白日之下

CinemaSerf (منتقد)

این فیلم واقعاً تکان‌دهنده و دردناکه که داستان یه خبرنگار تحقیقی رو دنبال می‌کنه. اون خودش رو جای نوه یکی از پیرمردهای آسایشگاه مخروبه "رینبو بریدج" جا می‌زنه. "کی" (جنیفر یو) یه روز میاد تا با پدربزرگ سالخورده و حواسپرتش گپ بزنه، اما با صحنه‌هایی از بی‌توجهی و خشونت روبه‌رو میشه که پرستارها و مدیر مجموعه اون رو به حساب انضباط و کمبود نیرو می‌ذارن. موضوع دوم قطعاً درسته، اما اون بعد از دوست شدن با آشپز آسایشگاه داوطلب میشه که کمک کنه؛ فقط برای اینکه بفهمه چیزی که روز اول دیده تازه مشتی نمونه خروار بوده. این مرکز سابقه‌ای تیره و تار داره که نمونه‌ش ترس‌های "مینگ چای" (هنیک چو) و "وانگ سیو-لینگ" (ریچل لیونگ) جوان و زودباوره که تقاص سنگینی بابت بستنی دوست داشتنش میده.

همین‌طور که داستان پیش میره، می‌فهمیم هیچ‌کس اون چیزی که به نظر می‌رسه نیست و درگیر فرایندهای حقوقی میشیم که بی‌تفاوتی شوکه‌کننده مقامات، سرمایه‌گذارهای پول‌پرست و دوپیکر، و پرسنلی رو نشان میده که در بهترین حالت با بیماران با بی‌احترامی رفتار می‌کنه. فیلم ما رو در معرض محیطی پر از شکنجه‌های جسمی، روحی و جنسی قرار میده که حال آدم رو به هم می‌زنه.

بازی جنیفر یو و همین‌طور بازی روزبه‌روز درخشان‌تر (هرچند نفرت‌انگیز) بوی لام در نقش مدیر مجموعه فوق‌العاده تأثیرگذاره. دیالوگ‌های کم‌حجم فیلم هم خیلی خوب جواب داده؛ چون خیلی از چیزها رو پیش رومون می‌ذاره تا خودمون قضاوت کنیم.

پایان‌بندی... خب، واقعاً نمی‌شه چنین چیزی رو ساختگی فرض کرد و از خیلی جنبه‌ها آدم رو متأسف و متأثر می‌کنه. در کل این فیلم قطعاً ارزش دیدن داره.