شکایتی ندارم و قطعاً منتظرشونم.

2013-10-13