کله کوکی

CinemaSerf (منتقد)

«استیچ هد» اولین ساخته‌ی دانشمند دیوانه‌ای به اسم «اراسموس» هست که دنبال کشف راز حیات می‌گرده. با گذشت زمان، این دانشمند مواد اولیه‌ش رو از پشم و بخیه تغییر داده و روی همه‌چیز، از سگ گرفته تا کوسه، آزمایش کرده؛ اما آخرین «موجود»ی که ساخته باعث میشه «استیچ» بفهمه چیزی بیشتر از یه دستیار ساده برای خالقش نیست و در واقع خیلی هم تنهاست.

در همین حین، توی روستای پایین قلعه، یه سیرک راه می‌افته و رئیس سیرک (چیزی شبیه به جیم برادبنت توی فیلم مولن روژ محصول ۲۰۰۱) خبردار میشه که اون بالا بالاها هیولاها زندگی می‌کنن. وظیفه‌ی «استیچ» اینه که قانون سفت و سختِ «ورود ممنوع» رو اجرا کنه، اما وقتی بهش وعده‌ی محبوبیت و موفقیت میدن، وسوسه میشه و خیلی زود تبدیل به یکی از جاذبه‌های اصلی اون پایین میشه. اون با «آرابلا» دوست میشه و همه‌چیز خوب به نظر می‌رسه.

اون‌طرف توی خونه، هیولاها دلشون برای دوستشون تنگ میشه و برای همین، کوچک‌ترینشون یه لباس مبدل باحال می‌پوشه و میره شهر تا اون رو برگردونه. رسیدنش هم کاملاً به موقع‌ست، چون سیرک‌دارها برای درآوردن چندرغاز پول بیشتر، حاضرن برای جذب تماشاچی کلی بی‌رحمی به خرج بدن. برگردوندن «استیچ» به امنیت قلعه یه بحثه، اما با وجود یه مشت مردم عصبانی و داد و بیدادکن که دارن میان بالای کوه، چقدر جاشون امن خواهد بود؟

قبول دارم که داستان فیلم یه برداشت خیلی ساده از «فرانکنشتاین» با چاشنی «پینوکیو» و به سبک تیم برتون هست، اما شخصیت‌پردازی‌ها خوب از آب دراومدن و پیام‌های دوستی، همراهی و تنهایی به خوبی به مخاطب خانواده منتقل میشن. انیمیشن جزئیات قشنگ و پویایی داره و پر از شوخی‌های باحاله؛ در کنارش یه سری حقایق تلخ هم توی دیالوگ‌ها مطرح میشه که ما رو تشویق می‌کنه فراتر از ظاهر آدم‌ها رو ببینیم و کمتر قضاوت کنیم. البته آدم با خودش فکر می‌کنه چرا این قلعه‌های ترسناک و عظیمی که بالای کوه‌های صخره‌ای تیز جا خوش کردن، همیشه این‌قدر راحت توسط یه مشت روستایی عصبانی که فقط مشعل و چنگک دارن فتح میشن!»