Burton and Taylor

CinemaSerf (منتقد)

ریچارد برتونِ حالا پاک (دومینیک وست) در ازای دستمزد ناچیز ۷۰,۰۰۰ دلار در هفته (برای هر کدام)، توسط الیزابت تیلورِ نه چندان پاک و قرص‌خور (هلنا بونهام کارتر) متقاعد می‌شود که دوباره دور هم جمع شوند و در نسخه‌ای از نمایش «زندگی‌های خصوصی» اثر نوئل کووارد بازی کنند. او دغدغه‌های دیگری هم دارد، از جمله یک همسر جدید در راه و فرصتی تکرارنشدنی برای بازی در نقش «لیر»، به همین خاطر خیلی مشتاق نیست اما تیلور او را متقاعد می‌کند. پس از یک شروع تقریباً ناموفق در شب اول، آن‌ها بالاخره روی صحنه می‌روند و اگرچه منتقدان به شدت از آن متنفرند، اما هواداران در ابتدا واقعاً از تماشای آنچه به عنوان زندگی واقعی این دو ستاره می‌بینند لذت می‌برند؛ نمایشی که با اشتیاق و نیش و کنایه و با استفاده از صحنه به عنوان مجرایی برای کشمکش‌هایشان ارائه می‌شود. برتون ناراحت است که این همسر سابق اوست که طرفداران می‌خواهند ببینند، در حالی که تیلور خودخواهانه مدام به بطری مشروب پناه می‌برد. وقتی سالن‌ها کم‌کم خالی می‌شوند و نمایش متوقف می‌شود، این زوج با چیزی روبه‌رو می‌شوند که شباهت زیادی به یک عمل انجام‌شده دارد - اما آیا برایشان مهم است؟ فیلم گاهی سرگرم‌کننده است و هر دو بازیگر طوری به نظر می‌رسند که از این فرصت یک‌بار در زندگی برای به تصویر کشیدن این رابطه طوفانی با شور و شوق و کمی کینه لذت می‌برند. با این حال، علی‌رغم تمام تلاش‌هایشان، به نظر می‌رسد تهیه‌کنندگان بیشتر نگران رده‌بندی سنی آن بوده‌اند و کار به نوعی آرام و بی‌روح از آب درآمده که کمی توی ذوق می‌زند. آن‌ها در حال طی کردن مراحل یک رابطه سمی و اعتیادآور هستند اما فیلم ضربات کافی را وارد نمی‌کند - چه از نظر فیزیکی و چه از نظر استعاری. فیلم قابل تماشایی است، اما اصلا چیز خاصی نیست.