Restless

CinemaSerf (منتقد)

«نیکی» (با بازی لیندسی مارشال) یک پرستار آرام است که هیچ چیز را به اندازه گوش دادن به موسیقی کلاسیک یا تماشای مسابقه اسنوکر در تلویزیون دوست ندارد. پسرش نقل مکان کرده و پدر و مادرش که قبلاً در خانه مجاور زندگی می‌کردند، فوت کرده‌اند. همین خانه خالی به زودی به مایه عذاب زندگی او تبدیل می‌شود؛ وقتی که یک همسایه جدید به آنجا می‌آید و پسر جان دوست دارد مهمانی بگیرد! او سعی می‌کند «دینو» (با بازی آستون مک‌کالی) را متقاعد کند که کمی سر و صدا را کم کند - حتی به او چند براونی شکلاتی دست‌ساز (?) پیشنهاد می‌دهد، اما او هیچ قصدی برای رفتار کردن مثل یک انسان متمدن ندارد و نیکی به زودی به سیم آخر می‌زند. محرومیت از خواب، او را به جایی می‌رساند که هر جا بتواند توی ماشینش بخوابد و حتی به این فکر می‌کند که برود خانه دوست قدیمی خوش‌نیتش (که منتظر بچه است) یعنی «کوین» (با بازی بری وارد)، اما این وضع دیگر نمی‌تواند ادامه پیدا کند. او چه کاری می‌تواند بکند تا این آدم را سر جایش بنشاند؟ خب، حتماً درباره خشم یک زن دست‌کم‌گرفته‌شده چیزهایی شنیده‌اید؟ خب، کافی است او را به اندازه کافی بیدار نگه دارید و سگش را اذیت کنید تا بالاخره بفهمید چه اتفاقی می‌افتد!

مارشال به اندازه کافی در نقش این شخصیت مظلوم خوب ظاهر شده، اما فیلمنامه اینجا ضعیف است و ترکیب صدا واقعاً در برخی مواقع افتضاح است. با پیش رفتن فیلم، استیصال او کم‌رنگ می‌شود و داستان واقعاً به جایی نمی‌رسد؛ همان ذره طنز تلخی را که در ابتدا داشت از دست می‌دهد و تماشای آن کمی نامعقول و توی ذوق زننده می‌شود. پرده آخر نمونه عالی از جنگ آتش با نفت را به ما نشان می‌دهد، اما این ایده واقعاً بیشتر شبیه یک طرح خوب برای یک فیلم کوتاه است که زورکی به نود دقیقه کشیده شده است. با این حال، باعث می‌شود قدر یک خواب راحت شبانه را بیشتر بدانید!