بچه های بوفالو

CinemaSerf (منتقد)

«مری» و «تام» از ایرلند وارد نیویورک می‌شن، ولی می‌بینن دایی‌شون «نایل» نیومده دنبالشون. راستش، تنها آشنایی که موقع پرسه زدن تو اسکله پیدا می‌کنن یه سگ کوچولوئه که مری ازش خوشش میاد و اسمشو می‌ذاره «اسپارکی». وقتی مطمئن می‌شن قرار نیست دایی‌شون پیداش بشه، تصمیم می‌گیرن شانسشونو امتحان کنن و برن کالیفرنیا پیداش کنن. مشکل چیه؟ خب، قطارها مجانی کسی رو نمی‌برن و فقط دلار قبول می‌کنن، پس این دوتا فقط یک ساعت وقت دارن پول بلیط رو ردیف کنن. یا اینکه... شاید بتونن قاطی بقیه بچه‌های مسافر بشن و جوری جابزن که انگار جزو اونان. معلوم میشه اون بچه‌ها هم یتیمن و دارن می‌برنشون تا به خانواده‌های مهربون تو مسیر تحویل داده بشن. البته به جز «نیک» که فلجه و رو ویلچره و اصلاً تو اولویت سرپرستی هیچ‌کس نیست. بین بازی با دوستای جدید و قایم‌باشک بازی از دست بازرس بلیط، پیش میرن تا اینکه بلا نازل میشه. مصیبتی که اون‌ها رو می‌ندازه گیر چه‌ین‌های مرگبار، قبل از اینکه گیر راهزن‌های بی‌رحم‌تری بیفتن که رئیسشون خیلی شبیه لی وان کلیف هستش و یه معدن طلا رو با کارگرهای برده می‌گردونه. اینکه چطور خودشون، بقیه معدنچی‌ها، «اسپارکی» و «نیک» رو نجات بدن و هنوزم دنبال دایی «نایل» بگردن... خب این دیگه بخش جذاب این انیمیشن پرسرعت و چشم‌درشت بامزه است! این اثر شجاعت روحیه پیشگامان رو با ماجراجویی‌های داغ غرب وحشی ترکیب کرده و یکم هم فاز «معبد مرگ» (۱۹۸۴) قاطیش کرده. ظاهراً بر اساس تجربه واقعی یک خواهر و برادر ساخته شده و به راحتی ۹۰ دقیقه شما رو سرگرم می‌کنه و لبخند رو لب‌تون میاره، اونم در حالی که داریم طول و عرض یه بیابون دست‌نخورده و پهناور رو می‌گردیم تا یه سوزن رو تو یه انبار کاه پیدا کنیم.