جنگ ستارگان: خیزش اسکایواکر
در حالی که محفل اول (First Order) همچنان در حال ویران کردن کهکشان است، Rey (ری) آموزشهای خود را به عنوان یک جدای (Jedi) به پایان میرساند. اما ناگهان خطری از میان خاکسترها برمیخیزد و امپراتور Palpatine (پالپاتین) خبیث به طرز مرموزی از مرگ بازمیگردد. ری در حالی که با Finn (فین) و Poe Dameron (پو دامرون) برای انجام یک ماموریت جدید همکاری میکند، نه تنها بار دیگر با Kylo Ren (کایلو رن) روبرو خواهد شد، بلکه سرانجام حقیقت را در مورد والدین خود و همچنین رازی مرگبار کشف خواهد کرد که میتواند آینده او و سرنوشت نبرد نهایی پیش رو را رقم بزند.
سال انتشار: 2019 کارگردان: J.J. Abrams ژانر: Action، Adventure، Fantasy نویسندگان: Chris Terrio، J.J. Abrams، Derek Connolly امتیاز: 6.4نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
خب... این یکی خیلی کسلکننده بود. بذارید یه کم توضیح بدم تا بهتر بفهمید چه حسی داشتم. اول از همه: من طرفدار دوآتیشه جنگ ستارگان نیستم. فیلمهاش رو دوست دارم و به نظرم فرنچایز «خوبیه»، اما هیچکدومشون رو تو لیست محبوبترینهای شخصیام نمیذارم. من هنرِ این فرنچایز رو خیلی بیشتر از داستانش دوست دارم. عاشق موسیقی، طراحی سفینهها و دنیای بصریاش هستم. قطعاً بعضی جنبههای داستان کلی رو به بقیه ترجیح میدم، اما وقتی به چیزایی که تو این فیلما دوست دارم فکر میکنم، داستان اولین چیزی نیست که به ذهنم میاد. با این حال، به نظرم «The Force Awakens» واقعاً خستهکننده بود؛ یه فیلم معمولی که فقط سعی میکرد «کارهای جنگ ستارگانی» انجام بده. بد نبود ولی اصلاً تو ذهنم نموند. از طرف دیگه، «The Last Jedi» واقعاً سعی کرد اون «فرقه بزرگ جنگ ستارگان» رو نادیده بگیره و به خاطر همین بین هر ۹ تا فیلم، این یکی بیشتر از همه سرگرمم کرد. ترجیح میدادم از دنیای جنگ ستارگان برای تعریف کردن یه داستان استفاده بشه، نه اینکه فقط یه نسخه دیگه از خودِ جنگ ستارگان باشه. حالا «The Rise of Skywalker» در بهترین حالت به اندازه «The Force Awakens» خستهکنندهست و خیلی جاها هم مثل یه مشت محکم تو صورتِ تمام چیزاییه که تو «The Last Jedi» دوست داشتم. مشخصه که مدیران دیزنی تصمیم گرفتن تمام چیزایی که «طرفدارها» از فیلم هشتم بدشون اومده بود رو یادداشت کنن و یه جور «کنترل خسارت» بر اساس اون بازخوردها انجام بدن. فیلم بیش از حد شلوغه و اتفاقاتش دلایل منطقی ندارن یا کلاً بد هستن. چون فیلم نتونست توجهم رو جلب کنه، ناخودآگاه بیشتر به حفرههای داستانی بزرگ فکر میکردم و شروع کردم به ایراد گرفتن و حتی مسخره کردن بعضی تصمیمات فیلم که نمیخوام اینجا لو بدم. واقعاً حیف شد. امیدوارم دیزنی در آینده از این اسم برای ساختن فیلمهای مستقل تو ژانرهای مختلف استفاده کنه، مثلاً یه فیلم مسابقهای تو فضا یا یه فیلم اکشن خوب با یکی دو تا از شخصیتهای محبوب. اگه بخوام نمره بدم، شاید ۴ تا ۶ از ۱۰ بدم. فقط از یک سکانس واقعاً لذت بردم چون کل فیلم منتظرش بودم، ولی اون هم نتونست بقیه فیلم رو نجات بده.
2019-12-19
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
امشب رفتم اولین اکران شهر رو دیدم. واقعاً از فیلم لذت بردم. هرچند خیلی روی نوستالژی تکیه کرده بود، ولی خب باید هم این کار رو میکرد چون داشت یه داستان ۴۰ ساله رو میبست. من از «The Last Jedi» خوشم نیومده بود و نگران بودم، اما بعد از اینکه چند بار دیگه ببینمش، دقیقتر نظر میدم.
2019-12-20
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
نوشتن نقد برای این فیلم بدون لو دادن داستان سخته، پس شاید حرفام یه جاهایی گنگ به نظر بیاد. یه سری اسپویل خیلی کوچیک دارم، در حد همون چیزایی که تو متن اول فیلم یا تریلرها هست، پس اگه میخواید کاملاً سفید وارد سینما بشید، همینجا خوندن رو متوقف کنید. فیلم از جایی شروع میشه که همه چیز در جریانه. یه پیام فرستاده شده که صدای امپراتور Palpatine (پالپاتین) توشه. Kylo Ren (کایلو رن) که حالا رهبر عالی محفل اوله، میره دنبال پالپاتین چون اون رو تهدیدی برای قدرتش میبینه. در همین حال، گروه مقاومت بعد از اتفاقات «The Last Jedi» هنوز داغونه و مشغول ماموریتهای شناسایی و جمعوجور کردن خودشونه. همه اینا تو همون متن اول فیلم گفته میشه و دقیقاً مشکلات از همینجا شروع میشه. این کار قانون اصلی داستانگویی رو نقض میکنه: «نشون بده، نگو». اصلاً سخت نبود که این صحنهها رو به صورت دراماتیک و تاثیرگذار تو خودِ فیلم ببینیم. در عوض، اینجوری حس میشه که انگار یا یه چیز مهم رو از دست دادیم یا داریم یه فیلم کاملاً متفاوت با یه داستان دیگه میبینیم. این موضوع گیجکنندهست. تازه داشتم فکر میکردم که J.J. Abrams (جی. جی. آبرامز) احتمالاً باید برگرده کلاس اول فیلمنامهنویسی. شروع خوبی نبود. اتفاقات دیگهای هم تو طول فیلم میافته که هیچ منطقی ندارن. چرا کایلو رن کلاهخودش رو دوباره درست میکنه؟ هیچوقت نمیفهمیم. فقط انجامش میده. شوالیههای رن (Knights of Ren) بالاخره تو این فیلم ظاهر میشن. اونا کی هستن؟ اگه منتظر جوابی هستید، ناامید میشید. چرا این ارتباط عجیب بین ری و کایلو رن وجود داره؟ لابد از اسرار «نیرو» (Force) هست! شخصیتهایی که اصلاً نمیشناسیم یهو از ناکجاآباد ظاهر میشن و معلوم میشه تو اتفاقات نقش مهمی داشتن، در حالی که قبلاً اصلاً ندیده بودیمشون. بقیه شخصیتها هم مسیرهای عجیبی رو طی میکنن که اصلاً با عقل جور در نمیاد. فیلم تبدیل میشه به یه آشفتگی وحشتناک. من از بعضی جنبههای جنجالی «The Last Jedi» خوشم اومده بود. اینکه ری یه آدم معمولی بود و پدر و مادر خاصی نداشت؟ ایده عالیای بود! کهکشان جای بزرگیه، چرا همه باید با هم فامیل باشن؟ خب، اینجا این موضوع یه کم تغییر کرد. وارد جزئیات نمیشم ولی به نظر من ناامیدکننده بود. داستان Leia (لیا) تو این فیلم... عجیبه. قبول دارم که به خاطر فوت Carrie Fisher (کری فیشر) مجبور شدن از تصاویر آرشیوی استفاده کنن (یه صحنه که لوک و لیای جوان رو با جلوههای کامپیوتری نشون میده واقعاً ترسناکه). اما حس خوبی نمیده و انگار فقط برای رفع تکلیف اضافه شده. دیدن دوباره Lando (لاندو) خوب بود، هرچند اونم بیشتر شبیه باج دادن به طرفدارها بود. میشد هر شخصیت دیگهای که خلبانی بلده رو جاش گذاشت. Wedge (وِج) هم بالاخره یه لحظه کوتاه ظاهر میشه که اگه پلک بزنید از دستش میدید. خلاصه بگم: همونطور که گفتم من «The Last Jedi» رو خیلی دوست داشتم، با اینکه مشکلاتی هم داشت. اما «The Rise of Skywalker» دقیقاً برعکس اونه. قطعاً چند تا لحظه خیلی باحال داره، اما اونقدر شلختهست و اونقدر اشتباهات داستانگویی داره که در کل باید بگم فیلم بدیه. من این رو درباره تقریباً تمام کارهای جی. جی. آبرامز گفتم؛ اون تو خلق تصاویر جذاب عالیه. یه سری تصویر تو ذهنش میاد که دیدنشون رو پرده سینما خیلی جالبه، مثل جرقه کارهایی که آدم تو خواب یادش میاد. مثلاً یه صحنه عالی نزدیک آخر فیلم هست که یه بیعدالتی بزرگ تو فیلمهای قبلی رو جبران میکنه. اما جا دادن این تصاویر تو یه داستان منسجم، نقطه قوتش نیست. در واقع، تو این کار افتضاحه. این مشکل تو این فیلم به اوج خودش رسیده بود. آیا بعضی از سوالات من تو کتابها و کمیکهای جانبی جواب داده شده؟ نمیدونم، ولی حتی اگه شده باشه هم باز نشونه داستانگویی بدِ فیلمه. جنگ ستارگان همیشه تو مستقل بودن خوب عمل کرده بود. مطالب جانبی فقط برای لذت بیشتره، نه اینکه برای فهمیدن خودِ فیلم لازم باشن. در کل، فقط برای اینکه پرونده حماسه اسکایواکر رو ببندید باید این فیلم رو ببینید، همین. با انتظار دیدن یه فیلم خوب یا حتی متوسط نرید، یا فکر نکنید به همه سوالاتتون جواب داده میشه. در نهایت، این یه پایان ناامیدکننده برای جنگ ستارگانه، و این رو به عنوان یه طرفدار میگم.
2019-12-20
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
وقتی «The Force Awakens» اکران شد، اکثر طرفدارها دوستش داشتن. عملاً داشتن بازسازی «A New Hope» رو میدیدن ولی براشون کافی بود. هرچند هیچوقت از Rey (ری) خوششون نیومد. لابد به خاطر اون اهداف فمینیستی، نه؟ «The Last Jedi» اون فرمول رو ازشون گرفت، از کلیشهها فاصله گرفت و اونا دیوونه شدن. این Rian Johnson (رایان جانسون) کی بود که جرأت کرد شخصیتهایی که فقط طرفدارها میدونن چطور باید رفتار کنن رو تغییر بده؟ چیزی که میخواستن رو بهشون نداد و این عصبانیشون کرد. جالبه چون همیشه از مسیر سگا شکایت میکنن ولی معلوم شد اکثرشون فقط همون چیزای قدیمی رو میخوان، مثل سهگانه اصلی. و این یعنی چی؟ یعنی «فن سرویس» (Fan service). و جنگ ستارگان الان تبدیل به همین شده. باور نمیکنید؟ از طرفدارها بپرسید از کدوم صحنه «Rogue One» بیشتر خوششون اومد. صحنه دارث ویدر. یه صحنه کاملاً فن سرویس. ترس از دست دادن «طرفدارها» دیزنی رو مجبور کرد هر چی ساخته بودن رو خراب کنه. اونا جانسون و فیلمش رو قربانی کردن و عملاً این فیلم جدید رو جوری معرفی کردن که انگار اومده گندکاریهای قبلی رو درست کنه. مایه تاسفه و توهین به کار کارگردان قبلیه. به نظر من «Rise of Skywalker» یه عقبگرده و فرقی نمیکنه که مثلاً قراره پایان داستان باشه. عقبگرده چون تصمیم گرفتن ریسک نکنن و تسلیم خواستههای مخاطب بشن. شاید این به معنی کیفیت پایین نباشه، اما چیز دندانگیری هم نیست. جنگ ستارگان یعنی سرگرمی خالص و خوب، اما وقتی غافلگیری نداشته باشه و اینقدر قابل پیشبینی باشه، یعنی داری حس و حال عاطفی رو فدا میکنی. وقتی به پایان ۹ اپیزود میرسیم، اون حس باید باشه ولی نیست. اون نمای ری که به دو تا خورشید نگاه میکنه باید تکاندهنده و هیجانانگیز میبود، ولی برای من نبود و این یه شکست بزرگه. فرق این پایان با «Return of The Jedi» و «Revenge of the Sith» همینه. با اینکه میدونستیم تو اپیزود سوم چه اتفاقی میافته، اما با وجود اشتباهاتش، حس داشت. اینجا انگار فقط میخواستن قضیه رو تموم کنن و برن. من خودم رو طرفدار دوآتیشه نمیدونم ولی سگا رو خیلی دوست دارم. با این حال، برای زنده موندن، حتی در برابر طرفدارهای سمیاش، باید جرأت امتحان کردن چیزای جدید رو داشته باشن و سهگانه اصلی رو فراموش کنن. زندگی تو گذشته یعنی مرگ در حال. برای اینکه این سگا آینده داشته باشه، تنها راهش نگاه به جلوئه. فیلم خوشساخت و سرگرمکنندهایه و پایان متوسطی برای این سهگانه بود، اما برای کل سگا یه پایان ضعیف بود. شوالیههای رن هم که؟ عجب ناامیدی بزرگی بود.
2019-12-22
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
۵ دلیل که عاشق این فیلم میشید:
۱. نمیتونید داستان رو برای کسی که ندیده لو بدید، چون اصلاً داستانی نداره! البته یه سری اتفاقات میافته، ولی اگه بخواید تعریف کنید ازتون میپرسن «کی چیکار کرد؟ کی؟ چرا؟» و شما نمیتونید جواب بدید چون خودتون هم نمیدونید.
۲. خوشبینی کورکورانه شما رو نسبت به منطق بقیه تایید میکنه؛ چون قهرمانهای ما همینجوری بدون هیچ منطق، استراتژی یا آمادگیای وارد هر خطری میشن و به [دلایلی] سالم بیرون میان. معمولاً با حدس و گمان، یا شایدم همون «نیرو»؟
۳. لازم نیست هیچکدوم از مسیرهای داستانی پیچیده، نشانههای ظریف یا پیشگوییهای دراماتیک فیلمهای قبلی یادتون باشه، چون این فیلم آخر کلاً یه سری چیزای جدید از خودش درمیاره که اصلاً امکان نداشت پیشبینی کنید چون قبلاً وجود نداشتن.
۴. بازسازی فیلم تو دورهمیهای کاسپلی (Cosplay) خیلی راحته، چون شخصیتپردازیها اونقدر سطحی و پوچ هستن که فقط کافیه دیالوگهای بازیگرا رو بداهه بگید، احتمالاً فیلمنامه بهتری از آب درمیاد.
۵. تمام اون آشغالهایی که تو این سالها جمع کردید یه روزی به درد میخورن، درست مثل قهرمانهای ما. اونا هر چی لازم داشتن دم دستشون بود. اونقدر که آشغالهای حیاتی دقیقاً جلوی چشمشون ظاهر میشد، اونم از جاهایی که آدم فکر میکنه چطور تو این همه سال ندیده بودنشون؟
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
این فیلم واقعاً معرکهست. دو بار دیدمش تا واقعاً بفهمم چه حسی بهش دارم. اما تو بار دوم، فهمیدم که این فیلم نه تنها از اول تا آخر یه تجربه سرگرمکننده و عالیه، بلکه صادقانه بگم، یه پایان کامل برای داستان اسکایواکره. فیلم از داستانهای قبلی عبور میکنه تا همه رو به هم وصل کنه و به یه اوج واقعاً رضایتبخش برسه. فیلمبرداری و جلوههای ویژه مثل همیشه عالی هستن، اما این فیلم یه حس خاص داره که به اون فضای دلهرهآور و یکنواختش کمک میکنه. Adam Driver (آدام درایور) و Daisy Ridley (دیزی ریدلی) در نقشهای ری و کایلو واقعاً میدرخشن و ثابت میکنن که بازیگرهای فوقالعادهای هستن (مخصوصاً ریدلی). مسیر شخصیتی کایلو رن بدون شک بهترین بخش این سهگانه و این فیلمه و پایانش هم خیلی چسبید. داستان ری هم یه چرخش غافلگیرکننده داشت که الان که بهش فکر میکنم خیلی برام جالبه. به عنوان پایانِ محبوبترین سری فیلمهای عمرم، از سکانس آخر خیلی راضی بودم؛ چون تمام اون افسانهها رو جوری به هم وصل کرد که اصلاً فکر نمیکردم اینقدر تاثیرگذار باشه. در کل، این فیلم یه خداحافظی باشکوه با این سگا بود. اونقدر لذتبخش بود که با نوستالژی و عشق بهش نگاه میکنم و امیدوارم روزی هر ۹ قسمت رو به بچههام نشون بدم. واقعاً افتخار میکنم که بخشی از این لحظه تو فرهنگ عامه بودم. با رضایت کامل با این کهکشان خیلی خیلی دور خداحافظی میکنم.
2019-12-28
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
این دیگه چه مسخرهبازیایه. هم شما میدونید، هم من. «Rise of Skywalker» نه تنها به خودیِ خود فیلم بدیه، بلکه یه دنباله **خیلی** بد برای «Last Jedi» هم هست. اما این باعث نشد که تو سینما بهم خوش نگذره. دو بار هم دیدمش! اولش میخواستم نقد رو با دو تا لیست بنویسم: یکی لیست تمام چیزای احمقانهای که دوست نداشتم، و یکی لیست تمام چیزای احمقانهای که دوست داشتم. اما اولاً کلی اسپویل داشت، ثانیاً الان دیگه اینترنت پر از لیستِ سوتیهای این فیلمه. پس فقط همین رو میگم: اکثر شکایتهایی که مردم از این فیلم میکنن کاملاً درست و بجاست، و چه طرفدار جنگ ستارگان باشید چه نباشید، احتمال زیادی هست که از این فیلم خوشتون نیاد. اما من بین سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹ بیش از ۱۵۰۰ تا فیلم دیدم و به نظرم این یکی از فیلمهای بهتر بود.
_نمره نهایی: ۳.۵ از ۵ - واقعاً خوشم اومد. پیشنهاد میکنم براش وقت بذارید._
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
خب چند تا لحظه خوب داشت، اما داستانش اصلاً منطق نداشت و اون تلاشهای تابلویی که میخواستن کارهای Rian Johnson (رایان جانسون) رو خنثی کنن (هرچقدر هم که تو فیلم قبلی بد بوده باشن)، فقط بوی ناامیدی و استیصال میداد. خندهداره که کلاً اون مثلث عشقی فین/رز/ری رو بیخیال شدن، هرچند تو این مورد اتفاق بدی نبود. تنها چیز ثابت تو این سهگانه آشفته، Adam Driver (آدام درایور) بود؛ حیف که متن خوبی بهش ندادن تا بتونه بترکونه. به جز اون، بقیه چیزا واقعاً لنگ میزد، حتی کارگردانی آبرامز هم قدیمی به نظر میرسید. در ضمن، من طرفدار نبردهای جلوههای ویژه مقابل جلوههای ویژه (مثل ترنسفورمرز) نیستم؛ چون وزن و هیجان نداره. حیف شد که حماسه اسکایواکر تموم شد؛ هرچقدر هم که سهگانه پیشدرآمدِ George Lucas (جورج لوکاس) بد ساخته شده بود، ولی اون حداقل اجازه نمیداد فرصتِ کنار هم آوردن هان (فورد)، لیا (فیشر) و لوک (همیل) از دست بره.
**۲.۵ از ۵**
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
وقتی بحث «جنگ ستارگان» میشه، من اول یه طرفدارم و بعد یه منتقد فیلم. چهار سالم بود که نسخه اصلی رو دیدم و الان بیش از چهل ساله که عاشق تمام چیزای مربوط به این کهکشانم. این نقدِ یه طرفدار شاکی نیست، چون من ری، پو و BB-8 رو تقریباً به اندازه هان سولو، لوک اسکایواکر و R2-D2 دوست دارم. اما وقتی یه فیلم اینقدر با شخصیتهای محبوبش (چه قدیمی و چه جدید) بیدقت رفتار میکنه، نمیشه نادیدهاش گرفت. حماسه اسکایواکر تو این فصل (مثلاً) آخر، به پایان ناامیدکنندهای میرسه. داستان تکراری، ساده و کاملاً قابل پیشبینیه: بازماندههای مقاومت دور هم جمع میشن تا برای نبرد نهایی با محفل اول روبرو بشن. اونقدر چیز میز تو این فیلم چپوندن که انگار یه زودپزه که دارن مجبورش میکنن یه داستان رو خیلی سریع تعریف کنه. از همون اول آدم کلافه میشه. میدونم جنگ ستارگان موضوع حساسیه و طرفدارها تا ابد سرش بحث میکنن، اما «The Rise of Skywalker» یکی از ضعیفترین قسمتهای این سریه. از لو رفتن اصل و نسب ری (دیزی ریدلی) گرفته تا کارهای عجیب کایلو رن (آدام درایور) و پایان ناامیدکننده داستانهای هاکس، فین و پو، همه چیز بدجوری میلنگه. تقریباً همه شخصیتها کارهایی میکنن که اصلاً با شخصیتشون جور نیست، اتفاقاتی میافته که تو دنیای لوکاس هیچ منطقی نداره، انگار سوالات بیشتری ایجاد میشه تا اینکه جواب داده بشه، و قوانین جدیدی برای کارهایی که جدایها میتونن یا نمیتونن انجام بدن همینجوری وسط کار اختراع میشه چون برای پیشبرد داستان راحتتره. من معمولاً خیلی سختگیر نیستم، اما پلات این فیلم اونقدر بد طراحی شده که نمیشه از مشکلات بیشمارش گذشت. چون این نقد بدون اسپویله نمیتونم بازشون کنم، اما اونایی که فیلم رو دیدن میتونن تو چند ثانیه حداقل نصف اون ده دوازده تا مشکل بزرگ رو نام ببرن. مخصوصاً اون رفتار زشتی که با شخصیت Rose (رز) با بازی Kelly Marie Tran (کلی مری ترن) شد؛ کسی که تو فیلم قبلی شخصیت اصلی بود ولی اینجا مثل آشغال دور انداخته شد و رفت تو حاشیه. شاید بگن به اینجای داستان نمیخورد، ولی من میگم چرنده. این تصمیم کاملاً برای راضی کردن اون پسربچههای طرفدارِ عصبانی تو اینترنت بود که پشت کیبوردهاشون به این بازیگر و شخصیتش فحش میدادن. باج دادن به قلدرها یه عقبگرد بزرگ برای تمهای اصلی جنگ ستارگانه. چیزی که بیشتر طرفدارهای قدیمی رو حرص میده، نبودِ ارتباط عاطفیه که به خاطر «فریب دادنهای» مداوم فیلم ایجاد شده. شوکهای بزرگ فیلم هیچ عواقبی ندارن. این کار خیلی بدیه چون باعث میشه مخاطب اعتمادش رو کاملاً از دست بده. برای هر لحظه هیجانانگیز یا گریهآوری که میسازن، بلافاصله یه حس خیانت به دنبالش میاد. حتی کیفیت فیلمسازی هم پایینه. فیلمبرداری این فیلم اونقدر بده که آدم شوکه میشه. جی. جی. آبرامز که تو «The Force Awakens» عالی کار کرده بود، اینجا دوباره پشت فرمونه، اما این بار به جای اینکه با آرامش رانندگی کنه، با سرعت بالا لایی میکشه و آخرش کنترل رو از دست میده و از ته دره سقوط میکنه. این فیلم در کل سرگرمکنندهست، اما فیلم خوبی نیست. بزرگترین ناامیدی سال بود.
2020-03-27
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
بد. هر بار جنگ ستارگان میبینم پشیمون میشم. این همه هایپ و تبلیغات برای هیچی.
2020-05-11
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
دیدن این فیلم عذابآور بود. هیچچیزش درست کار نمیکنه. انگار کارگردان اصلاً قوانین این دنیا رو نمیشناخته. الان دیگه همه به «نیرو» حساس شدن و استادهای جدای همینجوری از هر طرف سبز میشن. یه دوربرگردان کامل نسبت به بقیه فیلمها و منطقشون. با یه تیم بازیگری بیروح و بیمصرف، و شخصیت اصلیای که کل فیلم با خودش در تضاده. خانواده مهم نیست ولی بذار اسم خانوادهام رو به خاطر گذشتهام انتخاب کنم... این فیلم فاتحه این فرنچایز رو برای من خوند. از این به بعد فقط میشینم «The Mandalorian» و داستانهایی مثل «Rogue One» یا «Solo» رو میبینم. واقعاً حیف.
2020-07-19
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
با اینکه هنوز قابل تماشا بود، اما «The Rise of Skywalker» ناامیدم کرد؛ یه پایان بیجون برای این سهگانه بود. پلات فیلم بزرگترین نقطه ضعفشه. خیلی شلوغ و پلوغه؛ اکشن زیاد داره ولی هدف اصلی فیلم اصلاً جذاب نیست و حس تکراری بودن میده. بازیگرها با وجود این وضعیت باز هم خوب کار کردن، ولی نمیتونم بگم بازیِ موندگاری از کسی دیدم. با این حال، Daisy Ridley (دیزی ریدلی) بهترین بخش فیلمه. Adam Driver (آدام درایور) خوبه ولی شخصیتش دیگه برام جذابیتی نداره. John Boyega (جان بویگا) و Oscar Isaac (اسکار آیزاک) هم انگار هدر رفتن، و Kelly Marie Tran (کلی مری ترن) هم که کلاً حذف شده بود. زمان طولانی فیلم هم کمکی نکرد، در واقع فیلم خیلی پفکرده و بیدلیل طولانی به نظر میرسه. بدم نیومد ازش، هنوزم در حدی هست که بگم «خوبه»، اما چون اسمش جنگ ستارگانه، حداقل به نظر من باید خیلی بهتر از این میبود.
2021-02-06
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
[خطر لو رفتن شدید داستان] من با تمام وجود از این فیلم متنفرم. تا قبل از این فکر میکردم این سهگانه هنوز قابل نجات دادنه. متاسفانه، این فیلم هر چی چیز خوب تو سهگانه جدید بود رو نابود کرد. «The Force Awakens» پر از آشغال بود تا بهت حس نوستالژی بده، ولی با این حال به نظرم افتضاح نبود. طرفدارش نبودم ولی هنوز امید داشتم. «The Last Jedi» بدتر بود. اونا لوک اسکایواکر رو کاملاً سلاخی کردن. به جای اینکه اون جنگجوی جدای باشه که به استبداد امپراتوری پایان داد، تبدیلش کردن به یه پیرمرد غرغروی گوشهگیر که شیرِ سبزِ موجودات فضایی رو میخوره. رقتانگیز بود. کلی چرت و پرت تو اون فیلم اتفاق افتاد، هرچند من Snoke (اسنوک) رو به عنوان شرور دوست داشتم و فکر میکردم پتانسیل داره. تا اون موقع از محفل اول یه کم خوشم میاومد. اما تمام اون حرفای مثبتی که زدم، دیگه به این زبالهای که اسمش «The Rise of Skywalker» هست نمیخوره. به جای اینکه با اسنوک یه جای جذاب برن، کلاً اون و تمام داستانهای دو فیلم قبلی رو ریختن دور، چون «یه جوری پالپاتین برگشت». بله، درست شنیدید، تمام اون هیجانی که ساخته بودن رو ول کردن تا مرگ پالپاتین رو بدون هیچ توضیحی ماستمالی کنن. بعدشم که ری یه پالپاتینه، ولی به یه دلیل احمقانهای اسم اسکایواکر رو برای خودش انتخاب میکنه و فلان و فلان... کلی چرندیات دیگه. داستان عاشقانه ری و کایلو رن هم که مثل همیشه اصلاً باورپذیر نیست. اوه، در ضمن لیا رو هم به یه دلیل احمقانهای کشتن. یه چیز دیگه: دیزنی، بهم بگو چطور یه «شمشیر لیزری» که میتونه فلز رو مثل کره ببره، وقتی به یکی میخوره فقط پرت میشه اونور یا هر کاری میکنه به جز کشتن طرف؟ علاوه بر سلاخی شخصیتها و پلات، شمشیرهای نوری رو هم با یه سری قوانین مندرآوردی نابود کردن. تنها نکته مثبت فیلم این بود که ظاهرش قشنگ بود. فقط به خاطر همین یک امتیاز میدم. ۱ از ۱۰.
2024-05-29