Показательный процесс: История Pussy Riot

Wuchak (منتقد)

امتیاز: 4

لیبرالیسم به ته خط رسیده. «پوسی ریوت: دعای پانک» که در سال ۲۰۱۳ به کارگردانی مایک لرنر و ماکسیم پوزدورووکین ساخته شده، مستندی است درباره گروه پانک راک فمنیستی و ضد پوتین روسی به نام پوسی ریوت، و ماجرای دستگیری و محاکمه سه تن از اعضای اصلی آن (نادژدا تولونیکووا، ماریا آلخینا و یکاترینا ساموتسویچ) به خاطر «اجرای» اعتراضی توهین‌آمیزشان در سال ۲۰۱۲ در یک کلیسای جامع مسکو؛ جایی که به اتهام اوباشگری با انگیزه نفرت از یک گروه مذهبی و بر هم زدن نظم عمومی محاکمه شدند. من پیامی کاملاً صریح برای این سه زن دارم (که در زمان وقوع حوادث به ترتیب ۲۲، ۲۳ و ۲۹ سال داشتند): اگر نمی‌خواهید به زندان بیفتید، دست به اعتراضات مجرمانه و نفرت‌انگیز نزنید. بگذارید این طور بگویم: چه می‌شد اگر چند مسیحی محافظه‌کار به هر حفره و پاتوقی که این‌ها در آن «اجرا» می‌کنند می‌رفتند و علیه آن‌ها و هم‌مسلکانشان داد و فریادِ مسخره‌آمیز و خصمانه راه می‌انداختند؟ آن‌ها به شدت عصبانی می‌شدند و فوراً جلوی کار را می‌گرفتند، بماند که برای جلوگیری از تکرار آن شکایت هم می‌کردند. حالا که صحبت از «اجرا» شد، باید گفت موزیک این دختران ملودی‌های پیش‌پاافتاده و خنده‌داری بیش نیست. اگر این هیاهوهای سیاسی را فاکتور بگیریم، سر و صداهای آن‌ها حتی ذره‌ای هم در دنیای موسیقی پانک/راک/متال به چشم نمی‌آید. از چند تا از این زن‌ها می‌پرسند که علیه چه چیزی اعتراض می‌کنند و یکی از آن‌ها می‌گوید به این توقع (به اصطلاح) جامعه روسیه معترضند که زن‌ها فقط باید بچه بیاورند و کار دیگری در جامعه نکنند. اما (۱) هیچ‌کس او یا هیچ‌کس دیگری را مجبور به بچه‌آوردن نکرده و (۲) خود فیلم زن‌هایی را در انواع و اقسام مشاغل مهم در روسیه نشان می‌دهد، از جمله دو قاضی، یک وکیل برجسته و افسران پلیس. این یک نمونه کلاسیک از یاغی‌گریِ بی‌هدف است. اگر پوتین را دوست ندارید، خیلی خب، علیه او رأی دهید و بروید سیاستمدار شوید. اگر موج محافظه‌کاری در فرهنگ امروزی روسیه را دوست ندارید، پس سهم خود را در جهت‌دهی محترمانه جامعه به سمت دیدگاه خودتان ادا کنید، که این کار شامل ارائه یک الگوی مثبت از سیستم باورتان (که ادعا می‌کنید برتر است) می‌شود. در عوض، این زن‌ها برای اعتراض ۳ ساله‌شان به دولت روسیه کارهای رسوایی به بار آوردند که اوج آن همان حادثه کفرآمیز در کلیسای جامع ارتدکس روسیه بود: آن‌ها در سوپرمارکت‌ها مرغ به آنجایشان فرو کردند، روی پل‌ها گرافیتی‌های زننده اسپری کردند، و در یک موزه، در حالی که نادیا هشت ماهه باردار بود، یک اورجیِ عمومی باورنکردنی به راه انداختند که در فیلم هم حدود ۱۰ ثانیه از آن نشان داده می‌شود (دو کلیپ). واقعاً که! پوتین در واکنش به این اتفاقات گفت: «تعجب می‌کنم که چرا زودتر از این‌ها دستگیر نشدند.» منم همینطور! فیلم از این جهت بی‌طرف است که روایت مغرضانه‌ای ندارد و فقط تصاویر واقعی را نشان می‌دهد، دیالوگ‌های روسی را به انگلیسی ترجمه می‌کند و چند تا مصاحبه هم با پدران، شوهران و افراد دیگر چ چاشنی کار کرده است. این مستند از این جهت جذاب است که فرهنگ مدرن روسیه، ارزش‌های غالب آن و اقلیت افراطی‌اش را به تصویر می‌کشد. برایم تعجب‌آور بود که می‌دیدم مریدان پیر کلیسای ارتدکس روسیه بیشتر از هر چیزی شبیه موتورسواران خشن آمریکایی هستند. با وجود این نکات مثبت، من امتیاز بالایی به فیلم نمی‌دهم چون به طرز احمقانه‌ای جانب این دختران را می‌گیرد. این واقعاً گیج‌کننده است، چرا که هر کسی با کمترین میزان عقل سلیم می‌تواند ببیند که آن‌ها دقیقاً همان چیزی را دریافت کردند که رفتار احمقانه‌شان مستحقش بود. اگر گروهی از محافظه‌کاران در آمریکا کاری را که این زن‌ها انجام دادند، در حق افراد و نهادهای لیبرال مرتکب می‌شدند، رسانه‌های جریان اصلی آن‌ها را تکه‌تکه می‌کردند و برای سال‌ها به جرم جنایت‌های ناشی از نفرت و اوباشگری زندانی می‌شدند. البته که لیبرتین‌های دیوانه به استانداردهای دوگانه و منافقانه‌شان معروف هستند. مدت زمان فیلم ۱ ساعت و ۲۸ دقیقه است. نمره: C-

2018-03-31