Une affaire d'honneur

CinemaSerf (منتقد)

با نزدیک شدن به قرن بیستم، دوئل در فرانسه ممنوع شد. با این حال، از آنجا که خیلی‌ها هنوز آن را تنها راه شرافتمندانه برای حل اختلافات بین اهالی فضل و غرور می‌دانستند، کم‌وبیش بدون هیچ محدودیتی ادامه داشت. مهارت شمشیربازی هنوز طرفداران زیادی داشت و استادی به نام «لاکاز» (با بازی رشدی زم) افراد زیادی را به مدرسه دوستش «تاورنیه» (گیوم گالین) جذب می‌کرد. در این میان، برادرزاده ساده‌لوح او «آدرین» (نوام ادجه) به دختر جوانی علاقه‌مند می‌شود و وقتی این موضوع منجر به درگیری با «سرهنگ برشر» (ونسان پرز) می‌گردد، به نظر می‌رسد سرهنگ مصمم است تا تاوان این جسارت را بگیرد. آدرین که با وظیفه‌ای تقریباً غیرممکن روبروست، دست به دامن عمویش می‌شود، اما تو ۴۸ ساعت مهلت تا مبارزه، عمو چقدر می‌تواند به او کمک کند؟

آن‌طرف شهر، «آستیه» (دوریا تیلیر)، فمینیستی شجاع، از اینکه به او می‌گویند بدون مجوز فرمانداری نمی‌تواند شلوار بپوشد، کلافه شده! او نامه‌های تند و کنایه‌آمیزی به روزنامه‌ها می‌نویسد، اما معمولاً توسط ناشران متکبری مثل «ماسات» (دامین بونارد) تحقیر می‌شود. او با شنیدن خبر دوئل و نتیجه آن، تصمیم می‌گیرد هیچ دلیلی وجود ندارد که زنان نتوانند حق خودشان را بگیرند؛ بنابراین «ماسات» را به دوئل دعوت می‌کند. البته ماسات نمی‌تواند با یک زن بجنگد، اما همین اتفاق نقشه‌ای را به جریان می‌اندازد که ممکن است باعث شود «لاکاز» انتقام خودش را به شکلی شیرین و تحقیرآمیز بگیرد.

من از این فیلم خوشم آمد چون خیلی خوب تبعیض جنسیتی آن دوران و مفاهیم پوچ «شرافت» در میان افراد بزدل، دزد و متعصب را به تمسخر می‌گیرد. بازی «تیلیر» بسیار جذاب است؛ او سیاست‌هایش را با زنانگی جذاب و یک مشت راست محکم ترکیب کرده. «زم» حرف زیادی برای گفتن ندارد، اما شاید نشان‌دهنده آخرین بقایای چیزی باشد که زمانی جوانمردی نامیده می‌شد. طراحی صحنه و لباس هم فضایی کاملاً متقاعدکننده برای شمشیربازی، تپانچه و حتی سابر فراهم کرده است. یک کمی هم رابطه عاشقانه وجود دارد، اما آن‌قدر نیست که تو چشم بزند. در کل شاهد مبارزات شمشیربازی چشم‌گیری هستیم که پر از حرکات آکروباتیک، نمایشگری و ظرافت است.