سوخته

سوخته

سرآشپز آدام جونز (Bradley Cooper) همه چیز داشت و همه را از دست داد. او که یک ستاره‌ی دنیای آشپزی با دو ستاره میشلن و عادت‌های بدِ مخصوص به خود بود، به عنوان «بچه تخس» سابق دنیای رستوران‌های پاریس، همیشه متفاوت عمل می‌کرد و تنها چیزی که برایش اهمیت داشت، هیجانِ خلق انفجاری از طعم‌ها بود. با این حال، برای اینکه بتواند آشپزخانه‌ی خودش را داشته باشد و آن ستاره‌ی سوم میشلنِ گریزپا را به دست آورد، به بهترینِ بهترین‌ها در کنار خود نیاز دارد، از جمله هلن (Sienna Miller) زیبا.

سال انتشار: 2015 کارگردان: John Wells ژانر: Comedy، Drama نویسندگان: Steven Knight، Michael Kalesniko امتیاز: 6.6

نقدها و نظرات


Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49

امتیاز: 7

> کامل نیست، ولی خوشمزه‌ست. فیلم‌های مربوط به غذا و سرآشپزها از همون ابتدای سینما خیلی محبوب بودن. نه فقط بین شکموها، بلکه طرفدارهای فیلم، منتقدها و حتی آدم‌های معمولی هم بعد از دیدن یه فیلم خوشمزه مثل این، تصمیم می‌گیرن توی یه رستوران خوب میز رزرو کنن. حداقل هر سال یه فیلم ساخته می‌شه که باعث می‌شه کل اون هفته درباره غذاها حرف بزنیم. مثل فیلم «Chef» جان فاورو در سال گذشته، این هم فیلمِ سال ۲۰۱۵ هستش. توی این سبک، فیلم‌ها همیشه خیلی شبیه هم هستن، به جز داستان‌های فرعی مثل خانواده، دوستان و گاهی هم غذاهای بخش‌های مختلف زمین. این فیلم از نظر نوآوری در داستان اونقدرها درخشان نبود. همون قصه‌ی قدیمی سرآشپزی که بعد از باختن همه چیز، با قدرت برمی‌گرده تا یه ستاره دیگه بگیره. پس چیزی که این فیلم رو خاص می‌کنه بازیگرها هستن؛ همگی عالی بودن. حتی در نقش‌های کوچیک، مخصوصاً بازیگر نقش اصلی یعنی بردلی کوپر (Bradley Cooper) که تفاوت رو رقم می‌زنه. یه پیچش داستانی هم وجود داشت، ولی طوری نبود که بگیم «واو». قطعاً یه کم سرگرم‌کننده بود و طنز تلخ هم داشت. روایت کند و بی‌روح داستان تقریباً شبیه یه محصول بی‌جان بود، ولی به هر حال به خاطر سبک فضاسازی فیلم، تا حدی جواب داد. به نظر می‌رسید در خیلی از صحنه‌ها، شخصیت‌ها به زور وارد داستان شدن (مثل نقش‌های افتخاری)، وگرنه فیلم خیلی ساده می‌شد. در کل، بهترین فیلمی که درباره غذا و سرآشپز دیدم نبود، اما کاملاً ارزش دیدن داره و لذت‌بخشه. ۷/۱۰

2016-02-04


Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49

امتیاز: 6

**در کل: لحظات زیادی وجود داشت که باعث شد طعم بدی توی دهنم بمونه و نتونم اون‌قدری که دلم می‌خواست از فیلم «سوخته» لذت ببرم.** شروع فیلم من رو یاد شروع فیلم‌های سرقت (Heist) می‌ندازه. بردلی کوپر تیمی متشکل از بهترینِ بهترین‌ها رو جمع می‌کنه تا به اون رستوران ۳ ستاره میشلن که همیشه دور از دسترس بوده برسه. انرژی و پتانسیل صحنه‌های اولیه من رو هیجان‌زده کرد، اما متأسفانه غرور محض و دوست‌نداشتنی بودنِ شخصیت آدام جونز (با بازی کوپر)، بیشترِ جذابیت فیلم و توانایی لذت بردن کامل از اون رو از بین برد. اصلاً دلم نمی‌خواست آدام جونز پیروز بشه. خوشبختانه، شخصیت یه مقداری رشد و تکامل پیدا می‌کنه، اما مسیری که برای رسیدن به اونجا طی شد، برای مخاطب خیلی ناخوشایندتر از چیزی بود که لازم بود.

2022-08-19