Hostile Dimensions

CinemaSerf (منتقد)

شاید از زمان «سسیل بی دمیل» به بعد دیگر کلمه عذاب و هلاکت را در هیچ فیلمی نشنیده بودم، اما این کلمه در بخش‌های پایانی این اثر کم‌هخرجِ درجه‌دو که ترکیبی از «پروژه جادوگر بلر» (Blair Witch) و «سولو لِوِلینگ» (Solo Levelling) است، به گوش می‌رسد. می‌دانم که باید حامی سینمای مستقل وطنی باشم، اما این فیلم فقط یک افتضاح به‌تمام‌معناست که «گراهام جونز» احتمالاً فکر کرده روی استوری‌بورد خوب به نظر می‌رسد، اما کاش همان‌جا هم باقی مانده بود. ماجرا درباره ویدئویی است که سازندگان مستند یعنی «سام» (آنابل لوگان) و «اش» (جوما وست) را با یک معما درگیر می‌کند. فیلم به ما دو هنرمند نوپای خیابانی (در مایه های بنکسی) را نشان می‌دهد که در حال کاوش در آنچه شبیه تونل‌های متروکه است، به یک چهارچوب درِ تک‌افتاده با درِ کاملاً بسته برمی‌خورند. آن‌ها می‌توانند هر دو طرف این شیء تنها را به وضوح ببینند، اما با این حال آن را باز می‌کنند و... بعدش چه اتفاقی می‌افتد؟ خب، این دو نفر شجاع ما به زودی خودشان را در حال بازی کردن مسابقه بین‌بعدی «بدو و ببر» می‌بینند و با «برایان» (هیوز) متحد می‌شوند تا ته توی این معما را درآورند. من در واقع از شیطنت موجود در ایده اولیه خوشم آمد و گاهی اوقات رگه‌هایی در فیلمنامه دیده می‌شود که نشان می‌دهد تیم چقدر بودجه و زمان کمی برای رسیدن به هدفش داشته، اما جدی می‌گویم - این فیلم شبیه یک پروژه دانشجویی به نظر می‌رسد. فحاشی مداوم کمدی نمی‌سازد، اسلپ‌استیک در واقع یک هنر دقیق است (احتمالاً به همین دلیل است که در بهترین حالت هم خیلی طرفدارش نیستم) نه چیزی که فقط چون «هارولد لوید» قبلاً انجامش داده، خنده‌دار شود. بازیگری فقط این نیست که بین دوستانت باشی و برای خودت خوش بگذرانی، باید تلاش کنی شخصیت‌هایی خلق کنی که بتوانیم با آن‌ها ارتباط برقرار کنیم. لازم نیست دوستشان داشته باشیم، اما باید قلاب و بهانه‌ای داشته باشیم وگرنه برایمان چه اهمیتی دارد که این در به کجا راه دارد یا ندارد. تمرکز کافی روی آنچه قرار است به آن نگاه کنیم یا به دنبالش باشیم وجود ندارد و حتی حضور یک «توتو» (سگ جادوگر شهر از) سخنگو هم نتوانست داستان را به اندازه‌ای منسجم کند که بشود با آن ارتباط برقرار کرد. «لوگان» قطعاً طبیعی‌ترین استعداد به نمایش گذاشته شده در این فیلم است، اما گذشته از این، این اثر پروژه‌ای برای اواخر شب تلویزیون است که شاید بعد از زدن چند پیک، خنده‌ای از ته دل به لب بیاورد، آن هم فقط یک «شاید»!