Julie zwijgt

CinemaSerf (منتقد)

این از اون فیلم‌هاییه که واقعاً رو اعصابم میره. فیلم یک سناریوی خیالی رو تصویر می‌کنه که توش "جولی" (تسا فن دن بروک) یک ستاره نوظهور تنیسه. حتی شایعاتی هست که فدراسیون بلژیک داره اونو برای چند مسابقه نماینده بین‌المللی زیر نظر می‌گیره. بعد، خیلی ناگهانی، مربی‌اش غیبش می‌زنه. "جرمی" (لوران کارون) تعلیق شده. هیچ‌کس دقیقاً نمی‌دونه چرا، فقط اینکه یک بازیکن آینده‌دار دیگه دست به خودکشی زده و باشگاه یک مشاور مستقل آورده تا با دخترها درباره تجربه‌هاشون با اون مربی صحبت کنه.

به خودی خود اتهامی مطرح نمیشه، اما هرچی غیبتش طولانی‌تر میشه، تمرکز بیشتر میره روی "جولی" که در مورد رابطه‌اش با مردی که علناً اعتراف کرده نقش کلیدی در رسیدنش به جایگاه امروزش داشته، سکوت کامل اختیار کرده. در غیاب اون، "باکی" (پیر ژروه) که یک تازه‌وارد خوش‌اخلاقه، مأمور مربیگریش میشه، اما از همون اول معلومه که جولی خیلی قبولش نداره و ترجیح میده منتظر بازگشت مردی بمونه که بهش عادت کرده.

آیا این ادعاها واقعیتی هم دارن؟ اصلاً اتهامی در کاره؟ آیا قرار این مرد با شایعه‌سازی‌های بدون مدرک نابود بشه؟ دقیقاً همین‌جا بود که من علاقه‌ام رو به فیلم از دست دادم. اگه اتهامات جدی درباره سوءاستفاده یک فرد حرفه‌ای از موقعیتش در باشگاه با دخترها - یا پسرها - وجود داره، پس مقامات کجا هستن؟ پدر و مادرها؟ پلیس؟ خدمات اجتماعی؟ چرا باشگاه - نهادی که خیلی بیشتر نگران اعتبار و شهریه اعضاشه - باید اصلاً به فکر حل و فصل خصوصی چنین مسائلی باشه؟ "جرمی" چه حق پاسخی برای رد اتهام‌زنندگان داشته - تازه اگه اتهام‌زننده‌ای باشه؟ آیا "جولی" سکوت کرده چون حرفی برای گفتن داره یا چون هیچ حرفی نداره؟

در این باره، اواخر فیلم چند تا "نشونه" متناقض می‌بینیم، اما باز هم ابهامشون فقط به نظر می‌رسه ما رو به این نتیجه برسونه که شاید کس دیگه‌ای به یک نفر دیگه چیزی گفته باشه. از نظر تولید، همه چیز در حد کافی و مقبوله و اون یک صحنه‌ای که اونو و "جرمی" رو مشاهده می‌کنیم دقیقاً روبروی یک کلیساست. آیا این برای گرفتن اعترافه؟ اشاره‌ای به اتهامات متعدد درباره رفتار تاریخی کشیش‌هاست - یا صرفاً یک تصادفه؟ به نظرم تمرینات تکراری تنیس کمی خسته‌کننده شد - اون هیچ‌وقت جلوی یک حریف بازی نمی‌کرد، و راستش رو بخواهید، من به‌طرز غافلگیرکننده‌ای به شخصیت نيم‌پخته "جولی" بی‌علاقه بودم، چون این داستان همین‌طور تق‌وتوق جلو می‌رفت و ما رو با اطلاعات خیلی کمی تنها می‌ذاشت تا تصمیم بگیریم آیا اتهامات بالاخره بهش می‌چسبه یا نه. البته، فیلم نشون میده که افراد مورد اعتماد در مسند مسئولیت اغلب می‌تونن سوءاستفاده کنن از کسانی که آسیب‌پذیر، نیازمند یا صرفاً جاه‌طلب هستن، اما برای اینکه این موضوع بیشتر به دل بنشینه، نیاز به داستان پربارتر و قوی‌تری داشتیم.