That They May Face the Rising Sun
فیلم «تا به سوی خورشید تابان بایستند» بر اساس رمانی تحسین‌شده و برنده جایزه به همین نام از نویسنده سرشناس ایرلندی، جان مک‌گاهرن، روایتی زنده و ملموس از طبیعت، انسانیت و خودِ زندگی است که در جامعه‌ای روستایی در ایرلند دهه ۱۹۸۰ جریان دارد...
سال انتشار: 2023 کارگردان: Pat Collins ژانر: Drama نویسندگان: Eamon Little، Pat Collins، John McGahern امتیاز: 7.6نقدها و نظرات
r96sk (منتقد)
یک فیلم واقعاً تأثیرگذار! من بدون هیچ پیش‌داوری و اطلاعات قبلی رفتم سراغ فیلم «That They May Face the Rising Sun»؛ راستش دقیقاً همین شکلی هم فیلم دیدن رو دوست دارم. تمام چیزی که می‌دونستم این بود که فیلم مال ایرلنده و از روی کتابی ساخته شده که طبیعتاً تا حالا اسمش هم نشنیده بودم. با خوشحالی باید بگم چیزی که دیدم یه فیلم بی‌نهایت تماشایی و قشنگ بود. داستان فیلم خیلی ساده‌ست و از اداواصول و زلم‌زیمبوهای اضافه توش خبری نیست. اصلاً هم به عنوان ایراد نمی‌گم، اتفاقاً بزرگ‌ترین برگ برنده فیلم همین بودنش روی زمین و واقع‌گرایانه‌ست که باعث شده هنر بازیگری توش حسابی بدرخشه. فیلمبرداری هم فوق‌العاده چشم‌نواز و دلنشینه. ریتم اثر هم بی‌نقص بود؛ طوری که وقتی تیتراژ پایانی بالا اومد اصلاً نفهمیدم کی زمان گذشت و حسابی غافلگیر شدم!
بری وارد و آنا بدارکه ستاره‌های پوستر فیلم هستند و توی نقش جو و کیت گل کاشتن و از بازی هر دوشون لذت بردم. اما راستش بازیگرهای مکمل برای من چیز دیگه‌ای بودن. لالور رودی در نقش پاتریک عالیه؛ احساسات و طنز رو توی کل نقشش خیلی قشنگ درآورده. برندان کانروی با یه نقش نه چندان پررنگ حسابی می‌درخشه و همین‌طور فیلیپ دولان (که انگار اولین کارش هم بوده؟!) و شان مک‌گینلی (مخصوصاً سکانس‌های آخرش). همه‌چیز واقعاً منقلب‌کننده و احساسی بود. خلاصه بگم، شدیداً پیشنهاد می‌کنم ببینیدش!
CinemaSerf (منتقد)
این اخلاق و شیوه سلتیک‌ها در کم‌اهمیت جلوه دادن مسائل و کنایه‌آمیز حرف زدن، واقعاً یه گیرایی عجیبی داره. چند کلمه حساب‌شده، کمی تیکه و تیکه‌کلام، گریزی به طبیعت یا گهگاهی دین، که با میمیک‌های چهره یا شونه بالا انداختن‌های دقیق همراه می‌شه! این نوع برخورد می‌تونه موقعیت‌های کمدی خیلی نابی بسازه و به شکلی سرگرم‌کننده نشون بده که مردم چطور زندگی می‌کنن و با پدیده مرگ کنار میان.
«جو» (با بازی بری وارد) و همسرش «کیت» (با بازی آنا بدارکه) توی خونه روستایی‌شون روزگار می‌گذرونن؛ جایی که جو سعی داره آخرین کتابش رو جمع‌وجور کنه و کیت هم وقتش رو بین اداره یه گالری توی لندن و زندگی در این گوشه خوش آب‌وهوا تقسیم کرده. فیلم ما رو چند روزی می‌بره وسط خونه این زوج و شاهد رفت‌وآمد اهالی محل برای چای، ویسکی و گپ‌زدن هستیم. نکته جالب این منطقه، غیبت نسل جوونه. سن همه اهالی بیشتر به آخر خط نزدیکه تا اولش؛ کاراکتر دمدمی‌مزاج «پاتریک» (لالور رودی)، «جانی» (شان مک‌کینلی) که از بریتانیا برگشته، برادرش «جیمزی» (فیلیپ دولان) و پیرمرد بداخلاقی به اسم «بیل» (برندان کانروی)، شش‌ضلعی شخصیت‌های پررنگ قصه رو تشکیل می‌دن و برشی کاملاً ملموس از روزمرگی‌های زندگی رو به نمایش می‌ذارن.
کاراکتر «پاتریک» شاید از همه جذاب‌تر باشه؛ پر از عیب و نقص ولی بااصالت، زودجوش اما دل‌رحم. باقی آدم‌ها هم مثل تیکه‌های پازل، خیلی قشنگ توی این تصویر گرم و صمیمی جا می‌افتن. منتظر اتفاقات عجیب‌غریب یا ریتم تند نباشید، ولی مطمئن باشید که بارها لبخند می‌زنید و کلی هم به فکر فرو می‌رید.
SPDonlan (منتقد)
نخستین فیلم بلند داستانی پت کالینز، در حرکتی بسیار طراوت‌بخش، تا حد زیادی فاقد یک ساختار روایی سنتی و معمول است. این اثر که اقتباسی از واپسین رمان جان مک‌گاهرن است، تسلط درخشان کارگردان بر ترکیب صدا و تصویر، هدایت عالی گروه بازیگران و ارجاعی غافلگیرکننده و آشکار به یاسوجیرو اوزو را به تصویر می‌کشد. کالینز با ظرافتی سرشار از مهر، جامعه روستایی و سنتی نیم قرن پیش ایرلند را قاب می‌گیرد؛ جامعه‌ای که اگرچه دین و سنت‌هایش چارچوب و امید می‌بخشیدند، اما از درون رو به تهی شدن گذاشته بودند. در واقع، ورای تمامی شور و شاعرانگی اثر، حال‌وهوایی آشکارا مرثیه‌گونه در آن جریان دارد. این مردم و نیاکانشان در همان خاک سرد و سنگی‌شان آرمیده‌اند؛ خاکی که پیکره و بنیان ایرلند امروزی بر روی استخوان‌های آنان بنا شده است. [برای آگاهی بیشتر پیرامون مک‌گاهرن، مدخل او در «فرهنگ زندگی‌نامه‌های ایرلند» را در نشانی https://www.dib.ie/biography/mcgahern-john-a9414 ببینید.]
2024-07-20