برج یخی

CinemaSerf (منتقد)

این درام سه خط داستانی مختلف دارد، اما متأسفانه هیچ‌کدام آن‌طور که باید جذاب از آب درنیامده‌اند؛ فیلم از تبدیل شدن به یک اثر فانتزی هیجان‌انگیز فاصله می‌گیرد و بیشتر به سمت ملودرام می‌رود. ابتدا «ژان» (کلارا پاچینی) را داریم؛ دختری یتیم و آشفته که تازه از خانه فرار کرده و اتفاقی سر از صحنه فیلمبرداری «ملکه برفی» درمی‌آورد که بازیگر سرشناس و بداقکنش «کریستینا» (ماریون کوتیار) است. از آنجا که کریستینا خودش هم کم مشکل ندارد، و با خط داستانی سوم که نحوه ساخت فیلم را نشان می‌دهد، با ترکیبی کند، کم‌نور و واقعاً بی‌روح از تم‌هایی روبه‌رو می‌شویم که هیچ‌وقت واقعاً درخشان ظاهر نمی‌شوند. منصفانه باید گفت کوتیار حس و حالی سرد از خود بروز می‌دهد که فیلمبرداری هم به خوبی از آن پشتیبانی می‌کند، اما هرچه شخصیت این دو زن بیشتر در هم گره می‌خورد، آن تاریکی، فضای مرموز و سرمای داستان در چیزی بسیار معمولی‌تر گم می‌شود. مطمئناً یکی از هدف‌های فیلم محو کردن مرز واقعیت برای هر دو زن (و در نتیجه برای ما مخاطبان) است، و با پیشرفت داستان می‌بینیم که «ژان/بیانکا»ی جوان و شیفته، بیش از پیش در یک داستان پریان غرق می‌شود؛ اما به نظرم در رابطه به‌شدت سریع شکل‌گرفته بین آن‌ها، عمق و انرژی خاصی وجود نداشت. فیلم فضای خوبی دارد، اما این فضا ارتباطی به هیچ‌کدام از آن‌ها یا دیالوگ‌های کم‌حجمشان ندارد. از نظر من، دلیلش این بود که من از قبل می‌دانستم «ملکه برفی» اثر اصلی اندرسون چقدر بی‌رحم و طلبکار است و به همین خاطر کوتیار مجبور نبود بار سنگین فیلم را به تنهایی به دوش بکشد. چه می‌دانم، شاید اصلاً حوصله نداشتم، اما واقعاً از این فیلم ناامید شدم.