Apparitional
گروهی از شکارچیان ارواح برای رقابت در دنیای پررقابت برنامه‌های تلویزیونی ماوراءالطبیعه، باید سطح کار خود را ارتقا دهند. این موضوع آن‌ها را به زندانی واقعاً تسخیرشده با گذشته‌ای هولناک می‌کشاند؛ جایی که وقایع فراتر از حد انتظار و توانشان پیش می‌رود.
سال انتشار: 2015 کارگردان: Andrew P. Jones ژانر: Horror، Thriller نویسندگان: Andrew P. Jones امتیاز: 4.2نقدها و نظرات
BadChristian (منتقد)
من فیلم ترسناک بد زیاد دیدم، اما فیلم Haunting of Cellblock 11 واقعاً تمام تلاشش رو کرده تا بدترینشون باشه. بازیگری فاجعه‌ست و شخصیت‌ها کاملاً نپخته و بی در و پیکرن. هر کی جز اون ۴ تا شخصیت اصلیه (که اون‌ها هم تعریفی ندارن) احتمالاً اصلاً بازیگر نیست و فقط کسی بوده که توی همون شهر محل فیلمبرداری پیداش کردن! بدترین بخش قضیه هم پلات و داستان افتضاحشه. کل فیلم با تیتراژش یک ساعت و بیست و پنج دقیقه‌ست، بعد نزدیک نیم ساعت طول می‌کشه تا تازه برسن به بررسی زندان! کلی وقت رو تلف ساختن یه گذشته و داستان پس‌زمینه کاملاً بی‌ربط می‌کنن و روی رئیس استودیو مانور میدن که بدترین بازیگریه که تا حالا به عمرم دیدم. وقتی هم به زندان می‌رسن اوضاع بهتر نمیشه؛ جلوه‌های ویژه افتضاحه و حتی نمی‌تونن پای قوانین ماوراءالطبیعه‌ای که خودشون گذاشتن بمونن.
به محض رسیدن، یکی از کارآموزها زخمی میشه و آستینش رو بالا می‌زنه؛ بدون اینکه لباسی سوراخ شده باشه یا خونی روش باشه، یه خراش جزئی ۱۵ سانتی‌متری روی دستش دیده میشه! اولاً که این خراش اصلاً اونقدری جدی نیست که کسی نگرانش بشه، اما می‌فرستنش بیمارستان؛ اونم بعد از اینکه اون یکی کارآموزشون رو که فرستاده بودن قهوه یا آبی چیزی بگیره گم کردن و دیگه تا آخر فیلم نه برمی‌گرده و نه حرفی ازش زده میشه! یعنی یک‌چهارم تیمشون همین اول غیب شد. دوماً، میان میگن لابد دستش به جعبه دوربین گیر کرده؛ انگار مثلاً گوشه جعبه می‌تونسته اول ۷-۸ سانت بره زیر آستین هودیِ بلندش و بعد از اونجا ۱۵ سانت بالاتر رو زخم کنه!
پر از سوتی‌هایی که اگه زحمت می‌کشیدن یه بار فیلم خودشون رو می‌دیدن، خیلی راحت متوجهش می‌شدن. یکی از شخصیت‌ها میگه چون ساختمون برق نداره، بالا رفتن عدد دستگاه سنجش میدان الکترومغناطیسی (EMF) کار خود ارواحه و ردخور نداره. بعد میان مثلاً ۱۲ تا دوربین روی دیوارها و کلی دوربین روی سه‌پایه وصل می‌کنن! حالا فرض کنیم همه این‌ها و اون همه تجهیزات کامپیوتری با ژنراتور یا از توی ون روشن باشن، بازم الکترونیکی هستن و روی سنسور اختلال میندازن. این چیزهاییه که من حتی توی یه برنامه «واقع‌نما» (Reality Show) ارواح بهشون گیر میدادم، چه برسه به یه فیلم استودیویی که بودجه، نویسنده و تیم جلوه‌های ویژه داشته!
دیگه بیشتر از این وارد داستان نمیشم، ولی همه‌چیزش افتضاحه و من چیزهای ماورایی خیلی بهتری توی مستندهای Ghost Adventures دیدم. اینا عملاً نزدیک یک ساعت وقت داشتن تا چیزی رو خلق کنن که همه اون برنامه‌های مسخره شکار ارواح برای داشتنش بال‌بال می‌زنن؛ یعنی می‌تونستن با خیال راحت همه‌چیز رو از خودشون دربیارن، از جلوه‌های کامپیوتری و میدانی استفاده کنن و هر قانونی که دلشون می‌خواد برای ارواح بسازن. من عاشق برنامه شکارچیان روح (Ghost Hunters) و این خزعبلاتم با اینکه اصلاً به ارواح اعتقاد ندارم؛ یعنی کلاً آماده بودم منطق رو بذارم کنار و با فیلم همراه بشم، ولی اینا فقط خواستن یه پولی به جیب بزنن و یه آشغال سرهم کردن. به هیچ‌کس این فیلم رو پیشنهاد نمی‌کنم. یه کار افتضاحه که اصلاً به عنوان فیلم ترسناک جواب نمیده و از اون فیلم‌های بدِ خنده‌دار و سرگرم‌کننده هم نیست؛ فقط یه چرند بی‌خاصیت و سرهم‌بندی‌شده‌ست.