I Am Thor
جان میکل ثور (Jon Mikl Thor) یک ستاره راک در دهه‌های ۷۰ و ۸۰ بود که بدنسازی می‌کرد، فولاد خم می‌کرد و آجر می‌شکست. بند تئاتریکال او به نام «ثور» در کنار متالیکا و کیس ظهور کرد، اما هرگز به جایگاه رکورد طلا مانند هم‌دوره‌ای‌هایش نرسید. پس از یک دوران سینمایی کوتاه اما به‌یادماندنی که در آن در فیلم‌های کالت کلاسیک «کابوس راک 'ن' رول» و «کابوس زامبی» بازی کرد، ثور تقریباً از نقشه سرگرمی محو شد. اما پس از ده سال بازنشستگی و در حالی که توانایی زندگی کردن مثل یک انسان فانی معمولی را ندارد، ثور تلاش می‌کند بازگشتی داشته باشد تا به سطح موفقیتی که در تمام دوران حرفه‌ای‌اش از دست داده بود برسد؛ بازگشتی که تقریباً به قیمت جانش تمام می‌شود. فیلم «من ثور هستم» با ردیابی اوج، فرود و تولد دوباره یک هنرمند مصمم در طول دوره‌ای که پستی و بلندی‌های زیادی به خود دیده، پرتره‌ای جذاب و گاه باورنکردنی از این اسطوره بزرگ‌تر از زندگی ترسیم می‌کند.
سال انتشار: 2015 کارگردان: Ryan Wise ژانر: Documentary، Biography، Music امتیاز: 7.0نقدها و نظرات
Wuchak (منتقد)
_**انتقام‌جوی متال، با هر سنی که جان میکل ثور داشته باشد**_
محصول ۲۰۱۵ به کارگردانی رایان وایز (Ryan Wise)، «من ثور هستم» مستندی است درباره زندگی جان میکل ثور، خواننده پرجلوه متال و بدنساز و بندش یعنی «ثور»، از آغاز کارشان در دهه ۷۰ و اوایل دهه ۸۰ تا سال‌های اخیر. یادم می‌آید در آن دوران آلبوم‌های بند ثور را در فروشگاه‌های موسیقی می‌دیدم و واکنش همیشگی‌ام این بود: «امم... نه.» حدس می‌زنم آنها را پس زدم چون مطمئن نبودم باید جدی‌شان بگیرم یا نه. این یارو شبیه خود ابرقهرمان ثور بود که زنده شده باشد، اما در نقش یک خدای راک؛ و من گیج شده بودم که چطور باید با این ق قضیه کنار بیiyim. بالاخره چند سال پیش چند تا از آهنگ‌هایشان را در یوتیوب شنیدم، مثل «بگذار خون قرمز جاری شود» و «پیروزمندانه»، و دیدم آهنگ‌هایشان گیرا، خام و پرشور هستند، درست مثل کارهای اولیه آنویل (Anvil) و تویستد سیستر (Twisted Sister). رگه‌هایی از ونوم (Venom) هم در کارشان هست، البته بدون لودبازی‌های بزغاله-مک‌زنِ آنها (اما پُر از لودبازی‌های دیگر!)، بدون اینکه حماسی‌بودنِ نوردیکِ آماتورِ بند مانوور (Manowar) را فراموش کنیم (مثلاً آهنگ «جنگجویان کیهان»). در عین حال، دلقک‌بازی‌هایشان روی صحنه آدم را یاد کیس (KISS)، آلیس کوپر (Alice Cooper) و باز هم تویستد سیستر می‌اندازد. موسیقی‌شان ساده است، اما متالی پرانرژی و سرگرم‌کننده که خون را در رگ‌هایتان به جریان می‌اندازد. فقط می‌خواهم بگویم چقدر کم درباره خود ثور یا بندش می‌دانستم، و با این حال این فیلم را از ابتدا تا انتها سرگرم‌کننده یافتم. نمی‌توانم بگویم چند بار از خنده روده بر شدم. برای مقایسه، «من ثور هستم» از فیلم «انویل: داستان انویل» (2008) و «نوعی هیولا» (2004) بهتر است، حداقل از این نظر که جذاب‌تر و خنده‌دارتر است. بخش پایانی بهترین قسمت فیلم است که به دورهم جمع شدن دوباره بند از روزهای اوجشان در سال‌های ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۷ می‌پردازد، البته این بار با یک بیسیست جدید و جوان‌تر. آن دوران زمانی بود که بند بیشترین موفقیت را در انگلستان داشت تا اینکه ناگهان وقتی جان تصمیم گرفت بازیگری را امتحان کند، همه‌چیز متوقف شد. یک دهه بعد، جان تصمیم گرفت «بند را دوباره دور هم جمع کند» و همان موقع بود که همسر سابق ستاره فیلم‌های پورنش به او گفت: «خداحافظ شما!» در سال ۲۰۰۹، ثور با بندِ دوباره متحدشده‌اش توانست در سه فستیوال بزرگ در اسکاندیناوی، جایی که این بند به طور کلی محبوب است، کنسرت اجرا کند. هر چه می‌خواهید بگویید، اما جان و رفقایش بلدند چطور یک شو راه بیندازند و جان عاشق کارش است و مردم را دوست دارد، با وجود تمام دردسرها و موانع پیش‌بینی‌نشده. صحبت از این شد، در فیلم مجموعه‌ای از نظرات طرفداران یا کسانی که با جان کار کرده‌اند وجود دارد و همه آنها به اتفاق آرا گفتند او یکی از مهربان‌ترین آدم‌هایی است که می‌شود شناخت و با او کار کرد. این خودش همه‌چیز را درباره او به شما می‌گوید. در نهایت، این را به خاطر بسپارید: قبل از اینکه مانوور وجود داشته باشد، ثور بود.
فیلم ۸۲ دقیقه است و اصلاً حوصله‌سربر نمی‌شود.
نمره: A