Arthur's Whisky

r96sk (منتقد)

به شدت احمقانه است، اما به نوعی برای من جواب داد. «ویسکی آرتور» فیلمی با بودجه بسیار پایین است، منظرم این است که فقط به آن تلاش ناخواسته خنده‌دار برای به تصویر کشیدن سفر به لاس وگاس (!!) نگاه کنید. داستان بسیار مسخره و طبیعتاً بی‌معنی است، اما راستش را بخواهید در نهایت از آن خوشم آمد. فیلم در حدود ساعت اول به یک نقطه سکون می‌رسد، البته پایان صمیمانه و احساسی‌اش برگشت تا نظر من را جلب کند. من فضای کلی این فیلم (داستان آرام پیرمردها و پیرزن‌ها) را بر اساس پوستر آن حدس زدم و بیشترش هم درست از آب درآمد، البته دقایق اولیه فیلم طوری بود که انگار یک ماجراجویی/فانتزی درست‌وحسابی در راه است؛ که واضحاً اینطور نبود، پس با یک شروع کاملاً توی ذوق زننده طرف هستیم! دایان کیتون (Diane Keaton)، پاتریشیا هاج (Patricia Hodge) و لولو (Lulu) اتفاقات جلوی دوربین را هدایت می‌کنند و این سه نفر به اندازه کافی خوب کار می‌کنند، آن‌ها به عنوان یک گروه سه‌نفره بهتر از فعالیت‌های فردی‌شان عمل کردند. چیزی که احتمالاً به این موضوع برای من کمک کرد، سه بازیگری بودند که نقش جوانی آن‌ها را بازی می‌کردند. ژنوِیو گانت (Genevieve Gaunt)، اسمِی لونسدِیل (Esme Lonsdale) و هانا هاولند (Hannah Howland) خوب هستند. حواستان باشد که کل خط داستانی عادل ری (Adil Ray) با لولو/هاولند خیلی لوس و چندش‌آور است. دور و بر که نگاه می‌کنید، می‌بینید که این فیلم چندان مثبت استقبال نشده - البته نگاه عمیق‌تر نشان می‌دهد که نظرات نسبتاً دو دسته است، فیلم برای بعضی‌ها جواب می‌دهد. فقط به آن وب‌سایت گوجه‌فرنگی تاریخ‌مصرف‌گذشته نگاه کنید؛ امتیاز ۸۰ درصد برای منتقدان و ۱۴ درصد برای مخاطبان! واقعاً جذاب است.