Tardes de soledad
کاوشی در رنج معنوی گاوبازی و ماتادور شکنجه‌دیده در رینگ؛ یکی از افراطی‌ترین و واضح‌ترین نمونه‌های خاستگاه تمدن اروپای جنوبی.
سال انتشار: 2024 کارگردان: Albert Serra ژانر: Documentary نویسندگان: Albert Serra امتیاز: 0.0راهنمای والدین Tardes de soledad
نقدها و نظرات
Chandler Danier (منتقد)
خیلی قشنگه. پلان‌های طولانی و باشکوه. مردهایی که مثل خروس رفتار می‌کنن، چون خروس‌ها باحالن و چیزهای تیزی دارن! یا به یه دلیل دیگه که اینجا بهش نمی‌پردازن. به جز اون پسره که شمشیر و پرچم دستشه، یه مرد دیگه هم هست که نیزه می‌زنه. اون دیگه فرصت پیدا نمی‌کنه مثل خروس رفتار کنه، بیشتر شبیه یه آدم عادیه. ورزش دیوانه‌واریه. پر از پتانسیل برای ایجاد تعلیق و هیجان. به نظرم این از اون فیلم‌هاییه که باید یه گوشه اتاق مدام پخش بشه تا یادت بمونه این یارو چقدر لباس و تجهیزات تنش می‌کنه یا اینکه گاوبازی چقدر خشنه.
2025-12-26CinemaSerf (منتقد)
خب، این قطعاً فیلمی برای آدم‌های دل‌نازک نیست، پس حواستون باشه؛ فیلم اصلاً از نشون دادن خشونت گاوبازی کم نمی‌ذاره. البته هدفش هم این نیست، چون چند روز از زندگی ماتادور تحسین‌شده، آندرس روکا ری رو دنبال می‌کنه. اون یه جوون خوش‌تیپ و بااعتمادبه‌نفسه که یه جور حالت تئاتری و نمایشی خاص به کارش توی رینگ در برابر گاوهایی میده که اصلاً قرار نیست بهش رحم کنن، همون‌طور که اون بهشون رحم نمی‌کنه. البته این یه مبارزه عادلانه نیست و شانس گاو در برابر تیمی از مردها که حواسش رو پرت می‌کنن، خسته‌ش می‌کنن و در نهایت نابودش می‌کنن، اصلاً بالا نیست. ولی ری هم بارها ضربه می‌خوره و حتی شاخ گاو بهش گیر می‌کنه و فیلمبرداری نزدیک و صمیمی فیلم هم این خطرات رو به خوبی نشون میده. چیزی که به نظرم از بین کلی موقعیت عجیب، از همه عجیب‌تر بود، رفتار تماشاچی‌ها بود. اونا ظرافت لباس‌های پر زرق و برق و هنری که مرز بین رقص و مبارزه هست رو تحسین می‌کنن و بعد این رو با صداهای وحشیانه‌ای مقایسه می‌کنن که آدم رو یاد کولوسئوم روم در دو هزار سال پیش می‌ندازه. اون محبوبه، ستایش میشه و موفقه، اما چیزی که من از تصاویر دوربین‌های روی داشبورد (که بیش از حد هم استفاده شده بود) موقع جابه‌جایی‌ش از این مبارزه به اون مبارزه دیدم، مردی بود که پشت این سبک زندگیِ کارخانه‌ای و تکراری، چیز زیادی توی زندگی‌ش نداشت. کلی نمای پشت صحنه با تیمش، پزشک‌هاش و جلوه‌های موفقیتش وجود داره، اما در نهایت نتونستم جلوی این فکرم رو بگیرم که اون زندگی خالی و بی‌محتوایی داشت که جز نمایش چیز دیگه‌ای توش نبود و در واقع یه جور بازیچه شدن زودگذر با شهرت بود. فیلم خیلی طولانیه و گاهی به تکرار می‌افته، اما هنوز هم نگاهی جذاب به ورزشیه که با وجود بی‌رحمی و خشونت آشکارش، در طول زمان دوام آورده.
2026-06-09