Mr. Sloane
دسامبر ۱۹۶۹ در واتفورد انگلستان است و جرمی اسلون (Jeremy Sloane) دیگر کارش به ته خط رسیده است؛ به معنای واقعی کلمه. تلاش نافرجام او برای خودکشی به فهرست رو به رشدی از شکست‌های اخیرش اضافه شده که شامل اخراج از شغل حسابداری و جدایی از همسرش ژانت (Janet) است؛ زنی که برای «پیدا کردن خودش» خانه را ترک کرده است. تنها پایدارای زندگی او، شب‌نشینی‌هایش در پاب با دوستان دوران کودکی‌اش راس (Ross)، رجی (Reggie) و بینز (Beans) است. با اینکه گروه برنامه‌های بزرگی برای دهه پیش رو دارد، اسلون صرفاً خواهان یک شغل و بازگشت همسرش است. هرچند کار پاره‌وقت به عنوان معلم جایگزین به شکلی خنده‌دار به افتضاح کشیده می‌شود، اما اسلون ممکن است به لطف یک رویارویی اتفاقی در ابزارفروشی با زنی جوان، رها و آمریکایی به نام رابین (Robin)، در زمینه عاطفی شانس بیاورد؛ زنی که شاید به اسلون کمک کند همزمان با شروع دهه جدید، زندگی‌اش را دوباره روی غلتک بیندازد. سریال «آقای اسلون» که لحظاتی خنده‌دار و در عین حال دلخراش دارد، داستان آدم معمولی ایست که به بهترین شکل ممکن از پس کمدی انسانی برمی‌آید و در طول مسیر درس‌هایی درباره عشق، دلتنگی و وفاداری می‌آموزد.
سال انتشار: 2014 کارگردان: ژانر: Comedy نویسندگان: Robert B. Weide امتیاز: 7.6نقدها و نظرات
Timefox881 (منتقد)
من عاشق اینم که این گوهرهای کمتر شناخته‌شده رو توی این برهوت پیدا کنم. نیک فراست (Nick Frost) توی سبک بازیگریش یه صمیمیت خیلی طبیعی داره که به دلم میشینه. حتی وقتی داره کمدی‌های معمولی مثل هایردایو (Hyperdrive) رو بازی میکنه، باز هم مثل یک آدم معمولی و خودمانی به نظر می‌رسه. اینجا، فراست نقش آقای اسلون رو بازی میکنه. یه آدم معمولی که دنبال یه نفس راحت از دست واقعیت بی‌رحم و خردکننده زندگیه. اسلون قدیس نیست، اون قطعاً به سهم خودش توی بدبختی‌های زندگیش نقش داشته، مطمئناً مقداری از سرزنش‌ها متوجه اونه اما باز هم به شدت قابل همذات‌پنداريه. این یه بازی عالیه و واقعاً مایه تاسفه که فراتر از فصل اول ادامه پیدا نکرد. حدس می‌زنم تلویزیون مجبور بود برای جریان بی‌پایانی از مزخرفات بی‌روح مثل «لات شغلی» (The Job Lot) یا یه ری‌میک مستندنما (ماکومنتری) تکراری دیگه جا باز کنه.
2021-08-03