موجودی با پر

CinemaSerf (منتقد)

امتیاز: 7

اگرچه دقیقاً نمی‌دانیم چه اتفاقی افتاده، اما خیلی زود متوجه می‌شویم که یک پدر (بندیکت کامبربچ) و دو پسر خردسالش (هنری و ریچارد باکسال) در حال پشت سر گذاشتن مرگ نسبتاً تکان‌دهنده همسر/مادرشان هستند. پدر سعی می‌کند تا حد امکان ظاهری محکم در زندگی روزمره به خود بگیرد و در عین حال که به کارش به عنوان انیماتور در فضایی تاریک‌تر و بزرگسالانه‌تر ادامه می‌دهد، تلاش می‌کند بچه‌ها را در خانه و مدرسه باانگیزه نگه دارد. اوضاع در خانه به‌هم‌ریخته‌اش زمانی لحنی شوم به خود می‌گیرد که او شروع به شنیدن و دیدن چیزهایی می‌کند؛ و به نظر می‌رسد کلاغی که او مشغول کشیدن نقاشی‌اش بوده، نقش مهمی در این توهمات دارد. برای ما که تماشا می‌کنیم، هدف این پرنده - در شمایل تهاجمی‌تر و پر از کلام گزنده‌اش - کاملاً روشن است، اما او خودش کاملاً بی‌پناه است و فیلم برای پدر، پسران و حتی خود پرنده به بخش‌هایی تقسیم می‌شود تا مفهوم و تأثیر عمیق اندوه را واکاوی کنیم. بازی دو پسر بچه یعنی برادران باکسال بسیار جذاب است، اما این شاهکار بازیگری کامبربچ است که فیلم را ارزش دیدن دارد. شخصیت او برای کنار آمدن با این فقدان دست‌وپا می‌زند، و با وجود اینکه قطعاً خانواده‌اش را رها نکرده، تلاش‌هایش برای تفکیک احساساتش، محافظت از پسران در برابر شدت وضعیت احساسی ناامیدکننده‌اش و غرق کردن خود در دنیایی از فرار حرفه‌ای به کمک ویسکی اسکاتلندی، توسط بازیگری به تصویر کشیده می‌شود که واقعاً مثل یک آدم کاملاً گم‌شده به نظر می‌رسد. به تصویر کشیدن این شبح پردار، درجه‌ای از تهدید روانی و حتی خشونت را وارد ماجرا می‌کند و این‌ها نیز به حس کلافگی این مرد و تا حدی پسرانش دامن می‌زنند؛ بچه‌هایی که آنقدر بزرگ شده‌اند که فاجعه‌ای را که به سرشان آمده بفهمند، اما پیامدهای بلندمدت آن را درک نمی‌کنند. موسیقی متن نیز گاهی عنصر مؤثری از مالیخولیا و آشفتگی را اضافه می‌کند و راستش من از میزان درگیر شدن خودم با گرفتاری این خانواده در جریان فیلم شگفت‌زده شدم. شاید این فیلمی نباشد که اگر به تازگی کسی را از دست داده‌اید تماشا کنید، اما از زاویه‌ای دیگر به این موضوع نگاه می‌کند و ارزش یک بار دیدن را دارد.

2025-11-26