Such Good People
الکس و ریچارد، زوج همجنس‌گرای متأهل، شیفته خانه مجلل جیک و کلویی جونز می‌شوند؛ زوج ثروتمندی که یک خیریه مشکوک برای کودکان بی‌سرپرست خارجی اداره می‌کنند. الکس و ریچارد درست زمانی سرزده وارد مهمانی خانه جونزها می‌شوند که آن‌ها به دنبال مراقب خانه برای سفر خارج از کشور جدیدشان می‌گردند. در حالی که این دو پسر مشغول مراقبت از خانه هستند و یک اتاق مخفی با نزدیک به یک میلیون دلار پول نقد پیدا می‌کنند، خبر می‌رسد که این زوج ثروتمند فوت کرده‌اند و مراقبان خانه را در بلاتکلیفی بزرگ برای اقدام بعدی قرار می‌دهند. اوضاع زمانی پیچیده‌تر می‌شود که پیج، خواهر ناتنی الکس، وارد ماجرا می‌شود؛ زنی باردار، متأهل، به‌شدت رقابت‌طلب نسبت به الکس، به همان اندازه طماع نسبت به خانه، بی‌رحم، و آگاه از وجود ثروتی پنهان در جایی از خانه. پیج و شوهرش کوپر که توسط زوج جونز کلاهبرداری شده‌اند، با سرسختی تمام حق خود را می‌خواهند.
سال انتشار: 2014 کارگردان: Stewart Wade ژانر: Comedy، Mystery نویسندگان: David Michael Barrett، Greg Sterling امتیاز: 4.8نقدها و نظرات
CinemaSerf (منتقد)
می‌دونستید «دلفین‌ها باهوشن، مثل شامپانزه‌های باله‌دارن» یا «گرازهای دریایی، مردمِ دریا هستن»؟
خب، اینا چیزاییه که وقتی شیطنت‌های «ریچارد» (مایکل اوری) و دوست‌پسرش «الکس» (رندی هریسون) رو دنبال می‌کنیم یاد می‌گیریم؛ اونم بعد از اینکه قبول می‌کنن مراقب یه خانه باشن و توی کمدی مخفی، ۹۸۰ هزار دلار پول نقد و یه مجسمه عجیب‌وغریب پیدا می‌کنن. روز بعد، «دکتر پیج» (کری ویتا) و شوهرش «کوپر» (جیمز اوربانیاک) میآن دمِ در تا خبر مرگ صاحب‌خونه‌ها رو بدن و برادر ناتنی‌ش («الکس») رو بفرستن پی کارش. چرا؟ خب مشخص میشه اون می‌دونه پول توی خونه‌ست، اما نمیدونه کجاست! آیا این دوتا پسر می‌تونن بدون اینکه کسی بفهمه پول رو رد کنن بره؟ بعدش باهاش چیکار می‌تونن بکنن؟ یه خونه بخرن، یا شایدم ببخشنش به چندتا یتیم بوتانی، یا دوباره... شاید گرازهای دریایی باهدف، پول نقد رو صاحب بشن؟ پلیس (آنا اورتیز) هم خیلی سریع وارد ماجرا میشه و همون‌طور که این زوج از یه فاجعه خودکرده به فاجعه بعدی دست‌پاچه میفتن، معلوم میشه اگه کسی می‌خواد پاش به زندان باز نشه، همه باید با هم همکاری کنن.
نیم ساعت اولش خدایی سرگرم‌کننده و خوبه. کلیشه‌ای هست، بله، اما یه شیمی خوبی بین هریسون و اوری وجود داره و کل‌کل‌ها و تیکه‌پراکنی‌های خنده‌داری هم با خواهر ناتنی (ویتا) دارن؛ اما بعد از اون داستان دیگه پیش نمیره و فقط افت می‌کنه، چون ایده داستان ته می‌کشه و زیادی به سمت یه کمدی لوده‌وار و بی‌مزه میره که خب من دوست نداشتم. تیتراژ اولش منو یاد «پلنگ صورتی» انداخت، اما خب کل جذابیت و خاص بودنش در همین حد باقی موند. در حد یه فیلم ظهرگاهی تلویزیونی بد نیست و بشه دیدش، اما تهِ تهش همینه.