Rosalie

CinemaSerf (منتقد)

این فیلم یه حس عجیبی داره که آدم رو معذب می‌کنه. ماجرا از جایی شروع میشه که «روزالی» جوان (با بازی نادیا ترشکویچ) عملاً با جهیزیه‌اش به «آبل» صاحب کافه (با بازی بنوآ ماژیمل) قالب میشه تا پدرش از شرش خلاص بشه و شوهر جدیدش هم بتونه بدهی‌هاش رو بده. «آبل» در واقع آدم نسبتاً خوبیه که تازه از جنگ برگشته، اما اصلا آمادگی روارویی با چیزی رو که شب عروسی می‌بینه نداره. روزالی از یک بیماری نادر به نام پرمویی (هیرسوتیسم) رنج می‌بره و آبل از این قضیه چندشش میشه. جهیزیه روزالی هم به طور کامل حساب‌های آبل رو با صاحب‌ملک‌شون «بارسلین» (با بازی بنجامین بیولای) تسویه نمی‌کنه و حالا که آینده‌اش در خطره، روزالی تصمیم می‌گیره پا پیش بذاره و ریش‌هاش رو به نمایش بذاره. در ابتدا همه شک دارن، اما معلوم میشه مردم محلی خیلی کمتر از اونچه آبل می‌ترسید از او می‌ترسن؛ حتی به نظر می‌رسه یک کشش عاطفی بین روزالی و بارسلین در حال شکل‌گرفتنه. با این حال، بزرگ‌ترین مشکلی که روزالی باهاش روبه‌روئه، ناتوانی در بچه‌دار شدنه؛ چیزی که بیشتر از همه آرزوش رو داره. راه‌حل آبل اینه که بچه‌خوانده بیارن، و اینجاست که ماهیت واقعی آدم‌ها رو میشه و داستان کمی قابل‌پیش‌بینی‌تر میشه؛ به‌خصوص وقتی که او طعمه افرادی میشه که بهش به چشم یک ابزار سرگرمی توی سیرک نگاه می‌کنن. این یک داستان عاشقانه‌ست، داستانی پر از ناامیدی که نه تنها قدرت خرافات، بلکه نقش همیشگی زنان رو توی جامعه‌ای نشون میده که به اون‌ها به چشم کالای قابل معامله نگاه می‌کرده. فیلم ظاهر اصیلی داره، و هرچند شاید می‌تونست کمی کوتاه‌تر بشه - چون چند تا صحنه تکراری داره که چیز زیادی به داستان اضافه نمی‌کنن - اما بازی عالی ترشکویچ و بازی کنترل‌شده اما پرتأثیر ماژیمل، به همراه موسیقی متن احساسی که از آثار کلاسیک و هانیا رانی گرفته شده، اون رو به یک درام جذاب تبدیل کرده که ارزش دیدن داره.